Magica de Spell is cooking : Τώρα στο wordpress

Μετακομίζω γιατί χωρίζω...

2006-12-27T00:02:00.000-08:00

"Divorce Your Loved One With Dignity"
Originally uploaded by buhny.

... έχω δικαίωμα σαν άνθρωπος να ζήσω.

Δεν αντέχωάλλο βρε παιδιά στον blogger.
Να ποστάρω δεν μπορώ.
Να σχολιάσω, δε μ' αφήνει, ούτε στο ίδιο μου το Blog.
Για ν' αλλάξω τα links ή άλλες περίπλοκες διαδικασίες, δεν το συζητάμε.

Φεύγω λοιπόν.
Στο εξής θα βρίσκομαι στην ακόλουθη διεύθυνση :
http://magicacooking.wordpress.com/
με το ίδιο μενού : Κουζίνα και συμπάθεια.

Τρέχω για να μη με βρει η καινούργια χρονιά εδώ και πάει γκαντεμιά.

Down on my knees I' m begging you :

Αν κάποιος μπορεί να με βοηθήσει στη μετακόμιση, θα του οφείλω αιώνια ευγνωμοσύνη. Και τον ευχαριστώ προκαταβολικά.

Φιλάκια

Magica de Spell
(keeps cooking)

Χαρούμενα Χριστούγεννα

2006-12-21T23:43:00.000-08:00

Christmas on the Island of La Grande Jatt
Originally uploaded by _mpd_.

Ήθελα κάτι να γράψω για τα Χριστούγεννα.
Μου ήταν σχεδόν αδύνατο.
Κατ’ αρχήν γιατί ποτέ δεν κατάφερα να περιγράψω με λόγια όλη την αγάπη που θα ‘θελα να υπάρχει στον κόσμο. Ο ακοίμητος ρομαντικός «Ρομπέν των πολυκατοικιών» μου, κλαίει κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Βασανίζομαι που βλέπω ανθρώπους και ζώα να υποφέρουν. Βασανίζομαι που παρατηρώ τον εαυτό μου στην πνευματική του φτώχεια, να μη μπορεί να σηκωθεί δυο πόντους από τη γη, παρά σέρνεται σαν το σκουλήκι. Καταλαβαίνω κάτι τέτοιες μέρες, γιατί, όσο κι αν λες πως είσαι «αισθηματίας» κι ευαίσθητος, χωρίς πνευματικότητα δεν κάνεις τίποτε. Και κάθε χρόνο οι γιορτές μου, γεμίζουν στολίσματα και ψώνια και γυαλιστερά ρούχα και παπούτσια και βέβαια ακριβά μαγειρέματα, ακριβά όχι μόνο σε υλικά αλλά και σε εργασία. Κι όταν τελειώσουν οι γιορτές, έχω κουραστεί, έχω αποκάνει και νοιώθω πάλι άδεια και λίγο, εσωτερικά, μόνη. Μ’ αυτόν τον τρόπο που όλοι οι άνθρωποι είναι μόνοι. Και καθόλου πιο κοντά δεν έχω έρθει στα μυστήρια του Θεού, μόνο σαν να ‘χω πάει λίγο μακρύτερα.

Σήμερα, ήθελα να βρω κάτι πνευματικό να γράψω. Να σας το χαρίσω μαζί με την ευχή μου, να έχετε ό,τι θέλετε κι εγώ ν’ ανέβω λίγο μισό ποντάκι μόνο από τον κόσμο. Δεν μπορούσα όμως να βρω τίποτε. Και σκέφτηκα να κλέψω κάποιον από σας. Πήγα στο Γιώργο και χωρίς να ζητήσω την άδειά του, σας στέλνω από κει, να διαβάσετε μια

Αποστολή εξετελέσθη!

2006-12-11T05:50:00.000-08:00

Warped Christmas Reflection
Originally uploaded by markcveitch.

Η Παρασκευή, ήταν ίσως η δυσκολότερη μέρα της χρονιάς. Οι προσφορές μου έμειναν πίσω. Οι πελάτες γκρίνιαζαν, η γραμματέας μου με κυνηγούσε για να της δώσω και την πιο απλή απάντηση κι εγώ αντί γι αυτό την παρακαλούσα να μου τυπώσει 500 αντίτυπα της λίστας των χορηγών και 3 αντίγραφα από τα αυτοκόλλητα καρτελάκια με τα ονόματα των παιδιών. «Παιδιά είναι Μαρία μου, θα λερωθούν θα θέλουν ν’ αλλάξουν μπλούζα, να έχουν άλλο καρτελάκι τους το έχω υποσχεθεί.»
Η Μαρία άφησε εκείνη την ημέρα τα παιδιά στη μαμά της και δούλεψε μαζί μου μέχρι τις 5:30. Ο Γιώργος από την άλλη τύπωνε ετικέττες για τα ζυμαρικά του Άρτου και τα τουρσιά της Αλεξάνδρας και το σιρόπι της Λίας και την δικιά μου μοστάρντα. «Γιωργάκο, μου, δεν μου βγαίνουν ίσιες ετικέτες και το περίγραμμα του άβαταρ, ξέφυγε, κι αυτήν την ετικέτα δεν μπορώ να τη γυρίσω και μπορείς να μου βρεις ένα κλιπ σταριού να στολίσω την άλλη?»
Τα καλά μου τα παιδιά, όχι απλώς δε μου λένε ποτέ όχι, αλλά προσπαθούν να με βοηθήσουν όσο περισσότερο γίνεται κάθε χρόνο.

Η κυρία Λίτσα, η κα Μαρία, ο Θοδωρής έχουν έρθει από το πρωί και διακοσμούν το μπαζάρ. Αυτούς τους ανθρώπους, του γνώρισα πριν 3 χρόνια, που για πρώτη φορά ασχολήθηκα με το μπαζάρ των Δρόμων Ζωής, σαν αλεξιπτωτίστρια. Τι να σας πω ρε παιδιά, του έχω θαυμάσει. Η κα Λίτσα έχει ξεκινήσει 4 μήνες πριν. Μαζί με την 80αετή μαμά της, φτιάχνουν χριστουγεννιάτικα τραπεζομάντηλα, σουπλά γεμισμένα με ρύζι και γαρύφαλλο, που ακουμπάς το πυρεξ και μοσκοβολάει το σπίτι, αρωματικά λάδια, λιαστές ντομάτες, ό,τι μπορείς να φανταστείς. Ομοίως και η κα Μαρία. Εκείνη φτιαχνει στεφάνια, διαφορετικά κάθε χρόνο για να μην μας βαρεθεί και η πελατεία, άλλοτε χριστουγεννιάτικα, άλλοτε διακοσμητικά. Φέτος ξεκίνησε μήνες πριν να φτιάχνει τα στεφάνια της με λουλούδια και καρπούς από πηλό δεμένα με σύρμα. Χώρια τα λαδοτύρια μυτιλήνης, χώρια τα Μυτιληνιά γλυκά. Χώρια που τα λένε στις φίλες τους και φτιάχνουν και κείνες γιαουρτοτυράκια όνειρο, χριστουγεννιάτικα στολίδια, πάστα ελιάς, κουραμπιέδες, μελομακάρονα. Για τη Μάρω, από πού ν’ αρχίσω? Η Μάρω, ακοίμητος φρουρός του ταμείου, όσοι ψωνίσατε τη γνωρίσατε, είναι ο στρατηγός του μπαζάρ. Μόλις τη δεις ή ακούσεις τη φωνή της σου έρχεται να χτυπήσεις προσοχή αναφωνώντας “Oui, mon general!” Η Μάρω φέτος ζωγράφισε και προσέφερε πήλινους κουμπαράδες και ρόδια. Όχι μόνο όμως. Ήταν ο άνθρωπος που μας έφερε σ’ επαφή με σχεδόν όλους τους χορηγούς μας. Τι ψυχάρες που έχουμε στους Δρόμους Ζωής! Το σκεφτόμουν την Παρασκευή, καθώς έβλεπα τον Θοδωρή, να τακτοποιεί το δωμάτιο με τις χειροτεχνίες των παιδιών. Οι μάσκες της θεατρικής παράστασης «Μόγλης» που έπαιξαν τα παιδιά του Δημοτικού το καλοκαίρι, τα σουρωτήρια – ημερολόγια που έφτιαξαν τα νηπιαγωγάκια και τα πρωτάκια, κάτω από την επίβλεψη του ίδιου και του αδελφού του, του Μπάμπη.
Τη σκέψη μου διέκοψε η γλυκειά flo, που ήρθε για να μας φέρει χριστουγεννιάτικα στολίδια. Τι να πω γι αυτήν την αλληλεγγύη του διαδικτύου?

Κατά το απόγευμα έφτασε στο γραφείο μου ο Αρτος του Δία. Είχε δηλώσει εθελοντής φρουρός, για όλα τα φρέσκα τρόφιμα και τις παραλαβές που θα γινόντουσαν το απόγευμα της Παρασκευής. Δυστυχώς, εγώ έπρεπε να λείψω για να τελειώσω την decadence και το ρολλό με μους πέστροφας. Με τέτοιο συναγωνισμό, ήταν ζήτημα τιμής να φέρω πετυχημένα πράγματα στο μπαζάρ. Γύρισα μετά από καμμιά δυο ώρες και βρήκα την ομάδα της Λίας φουλ αφοσιωμένη στην τιμολόγηση. Μητσούλης στα βιβλία, Βιολέτα στα είδη για το σπίτι, Χριστιάννα στο γιουσουρούμ, Μαρία στα κοσμήματα, Μάτα παντού (μα πως αντέχει?) και σε λίγο κατέφθασε κι ο Αθήναιος και επεδόθη στην τιμολόγηση των συσκευασμένων τροφίμων και ποτών. Κόσμος ερχόταν συνέχεια κι έφερνε πράγματα και τελευταίοι οι καταπληκτικοί μου φίλοι από την Θεσσαλονίκη, η Ασπα και ο Ντινάκος. Δυο, ή τρία κιβώτια πράγματα έφεραν οι άνθρωποι. Τι μουστοτσίπουρα, τι αρωματισμένα ελαιόλαδα, τι εληές καταπληκτικές, τι να σας λέω. Φύγαμε από κει 11:30 το βράδυ. Και φυσικά κοιμηθήκαμε κατά τις 1:30, αφού ένα κρασί το τραβούσε η περίσταση…

Το πρωί του, Σαββάτου ξύπνησα στις 6:00. Μπήκα από το κινητό μου στο my all time favourite blog του kuk. Ηθελα να δω αν έγραψε κάτι για το μπαζάρ. Κατά κάποιο τρόπο, είχα ανάγκη τη στήριξή του. Τον έχω λίγο πυξίδα στον κυβερνοχώρο και καταλαβαίνετε, η γνώμη του, μετράει. Αλλά μη σας ζαλίσω κι εσάς μ’ αυτό το θέμα, αρκετά έπρηξα τον ζηλιάρη Αθήναιο. Βλέποντας το λονκ του για το μπαζάρ, ηρέμησα. Κι έτσι, μπόρεσα να βρω το κουράγιον να συρθώ μέχρι το κομμωτήριο. Όλα κι όλα, κυρίες μου και κύριοι, άλλο η ταλαιπώρια, άλλο η κουαφίρ. Δεν θα μας δει και τόσος κόσμος σαν κατσιβέλες που έλεγε και η συχωρεμένη η γιαγιά μου!

9:45, το μπαζάρ, είχε ήδη κόσμο. Ένα μεγάλο χτυποκάρδι ένοιωθα μπαίνοντας μέσα. Την Παρασκευή, δεν είχε έρθει σχεδόν τίποτε για σερβίρισμα στο μπαρ. Λες να παθαίναμε κανένα καζίκι, και να μην είχαμε εδέσματα να προσφέρουμε? Μ’ ένα περίεργο τρόπο όμως, τα λίγα που είχαμε από χτες, σαν τα 2 ψωμια και τα πέντε ψάρια, πολλαπλασιάστηκαν και μόλις αντίκρυσα το μπουφέ τά ‘χασα. Ήταν γεμάτος! Το κερασάκι της τούρτας ήταν τα υπέροχα ψωμιά του Μανώλη Ζαχαριουδάκη, που ελπίζω να μου δώσει τη συνταγή. Ο απλός του τρόπος και το καθαρό του βλέμμα δείχνουν άνθρωπο της προσφοράς.

Δεν θα συνεχίσω λέγοντάς σας αναλυτικά όλες τις λεπτομέρειες του μπαζάρ. Ο Αθήναιος εξ’ άλλου έκανε μια πολύ αναλυτική περιγραφή. Ας μην επαναλαμβανόμαστε. Αυτό που θα σας πω, έιναι ότι από το πρωί του Σαββάτου, μέχρι το βράδυ της Κυριακής, κάθε στιγμή που έζησα ήταν μια αποκάλυψη. Αυτό που συμβαίνει κάθε χρόνο στο μπαζάρ μας και κάθε χρόνο με ξεπερνάει, είναι το πόσο πολύ οι άνθρωποι θέλουν να προσφέρουν. Πόσο είναι έτοιμοι να λύσουν τις κλωστές της τσεπης τους που λέει κι ο Φοίβος Δεληβοριάς, για να στηρίξουν έναν συνάνθρωπό τους. Και πόσο πολύ το κάνουν, όταν τους δείξεις το πώς και το που. Είδα τόσα υπέροχα γελαστά μάτια, είδα τόση αγάπη μέσα στο χώρο, που και μόνο γι αυτήν, θα το έκανα όλο από την αρχή. Χαλάλι η κούραση, χαλάλι το άγχος. Άξιζε κάθε λεπτό. Μόνο που του χρόνου θα το κάνω με πιο χαμηλά παπούτσια !!!

Θέλω να σας πω ευχαριστώ και δακρύζω. (Τα μπήζω εύκολα κι όχι τίποτε αλλά ρεζιλεύτηκα και στο χοιροβοσκό μια τέτοια στιγμή.) Θέλω να σας ευχαριστήσω, κυρίως για την εμπιστοσύνη που δείχνετε σ’ αυτό που σας προτείνουμε. Είναι μεγάλη υπόθεση να σ’ εμπιστεύονται οι άνθρωποι και δεν ξεπληρώνεται. Σας ευχαριστώ λοιπόν.

Εκτός όμως απ’ όλους εσάς που ήρθατε να ψωνίσετε, θέλω να εκφράσω και την βαθειά μου ευγνωμοσύνη, σε όλους αυτούς που εργάστηκαν σκληρά επί 4 μήνες για να υλοποιηθεί αυτή η προσπάθεια. Τις κυρίες μου τις αγαπημένες, όλους τους εθελοντές των δρόμων ζωής και όλους τους εθελοντές του μπαζάρ από την μπλογκόσφαιρα και το χάνγκρυ που πρόσφεραν το χρόνο και την ενέργειά τους για μας. Είστε συγκινητικοί.

Και περισσότερο απ’ όλους, το Χριστουγεννιάτικο αστέρι του φετεινού μπαζάρ, το φίλο μου τον Αθήναιο. Κάθε χρόνο, το μπαζάρ μας έχει έναν σούπερ ήρωα. Φέτος ήταν αυτός. Και τον ευχαριστώ από καρδιάς για την φιλία και την εμπιστοσύνη του. Είμαι περήφανη που τον έχω φίλο. Και πολύ τυχερή που η ζωή, μου τον έφερε στο δρόμο μου. Αν δε ζήλευε και τον Κουκουζέλη, θα ήταν ο τέλειος άνδρας!

Αδέρφια, είστε όλοι υπέροχοι. Και είμαι περήφανη που σας ξέρω.

Καλά Χριστούγεννα

'twas 16 nights before Christmas...

2006-12-03T23:29:00.000-08:00

Peace On Earth
Originally uploaded by skycaptaintwo.

Τα Χριστούγεννα φέτος αρχίζουν στις 16 νύχτες νωρίτερα στο Γκάζι.
Ελάτε να τα γιορτάσετε μαζί μας στο Bazaar των Δρόμων Ζωής, το απόγευμα του Σαββάτου, 9 Δεκεμβρίου, στις 6:00, στην οδό Περσεφόνης 49 στον 3ο όροφο.

Σας υπόσχομαι :

Εκλεκτά γλυκά
Απίθανα εδέσματα
Ζεστό gluhwein
Αρωματικό καφέ
Δυνατή μουσική
Πολλούς καλούς φίλους απ' όλα τα μέρη της Ελλάδας
και γεύση αληθινής αγάπης

Σας περιμένω με αγωνία,

Magica de Spell
αλλιώς
Τίνα Σταύρου

Ιστορία μου, αμαρτία μου.

2006-11-21T00:05:00.000-08:00

Αυτή τη φορά, δεν μπόρεσα να συμμετάσχω.
Οι συγκάτοικοί μου στο Hotel Memory, έγραψαν όμως!!!
Με θέμα την ιστορία ενός blogger που φέρει ένα από τα θανάσιμα αμαρτήματα και υποφέρει λόγω αυτού, που έθεσε, ο maitre του θέματος Γεώργιος Χοιροβοσκός.

Απολαύστε τους!

O come all ye faithfull...

2006-11-14T00:11:00.000-08:00

prosklisi-2.indd
Originally uploaded by emotional anaemia.

Κρατάω στα χέρια μου την πρόσκληση και την αφίσα του μπαζάρ.

Βλέπω μπροστά μου τα γλυκά ντροπαλά μάτια του «αγγελάκι» του μπαζάρ Alien Lover. Ηρθε πριν περίπου 2 εβδομάδες, με αυτήν την αθωότητα που σου δίνει η νεότης. Είναι δεν είναι 20 χρονών. Γλυκό, απλό, συνεσταλμένο, μου άφησε το χαρτζιλίκι του για να ψωνίσω χριστουγεννιάτικα στολίδια για να πουληθούν στο μπαζάρ. Δεν μπορώ να ξεχάσω τα μάτια του.

Κάθε χρόνο, ο Θεός μου στέλνει πριν το μπαζάρ ένα αγγελάκι. Μου το στέλνει να καθίσει απέναντί μου στο γραφείο και να μου προσφέρει κάτι. Άλλοτε είναι πράγματα, άλλοτε είναι χρήματα. Ό,τι και να ‘ναι πάντως, είναι πάντα περιτυλιγμένο με τρυφερότητα και μόλις ανοίξεις το περιτύλιγμά του, το βλέπεις να κάθεται αναπαυτικά σε κατακόκκινα σύννεφα αγάπης. Δεν ξέρω γιατί ο Θεός τα στέλνει αυτά τα αγγελάκια, έχω όμως την υποψία, ότι τα στέλνει για να πάρω κουράγιο. Για να μην κουραστώ, για να μην σταματήσω για να μπορώ να συνεχίσω.

Φέτος μου ‘στειλε δύο. Εκτός από την Alien Lover, μου ‘στειλε κι ένα μικρό. Ένα οκτάχρονο ξανθό με μακριά κοτσίδα, από την Ουκρανία. Ας το πούμε Αλιόνα.
Η Αλιόνα, το αγγελάκι που ζωγραφίζει, ήρθε με του γονείς της στην Ελλάδα για μια καλύτερη τύχη. Οι άνθρωποι, γονάτισαν. Δεν άντεξαν να προσπαθούν συνέχεια χωρίς αποτέλεσμα. Γονάτιζαν δίπλα σε μπουκάλια βότκας. Τους καταλαβαίνω, τους συμπονώ. Αλλά σκέφτομαι και την Αλιόνα, που δεν θέλει να πηγαίνει στο σπίτι της. Δεν αντέχει τη μυρωδιά της βότκας. Εχτές, η γειτόνισσα, η Λία, πήρε την Αλιόνα, τη μαμά της και τον μικρό της αδελφό και τους έφερε στο κέντρο. Ανέλαβε να φέρνει κάθε Δευτέρα στο κέντρο την Αλιόνα, να κάνει ελληνικά, και μετά να κάνει ζωγραφική. Ο μικρός γλύκας, που δεν ξέρει λέξη ελληνικά, μου απάντησε με το γλυκύτερο και πιο ναζιάρικο ύφος του κόσμου, «Βανιούσα», όταν τον ρώτησε πως τον λένε. Η Αλιόνα, ενθουσιάστηκε με το κέντρο, με τα παιδιά, με τη δασκάλα της ζωγραφικής και ανυπομονεί να ξεκινήσει την επόμενη Δευτέρα. Σαν να έχει λίγο παραπάνω αίσθημα για μένα το φετινό μπαζάρ.

Τα κορίτσια του κέντρου που πάνε γυμνάσιο, έχουν ενθουσιαστεί με την ιδέα να εργαστούν στο μπαζάρ. «Τι ωραία που περάσαμε πέρσυ, κυρία!» «Κυρία, τι ωραία βραχιολάκια που είχε!» «Κυρία, εγώ ξέρω να πουλάω. Οι γονείς μου είναι μικροπωλητές και πουλάμε στα πανηγύρια χαλβά Φαρσάλων και καλαμπόκι.»
Θα τις γνωρίσετε. Είναι υπέροχες.

Όπως υπέροχοι, είστε και όλοι εσείς που έχετε προσφερθεί να εργαστείτε στο μπαζάρ ή να προσφέρετε είδη για πώληση. Όπως υπέροχο είναι κι αυτό που είμαι σίγουρη ότι θα πετύχουμε και φέτος. Να δώσουμε περισσότερο χαμόγελο σε παιδάκια σαν την Αλιόνα.

Σας περιμένω, με ανοιχτή αγκαλιά.

Κέρασμα λόγω εορτής

2006-11-08T04:21:00.000-08:00

self explaining addiction
Originally uploaded by procsilas.

Χωρίς άλλο σχόλιο, κερνάω σήμερα μια πολύ - πολύ αγαπημένη μου συνταγή, που κάποιοι από σας την γνωρίζετε κι άλλοι την έχετε δοκιμάσει.
Το κέρασμα είναι από την καρδιά μου και προορίζετε ειδικά για chocoholics. Απολαύστε το.

Αμαρτωλή, μαύρη κι αλκοολική (τούρτα)

Υλικά

Για το παντεσπάνι:

1 1/2 κουταλάκι μαύρο ρούμι της Jamaica
¾ κουταλάκια στιγμιαίος καφές
2/3 κούπας αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
3 κουταλιές κακάο σκόνη
1/2 κουταλάκι σόδα
3 μεγάλα αυγά χωρισμένα
¾ κούπας ζάχαρη
¼ κουταλάκι κρεμόριο ή 1 κουταλάκι χυμός λεμονιού
¼ κ.γ. αλάτι

Για την κρέμα και την επικάλυψη:

4 κούπες κρέμα γάλακτος ζαχαροπλαστικής
¼ κούπας φρέσκο βούτυρο
¼ κούπας ζάχαρη
600 γρ. μαύρη σοκολάτα (με όσο γίνεται μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε κακάο)
ψιλοκομμένη
1/3 κούπας μαύρο ρούμι της Jamaica
2 κουταλάκια άρωμα βανίλιας

Σιρόπι:

¼ κούπας νερό
2 κουταλιές ζάχαρη
2 κουταλιές μαύρο ρούμι

Ετοιμασία
Ζεσταίνουμε σε χαμηλή φωτιά την κρέμα γάλακτος και το βούτυρο και τη ζάχαρη, μέχρι να λιώσει η ζάχαρη και η κρέμα ν’ αρχίσει να σιγοβράζει αργά και με μικρές μπουρμπουλήθρες χαρακτηριστικές της κολάσεως.
Κατεβάζουμε από την φωτιά.
Προσθέτουμε στην κρέμα 550 γρ. από την σοκολάτα και την ανακατεύουμε με περισσή ελαφρότητα μέχρι να λιώσει και να ομογενοποιηθεί.
Προσθέτουμε το ρούμι και τη βανίλια και ανακατεύουμε.
Ξεχωρίζουμε μια κούπα από το μίγμα της κρέμας σε χωριστό μπολ και προσθέτουμε σ’ αυτήν την υπόλοιπη σοκολάτα.
Μεταφέρουμε σεβαστικά την υπόλοιπη κρέμα σε δοχείο, την σκεπάζουμε με στοργή και τοποθετούμε στο ψυγείο για 6 ώρες έως μία μέρα.
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180° C.
Βουτυρώνουμε ένα ταψί 25 Χ 25 ή δύο στρογγυλά ταψάκια με διάμετρο 25 cm περίπου. Στρώνουμε τα ταψιά με χαρτί ψησίματος και το βουτυρώνουμε κι αυτό.
Λιώνουμε τον στιγμιαίο καφέ στο ρούμι και εισπνέουμε τους θεραπευτικούς ατμούς.
Κοσκινίζουμε, για τη χαρά του πράγματος, μαζί το αλεύρι, το κακάο (ο αδελφός μου το λέει κακάου) και τη σόδα και τα αφήνουμε ον δε σάιντ μέχρι να τα χρειαστούμε. Χτυπάμε τα ασπράδια μετά του κρεμορίου ή του λεμονιού και του άλατος σε μαρέγκα και σταδιακά προσθέτουμε το ¼ της κούπας ζάχαρη χτυπώντας σαδιστικά ώσπου η μαρέγκα να σφίξει και να γυαλίσει από την ηδονή. Αν την παραχτυπήσουμε και οργάσει, θα μας δώσει μεν τη χαρά της ικανοποίησης αλλά θα χάσει τη γυαλάδα της και θα στεγνώσει πράγμα το οποίο θα την καταστήσει άχρηστη και φτου κι απ’ την αρχή. Την αφήνουμε κι αυτήν ον δε σάιντ.
Χτυπάμε τους κρόκους με την υπόλοιπη ζάχαρη, για τρία περίπου λεπτά να σφίξουν και ν’ ασπρίσουν, προσθέτουμε το ρούμι με τον καφέ.
Ανακατεύοντας απαλά αλλά αποφασιστικά, προσθέτουμε στο μείγμα των κρόκων το 1/3 της μαρέγκας, κατόπιν το μισό μίγμα του αλευριού, συνεχίζουμε με άλλο 1/3 της μαρέγκας και το υπόλοιπο αλεύρι.
Τελειώνουμε με το τελευταίο τρίτο της μαρέγκας. Το μίγμα πρέπει να είναι κάπως ομοιογενές.
Το στρώνουμε στο ή τα ταψάκια και το πετάμε με χάρη στο φούρνο όπου το αφήνουμε για 18 λεπτά αν είναι 1 ταψί και περίπου 12 αν είναι 2.
Βγάζουμε το pain d’ Espagne από τον φούρνο, και ακουμπάμε το ταψί σε σχάρα να κρυώσει αλλά να μην πουντιάσει.
Κρυώνοντας θα μπει λιγάκι όπως τα μάλλινα πουλόβερ αν τα πλύνεις στο πλυντήριο.
Ζεσταίνουμε τη ζάχαρη με το νερό για το σιρόπι ώσπου να διαλυθεί. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε το ρούμι. Το σκεπάζουμε και το αφήνουμε
Την επόμενη μέρα… Αν έχουμε φτιάξει σιρόπι, (λέω αν γιατί εγώ ως Α.Α. δεν βάζω σιρόπι αλλά σκέτο ρούμι σε μεγάλη ποσότητα) βρέχουμε με αυτό τα δύο δισκάκια του παντεσπανιού από την κάτω μεριά που είναι πορώδης. Αν έχουμε φτιάξει ένα παντεσπάνι, το κόβουμε στα δύο οριζόντια και κάνουμε το ίδιο στα δύο μισά του (εγώ επειδή υποφέρω από τα νεύρα μου και το πολύ το κέντημα με οδηγεί στο tavor, φτιάχνω 2 παντεσπανάκια). Τοποθετούμε το ένα παντεσπάνι με την καλή στο δίσκο και τη βρεγμένη με το ρούμι πλευρά επάνω.
Βγάζουμε από το ψυγείο το μπολ με την πολλή την κρέμα και την τοποθετούμαι στο μίξερ όπου την χτυπάμε να γίνει σφιχτή σαν σαντιγύ και να στέκεται στο ύψος της η παλιομιγάδα.
Βγάζουμε και το μικρό μπολάκι και δοκιμάζουμε με ένα κουτάλι να ανακατέψουμε την κρέμα να δούμε αν η πυκνότητά της είναι τέτοια που απλώνεται. Αν όχι, τη ζεσταίνουμε ελάχιστα των ελαχίστων ίσα να απλώνεται, όχι να ρευστοποιηθεί. Απλώνουμε τα ¾ της σαντιγύ πάνω στο ένα παντεσπάνι και με μια φιγούρα που στα πανηγύρια της πατρίδας μας είναι γνωστή ως τάμπα τούμπα παραράμ, αναποδογυρίζουμε το έτερον παντεσπάνι με την βρεγμένη πλευρά πάνω στην κρέμα.
Απλώνουμε επ' αυτού την άλλη κρέμα, τη σκούρα. Με το υπόλοιπο της σαντιγύ στολίζουμε τα πλαινά του κεικ και με ότι περισσέψει το αντικείμενο του πόθου μας. Αν δεν έχουμε τέτοιο, το τρώμε με το κουτάλι από το μπολ ή το βάζουμε σε άλλο μπολ για πιο κυριλέ. ΔΕΝ το δίνουμε στο σκύλο, όσο κι αν εκλιπαρεί, γιατί θα χάσει το φως του από τη σοκολάτα και δεν ξέρει κι ακορντεόν.
Βάζουμε το γλυκό στο ψυγείο και το κόβουμε το νωρίτερο σε πέντε ώρες ή ιδανικά, την άλλη μέρα για να αναμιχθούν οι γεύσεις.

Δυο θλιβερές σκέψεις

2006-11-01T23:47:00.000-08:00

Oh, the horror
Originally uploaded by wiseacre photo.

1. Η σάρια, ο μουσουλμανικός θρησκευτικός νόμος, καταδικάζει τη γυναίκα σε θάνατο δια λιθοβολισμού, αν αυτή είναι παντρεμένη και πέσει θύμα βιασμού. Βλέπεται ο βιασμός της παντρεμένης θεωρείται μοιχεία. Και η μοιχαλίδα, τιμωρείται με θάνατο. Πόσο απέχει αυτό από τους καθημερινούς θανάτους της κοπέλλας στην Ευβοια?
2. Έχω ένα μικρό βαφτιστήρι. Πρωτάκι φέτος. Ως τώρα δυο πράγματα με φόβιζαν ως προς το παιδί. Τα ναρκωτικά και η προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειάς του με οποιοδήποτε τρόπο. Τώρα έχω αρχίσει να φοβάμαι όχι μόνο την περίπτωση να πέσει θύμα, αλλά και να γίνει θύτης. Πιστεύω βαθειά μέσα μου ότι οι υπέροχοι γονείς του θα αποτρέψουν κάτι τέτοιο. Όμως ξαφνικά συναισθάνθηκα την ευθύνη μου ως «μεγάλος» για τα παιδιά που μεγαλώνουν γύρω μου.

Εμείς φταίμε. Όλοι εμείς.

Δεν έχω λόγια.

2006-10-30T06:55:00.000-08:00

Censorship
Originally uploaded by Abbey Wuthrich.

Τι να πω γι' αυτά?.

Μόνο το τσιτάτο του Αινσταίν : Δυο πράγματα είναι απέραντα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. και δεν είμαι σίγουρος για το πρώτο.

Κι εδώ που μένω, η Ελλάδα με πληγώνει.

Ψαρονέφρι με γλάσσο από σιρόπι σφενδάμου

2006-10-29T22:39:00.000-08:00

Ψαρονέφρι με γλάσσο από σιρόπι σφενδάμου
Originally uploaded by emotional anaemia.

Για την συμπαθή μου Κλάρα Μπελ (έχει και δυο παιδάκια γιάλα-γιάλα) που με κέντρισε με αυτό το «ενίοτε» για τις συνταγές μου.

Χρειάζεστε 2 κομμάτια ψαρονέφρι γι αυτή τη συνταγή, κι ακόμα

Φασκόμηλο ξερό ή φρέσκο ψιλοκομμένο
1 κουταλιά βούτυρο
Αλάτι – πιπέρι
6 κ.σ. σιρόπι σφενδάμου
6 κ.σ. μηλόξιδο
2 κ.σ. μουστάρδα ντιζόν (αν τα παιδιά σας είναι μικρά, ίσως θέλετε μια πιο απαλή μουστάρδα)

Είναι απλό :

Τρίβετε τα ψαρονεφράκια με το εντελώς φτιαγμένο γι αυτά φασκόμηλο.
Ζεσταίνετε το βούτυρο σε δυνατή φωτιά κι όταν αρχίσει να αφρίζει, ρόδίζετε σ’ αυτό το άκοπο ψαρονέφρι καλά απ’ όλες τις πλευρές. Χαμηλώνετε τη φωτιά στο μέτριο κι αφήνετε το κρέας να ψηθεί γυρίζοντάς το που και που. Θα πάρει περίπου 10 λεπτά. Το αλατοπιπερώνετε.
Αποσύρετε το κρέας από το τηγάνι και το διατηρείτε ζεστό.
Ανακατεύετε σ’ ένα μπωλάκι το σιρόπι σφενδάμου με τη μουστάρδα να ομογενοποιηθούν κάπως.
Ζεσταίνετε το ξύδι μέσα στο τηγάνι που ψήσατε το ψαρονέφρι ώσπου να εξατμιστεί το αλκοόλ και να ενωθεί με τους χυμούς του ψησίματος.
Επαναφέρετε το κρέας στο τηγάνι και το καλύπτετε με το μείγμα σιροπιού – μουστάρδας. Το γυρίζετε μερικές φορές να γλασσαριστεί από παντού για κανένα δίλεπτο.
Αποσύρετε το κρέας από το τηγάνι, το κόβετε σε χοντρές ροδέλες και το γαρνίρετε με το γλάσσο.

Ταιριάζει πολύ με μια ζεστή πράσινη σαλάτα με φρέσκο βούτυρο (φασολάκια, σπαράγγια, βρυξελλάκια) και άγρι-όρυζο.
Πιείτε μαζί του κι ένα Gewürztraminer που είναι το αγαπημένο λευκό κρασί της Μάτζικας.

Σερβίρει 4 άτομα.

‘Cause I’m a supergirl and supergirls don’t cry…

2006-10-25T01:01:00.000-07:00

drama queen
Originally uploaded by childish_david.

Βγήκα από το γραφείο μου εχτές το απόγευμα και μου ήρθε στη μύτη μια μυρωδιά Πάσχα. Μου κόπηκαν τα γόνατα. Για μερικά δευτερόλεπτα γύρισαν στο μυαλό μου ανακατεμένα αυτή η θλίψη της μεγάλης Παρασκευής, η νοσταλγία των μεγάλων ερώτων, ένας μικρός πονοκέφαλος δεξιά, η γεύση ενός φιλιού και μια χορδή που τεντώνεται από το πίσω μέρος τους δεξιού μου αυτιού μέχρι χαμηλά κάτω απ΄ την κοιλιά μου.
Ήταν απλώς τα λουλούδια μιας δίφορης νερατζιάς. Όταν γύρισα να τα ξαναμυρίσω, τίποτε από αυτά δεν ξανάρθε στο μυαλό μου. Μόνο εκείνη η πρώτη στιγμή λειτούργησε μέσα μου σαν ξυπνητήρι του ασυνείδητου. Και χάθηκα στην άνοιξη μ’ ένα λίγο νοσταλγικό και πονεμένο τρόπο.

Τη βλέπω τώρα από το παράθυρο του γραφείου μου αυτή τη φονική νερατζιά. Σκονισμένη, λουλουδιασμένη, στέκεται σαν κάτι ωραίες γυναίκες που έχουν αρχίσει να γερνάνε και φοβούνται πως δεν αρέσουν πια. Σαν εμένα, ίσως?

Η αλήθεια είναι πως αυτό τον καιρό συνειδητοποιώ κάθε μέρα το κόστος της ενηλικίωσης. Αργησα, έ! Μη με μαλώνετε. Οι μη έχοντες δικά τους παιδιά, έχουν την πολυτέλεια της διαρκούς εφηβείας. Είναι άλλο πράγμα να πονάει το αυτί του Κωστάκη και να τρέχεις στο Παίδων μες στη νύχτα, κι άλλο να ξενυχτάς γιατί έχεις την πολυτέλεια να απολαμβάνεις τη θλίψη μιας μοναχικής νύχτας. Στην πρώτη περίπτωση είσαι μαμά στη δεύτερη, παιδί. Και όσο δεν γίνεσαι η μαμά κάποιων άλλων, παραμένεις πάντα λίγο παιδί του εαυτού σου και προσπαθείς πάντα να τον κανακέψεις, να τον χαηδέψεις, να τον νανουρίσεις, ή … να πείσεις κάποιον άλλον να το κάνει.

Βλέπεις, όλοι έχουμε ανάγκη από αγκαλιά και φροντίδα. Όλοι θα θέλαμε κάποιος να ασχολείται με τις ανάγκες μας. Και τι άλλο είναι οι σχέσεις αν όχι ένας διαρκής αγώνας κάλυψης αναγκών, πότε δικών σου, πότε του άλλου. Παιχνίδια εξουσίας, ποιος αγαπάει ποιον περισσότερο. Και πως το αποδεικνύει. Εγώ κάνω τα πάντα για σένα, κι εσύ τίποτε. Μα όχι, εγώ κάνω τα περισσότερα και δεν τα αναγνωρίζεις.

Νομίζω καμμιά φορά πως όλα αυτά πηγάζουν από το αδιέξοδο, ότι εκεί που ο τρόπος ζωής μας, μας πουσάρει διαρκώς μέχρι τα 35 ας πούμε, μετά συνειδητοποιούμε ότι τρέχαμε «για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη». Είσαι πιτσιρικάς, σε σπρώχνουν να πας σχολείο. Πας σχολείο, σε σπρώχνουν να το τελειώσεις. Μετά, πρέπει να σπουδάσεις. Μετά, να βρεις ένα καλό παιδί , να κάνεις οικογένεια. Μετά να κάνεις την οικογένεια. Όλα αυτά με διαφορετικά ενδιάμεσα στάδια. Μην κολλάτε στην ακριβή σειρά των γεγονότων. Και μετά έρχεται μια στιγμή, που τα έχεις κάνει όλα αυτά κι αναρωτιέσαι : τι διάτανο, αυτό ήταν όλο? Και τώρα, αυτή θα είναι η ζωή μου από δώ και πέρα? Και το ρίχνεις ανάλογα με την εποχή και το χαρακτήρα σου, άλλος στο βάλιουμ, άλλως στο Ζάναξ, άλλος στις γκόμενες, άλλος στο χρηματιστήριο, άλλος στην ψυχοθεραπεία, άλλος στις καλλιέργειες και τη γευσιγνωσία και ον έκαστος κατά διάνοιαν έχει.

Αμπελοφιλοσοφία, χμμ, ίσως. Μα η φιλία, είναι φιλία, θέλει ξενύχτι κι αμπελοφιλοσοφία, κατά πως τα λέει κι ο Νίκος. Και βέβαια το θέμα είναι, πως βρέθηκα στα 37 μου, να περνάω τη φάση «η Πολυάννα μεγαλώνει», αντί τη φάση, «μαμά γερνάω». Πήρα τη ζωή μου λάθος?

Έχω αρχίσει να διαπραγματεύομαι και το φόβο θανάτου. Άλλο κεφάλαιο αυτό. Εγώ που δεν έχω παιδιά, μήπως καταντήσω σαν τη γιαγιά στο καταπληκτικό νούμερο του Κοσμά Βίδου, που εγραψε για την επιθεώρηση «το τρέντυ θα σφυρίξει τρεις φορές»? Δείτε το και πείτε μου. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου βλέποντάς την καταπληκτική «Θεοπούλα» να το παίζει. Μήπως λοιπόν, γεράσω με μοναδική συντροφιά την μιας Νατάλιας, ή μιας Γκαλίνας?

Και τι θα μου έχει συμβεί τότε? Θα έχω περάσει μια ζωή όπου η μέρες εναλλάσσονται ίδιες για να καταλήξω σε γηρατειά ερημικά και ανιαρά? Λέω καμμιά φορά με τη γειτόνισσα να κάνουμε ένα τύπου «καταπίστευμα» για όταν γεράσουμε. Να το χρησιμοποιήσουμε για να ζήσουμε σε ένα σούπερ ντούπερ γηροκομείο με πολυτελείς συνθήκες όπου θα μας επιτρέπουν να οδηγούμε εκείνη τη Harley Davidson των ονείρων της κι εμένα το ακριβό διθέσιο των δικών μου, με μέσα ένα μικρό λευκό τερριέ των δυτικών χάιλαντς… Όσο μεγαλώνω, μικραίνουν οι σκύλοι μου.
Θα με κοροιδεύει ο Νεγρεπόντης, γελώντας τρανταχτά από τον τάφο του. Εσύ ήσουν που είχες εθνικό σου ύμνο το «οικονομία κάνε, να ‘χεις στα γηρατειά»?

Και τελικά, αυτή η δίφορη νερατζιά, γιατί μου μίλησε χτες το απόγευμα? Τι ήθελε να μου πει? Και, αυτή είναι και η μεγάλη μου απορία, θα εξακολουθήσει να μου μιλάει όταν θα είμαι 80, ή θα μου κόψει την καλημέρα? Κατά πως το βλέπω, μάλλον δεν θα μου την κόψει. Έχω διαλέξει, να ζήσω τη ζωή μου όπως έρθει. Να μην προγραμματίσω απολύτως τίποτε. Αυτός είναι ο τρόπος μου. Και ίσως αυτός είναι κι ο μόνος τρόπος για να μπορείς να μιλάς με τις νερατζιές. Κι ας μη σου λένε πάντα ευχάριστα. Ας σου φέρνουν πάντα ένα δάκρυ στο βρυσάκι. Το συγκρατείς και δεν το αφήνεις να φύγει. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι η ζωή είναι σκληρή, η καθημερινότητα αμείλικτη και δεν έχεις την πολυτέλεια των άσκοπων δακρύων. Δεν έχεις τελικά την πολυτέλεια της εφηβείας. Και το δικό σου πουκάμισο ήταν αδειανό. Αλλά δεν κλαις. Σκουπίζεις τα μάτια σου με την ανάποδη του χεριού, μπάζεις το σκύλο στ’ αμάξι και πας στο βασιλόπουλο, που δεν είναι του παραμυθιού, για ν αγοράσεις χαρτί υγείας, να μπορείς να σκουπίσεις τουλάχιστον τα δάκρυά σου και την μπουκωμένη σου μύτη στο σπίτι. Μα γιατί να κλάψεις? Δεν επιτρέπεται.
You’re a supergirl and supergirls don’t cry. Θα περάσει κι αυτό. Οι νερατζιές, θα ανθίσουν και του χρόνου…

Γεύμα μ' ένα νεκρό

2006-10-10T00:10:00.000-07:00

Ode to Boatswain
Originally uploaded by Psycho Crow.

Το δωμάτιο ήταν πολύ σκοτεινό. Ασυνήθιστα σκοτεινό. Σαν οι βαθυκόκκινοι τοίχοι να σκούρηναν απότομα και σαν να έσβησαν τα φώτα κι αντικαταστάθηκαν από κεριά. Είχα φορέσει το λευκό μου φουστάνι το καλό.
Στα πόδια μου ίσια μπαλετάκια. Καθόλου μακιγιαζ. Το είχα χώσει στο μπαούλο μαζί με τα ψηλοτάκουνα. Ήθελα να είμαι ο μικρός μου εαυτός η αληθινή Αλίκη.

Η συνέχεια εδώ.

Μήπως απορείτε ποιος είναι ο Boatswain?
Διαβάστε αυτό :

A Memorial to Boatswain

by Lord Byron

Newstead Abbey,

November 30, 1808.

Near this spot Are deposited the Remains of one Who possessed Beauty without Vanity, Strength without Insolence, Courage without Ferocity, And all the Virtues of Man without his Vices. This Praise, which would be unmeaning Flattery If inscribed over human ashes, Is but a just tribute to the Memory of BOATSWAIN, a DOG Who was born at Newfoundland, May, 1803, And died at Newstead, Nov 18th, 1808.

When some proud son of man returns to earth,
Unknown to glory, but upheld by birth,
The sculptor's art exhausts the pomp of woe,
And storied urns record who rest below:
When all is done, upon the tomb is seen,
Not what he was, but what he should have been:
But the poor dog, in life the firmest friend,
The first to welcome, foremost to defend,
Whose honest heart is still his master's own,
Who labours, fights, lives, breathes for him alone,
Unhonour'd falls, unnoticed all his worth,
Denied in heaven the soul he held on earth:
While man, vain insect! hopes to be forgiven,
And claims himself a sole exclusive heaven.
Oh man! thou feeble tenant of an hour,
Debased by slavery, or corrupt by power,
Who knows thee well must quit thee with disgust,
Degraded mass of animated dust!
Thy love is lust, thy friendship all a cheat,
Thy smiles hypocrisy, thy words deceit!
By nature vile, ennobled but by name,
Each kindred brute might bid thee blush for shame.
Ye! who perchance behold this simple urn,
Pass on --- it honours none you wish to mourn:
To mark a friend's remains these stones arise;

I never knew but one, --- and here he lies.

Για τη Μελένια, διαβάστε εδώ.

9-10/12/06 Bazaar Δρόμων Ζωής : Αποστολή μας καλύτερα χαμόγελα!

2006-09-29T00:04:00.000-07:00

Paint Face
Originally uploaded by kittynn.

Ένα από τα καλύτερα πράγματα που έχουν συμβεί στη ζωή μου, είναι η συνάντησή μου με τους Δρόμους Ζωής. Έμαθα πολλά πράγματα και πήρα πολλές εμπειρίες και κυρίως ανακάλυψα μέσα μου την πραγματική έννοια του εθελοντισμού. Από όλα όσα έχω ζήσει όμως μέσα στα τελευταία 3 χρόνια στους Δρόμους, η δυνατότερη εμπειρία μου είναι το ετήσιο Χριστουγεννιάτικο Bazaar, που διοργανώνουμε για την εξοικονόμηση πόρων για τους σκοπούς των Δρόμων Ζωής.

Τι να σας πω βρε παιδιά. Αυτό που κάνει αυτή την εμπειρία μαγευτική, είναι αυτή η απίστευτη συνέργεια ανθρώπων, που δεν τους γνωρίζεις, που δεν τους έχεις ξαναδεί, η ακούσει, και που μαζεύονται, όχι απλώς από όλες τις γωνιές της Αθήνας, αλλά και από όλη την Ελλάδα, για να μην πω και το εξωτερικό. Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι, προσφέροντας άλλος εργασία, άλλος πράγματα για το μπαζάρ, άλλος και τα δυο, έρχονται κοντά ο ένας με τον άλλον, κάνουν το μπαζάρ δική τους υπόθεση κάνουν σχέσεις μεταξύ τους κάνουν σχέσεις με τους υποστηρικτές, κάνουν σχέσεις με τα παιδιά κι ανακαλύπτουν τον εαυτό τους και τους άλλους μέσα από την σκληρή δουλειά που την εμπνέει η πίστη ότι ο κόσμος μπορεί ν’ αλλάξει.

Αυτή είναι και η δική μου πίστη. Σας το έχω ξαναπεί, πώς αν ποτέ υποψιαστώ πως αυτό δεν είναι αλήθεια θα γκρεμιστεί το μικρό μου σύμπαν. Δουλεύω λοιπόν εθελοντικά για να αποδείξω στον εαυτό μου πως δεν είμαι καταδικασμένη να ζω στην ανασφάλεια του καταναλωτισμού και στην παραίτηση του μέσου ελληναρά. Ότι ο μικρόκοσμός μου εξαρτάται από μένα κι ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που προσπαθούν για το μικρόκοσμό τους κι ότι όταν όλοι αυτοί οι μικρόκοσμοι αλλάξουν θα ξυπνήσουμε σε έναν αλλαγμένο, ομορφότερο κόσμο. Το βλέπω σαν ένα μικρό αντάρτικο στις γωνιές της πόλης. Άλλοι δουλεύουν για τα κοινωνικά αποκλεισμένα παιδιά, άλλοι για τα ορφανά, άλλοι για τα σπαστικά, άλλοι για τα παιδιά με αναπηρίες, άλλοι για τα άγρια πουλιά κι άλλοι για τους αδέσποτους σκύλους κι όλοι μαζί για τους εαυτούς τους. Αν το καλοσκεφτείτε, ο κόσμος είναι γεμάτος εθελοντές που πιστεύουν ότι μπορούν να τον αλλάξουν. Τι άλλο θέλει κανείς για να γεμίσει η ψυχή του ελπίδα και κουράγιο?

Έτσι και στο μπαζάρ μας. Είναι γεμάτο από εθελοντές που έρχονται μόνο γι’ αυτό, δουλεύουν μόνο γι αυτό και υπογραμμίζουν μ’ αυτόν τον τρόπο την εμπιστοσύνη τους στο έργο των Δρόμων Ζωής. Είναι μια μεγάλη γιορτή του αληθινού εθελοντισμού που δεν έχει καμμία σχέση με τον εθελοντισμό των Ολυμπιακών και της Γιουροβίζιον. Είναι μια γιορτή με ψυχοθεραπευτική δράση, που επιβάλλεται άπαξ ετησίως για να διατηρηθεί το χαμόγελο λαμπερό. Τι να σου κάνει μετά η ΑΙΜ? Αν η δική της αποστολή είναι καλύτερα χαμόγελα, τότε η δική μας τι είναι? Τα περισσότερα και ωραιότερα χαμόγελα που έχω δει μαζεμένα τα έχω δει στα δυο μπαζάρ που έχω ζήσει ως τώρα.

Σας προσκαλώ λοιπόν να τα δείτε κι εσείς φέτος. Το μπαζάρ μας θα γίνει το δεύτερο Σαββατοκύριακο του Δεκέμβρη κι έχουμε πολύ δουλειά για να το οργανώσουμε και να το φτιάξουμε. Σας προσκαλώ να μας βοηθήσετε. Με ποιο τρόπο? Κατ’ αρχην δηλώστε συμμετοχή στην ομάδα εθελοντών του μπαζάρ. Από μισή ώρα εργασίας ή ένα πακέτο καραμέλλες, έως δυο μέρες εργασίας ή 5 ταψιά καρυδόπιτα, 5 παλιά ή καινούργια βιβλία, 8 cd ή ένα φορτίο χριστουγεννιάτικα στολίδια, ό,τι και να θέλετε να προσφέρετε είναι ευπρόσδεκτο και πολύτιμο. Κι αν δεν θέλετε να δούμε τα μάτια σας και δεν έχετε πρόχειρο κόσκινο να φορέσετε, θα σας πούμε που να στείλετε τη βοήθειά σας. Η ακόμα, μπορείτε να επισκεφτείτε το μπαζάρ incognito, όπως ταξιδεύαν παλιά οι ευγενείς. Εμένα μου αρκεί να το δείτε εσείς. Να νοιώσετε αυτή την εμπειρία της αγάπης και της προσφοράς, που μια φορά το χρόνο συμπυκνώνονται σε κάτι ορατό.

Παρακινήθηκα να γράψω αυτό το κείμενο από δύο e-mail που έλαβα την περασμένη εβδομάδα από δύο ανθρώπους που δεν τους έχω δει ποτέ στη ζωή μου και που δεν υπήρχε τρόπος να ξέρουν ότι ορίστηκε η ημερομηνία για το φετινό μπαζάρ. Την Ειρήνη και την Εύη. Μου έγραψαν για να μου πουν ότι θέλουν να συμμετέχουν στο μπαζάρ μας φέτος και με συγκίνησαν πολύ. Τις ευχαριστώ και τις περιμένω όπως κι εσάς.

Ο κόσμος αλλάζει. Ελάτε να τον αλλάξουμε μαζί.

Magica de Spell

Γαστρομανία.

2006-09-11T04:05:00.000-07:00

Pomme de Granada
Originally uploaded by The Department.

Διαβάζω τον Αθήναιο περίπου 4 χρόνια.
Τον τελευταίο χρόνο γνωριστήκαμε και τον θεωρώ πια φίλο μου.
Σπάω το ρόδι μου στο χτεσινό γαστρονόμο και του εύχομαι καλή τύχη και ή συνεργασία του να έχει συνέχεια.
Είμαι πάντα περήφανη για τους φίλοπυς μου, αλλά να, ωραίο δεν είναι να καμαρώνεις κιόλας πως οι φίλοι σου προκόβουν επαξίως, σε μια χώρα που η αξιοκρατία είναι άγνωστη λέξη?

Συγχαρητήρια Αθήναιε, και σ' ανωτερα. Αντε και με την ευχή μας στο Larrousse Gastronomique, το Bon Apetit, το Gourmet, ό,τι θέτε τέλος πάντων. Αν κι εμένα η ευχή μου είναι να σας καλοπαντρέψω, το δηλώνω.

Μάκια

Είναι γλυκό το φαί της αμαρτίας.

2006-09-08T05:06:00.000-07:00

apple
Originally uploaded by tamjpn.

Τα μήλα δεν με έπεισαν ποτέ ως αμαρτωλά φρούτα. Αντιθέτως τα θεωρούσα ανέκαθεν τα αθωότερα των αθώων. Επιπλέον, δεν υπήρξαν ποτέ αγαπημένα μου φρούτα. Σπάνια τρώω ωμά μήλα και τις περισσότερες φορές μέσα σε πράσινες σαλάτες.

Μ’ αρέσει όμως πολύ να τα μαγειρεύω. Κι επειδή την περασμένη εβδομάδα έφαγα σε μια από τις πιο αγαπημένες μου και ίσως την γνησιότερη τραττορία της Αθήνας, τον Κλαύδιο, μου ‘ρθαν ξανά γεύσεις ζυμαρικών με φρούτα. Όχι άσχετα. Το πιάτο που διάλεξα ήταν faggotini alle pere. Μικρά δηλαδή πουγκάκια γεμιστά με αχλάδι και καρύδι.

Σας δίνω την ακόλουθη πολύ εύκολη συνταγή που μου είναι πολύ αγαπημένη και την βρίσκω εξαιρετική για τη μετάβαση στο φθινόπωρο. Μέσα σ’ αυτή του σουρεαλιτέ που ζούμε, 30 βαθμοί έξω και χειμωνιάτικα στις βιτρίνες, πρέπει να υπάρχει και κάτι να μας καλμάρει τα νεύρα, να μας στρογγυλέψει τη γεύση και να μας σπρώξει λίγο στην αμαρτία, που με τη δροσιά, είναι όσο να πεις και λιγότερο κουραστική και πιο ευφάνταση.

Πάστα με μήλο, καρύδι και κρόκο

Θα χρειαστείτε
500 γρ pipe rigate
200 γρ παντσέτα κατά το δυνατόν άπαχη
2 – 3 κ.σ. σούπας ελαιόλαδο
½ κούπας λευκό κρασί
1 φακελάκι τριμμένο κρόκο κοζάνης
1 μήλο
καρύδι χονδροκοπανισμένο

Κόβετε την παντσέτα σε κύβους και τη ροδίζετε στο λάδι. Προσθέτετε το μήλο καθαρισμένο και κομμένο κι αυτό σε κύβους και το ροδίζετε κι αυτό. Μπανιάρετε με το κρασί και ανεβάζετε τη θερμοκρασία για να εξατμιστεί το αλκοόλ. Διορθώνετε τη γεύση με αλάτι και πιπέρι και προσθέτετε τον κρόκο.
Βράζετε τα ζυμαρικά όπως πρέπει να είναι για να σέβονται τον εαυτό τους και τα ανακατεύεται με τη σάλτσα μήλου. Σερβίρετε στα πιάτα και πασπαλίζετε τα ζυμαρικά με το καρύδι.

Σας προτείνω να απεγκλωβιστείτε από τη σχέση ζυμαρικών – τυριού και να δοκιμάσετε αυτή τη συνταγή χωρίς τυρί. Αν δεν διανοείστε τα ζυμαρικά σας χωρίς τριμμένο τυρί, χρησιμοποιείστε Parmiggiano ή Grana. Οποιοδήποτε άλλο τυρί θα κουκουλώσει εντελώς τα φίνα αρώματα αυτού του πιάτου.

Απολαυστικό Φθινόπωρο σας εύχομαι.

Μόλις έλαβα ένα προσκλητήριο...

2006-08-24T01:40:00.000-07:00

... για το γάμο του Πάνου και της Αθηνάς.

Πάντα είχα στο μυαλό μου τον γάμο σαν την πιο αισιόδοξη απόφαση στη ζωή των ανθρώπων.
Πριν από το materialistic δώρο μου, τους στέλνω αυτό, με την ευχή ν' αγαπιούνται πάντα όπως το νερό με το νούφαρο.

"Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι. Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.
Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. Πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.
Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει."

Η ώρα η καλή.

Magica de Spell

Ήταν καιρός για μια ανακαίνιση!

2006-08-09T02:49:00.000-07:00

Doors, originally uploaded by Today is a good day.

Εδώ και πολλούς μήνες, ήθελα να αλλάξω το template του blog μου.
Να ξαναφτιάξω τα links, να αλλάξω χρώματα, αρώματα, αίσθηση στο χώρο.

Φυσικά το διαρκές μου εμπόδιο, η δουλειά, δε μου έδωσε την ευκαιρία. Και τώρα, που είναι Αύγουστος, που όλοι σας λείπετε διακοπές και κάνετε βουτιές και μακροβούτια, βρήκα τον καιρό να καθαρίσω, να ξεσκονίσω, να φρεσκάρω λίγο το χώρο.

Ελπίζω να σας αρέσει.
Ελπίζω να έχω και το χρόνο να γράφω πιο συχνά. Εχω να σας πω αρκετά. Από το πιο ενδιαφέρον παλαιοπωλείο που βρήκα στο Γύθειο, μέχρι το πιο κλασσάτο και πιο ωραίο χωριό της νησιωτικής Ελλάδας.
Κι ελπίζω και το τετραήμερο που έρχεται να μου δώσει αφορμές να γράψω για την Άνδρο.

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.

Να μού 'στε καλά, αδέλφια!

Magica de Spell

Υ.Γ. Μήπως μπορεί να με βοηθήσει κάποιος να βάλω την φωτογραφία μου κοντά στον τίτλο του Blog? Θα του οφείλω αιώνια ευγνωμοσύνη. Και θα του φτιάξω και μια τούρτα!!!!

Μεζεδάκι γενεθλίων

2006-06-21T06:09:00.000-07:00

Δέκα λεπτά πριν φύγω από το γραφείο, σας καλώ για ένα μεζεδάκι, βιαστικό.
Όλους. Και κυρίως εκείνους που όλα αυτά τα χρόνια μου γράφουν στο προσωπικό μου μέηλ κάτι αναπάντεχα γράμματα, γεμάτα αγάπη κι αισιοδοξία.
Ανθρώπους που επιλέγουν να μη μιλήσουν φωναχτά, να ψυθιρίσουν στο αυτί μου, ότι συμφωνούν ή ότι διαφωνούν με κάτι και , όπως μυστικά και ήσυχα, να φυσήξουν μέσα στην καρδιά μου το αεράκι της φιλίας.

Θυμάμαι ανθρώπους που ποτέ δεν σχολίασαν ούτε ένα γραπτό μου, που ποτέ δεν σχολίασαν ούτε μια συνταγή μου, να μου γράφουν για να μου πουν ότι μ’ έχουν ανάμεσα στους δικούς τους ανθρώπους. Ότι σ’ ένα κείμενο μου, καθρέφτισαν κάτι από τη δική τους πραγματικότητα. Ή, τι τιμή για μένα, ότι με εμπιστεύονται στην επιλογή μου να στηρίξω το έργο των Δρόμων Ζωής και ότι θέλουν να το κάνουν κι ίδιοι κάτι για αυτό το έργο.

Θέλω να φωνάξω ευχαριστώ σε όλους πολύ δυνατά και ν’ ανοίξω διάπλατα την αγκαλιά μου, να τους βάλω όλους μέσα. Τα γράμματά τους είναι για μένα πανάκριβα δώρα. Είναι πολύτιμα. Τα φυλάω στην καρδιά μου.

Όπως και την αγάπη, όλων των άλλων φίλων, των λίγο πιο ομιλητικών, που γνώρισα στον ιστό και που μου έδειξαν την αγάπη τους με πολλούς τρόπους.

Αν μπορούσατε να έρθετε σπίτι μου απόψε, και να πιούμε ένα ρακάκι σπιτικό, θα σας τράτταρα μια πολύ απλή συνταγή του ποδαριού. Από αυτές που ξεπηδάνε απ’ τα τηγάνια την ώρα που ήρθανε απρόσκλητοι επισκέπτες και που θες οπωσδήποτε να τους βγάλεις κάτι από το χέρι σου, κι όχι σουβλάκια.
Καλοκαιρινή φτωχοσυνταγή αλλά μυρωδάτη κι αγαπημένη. Σας την κερνάω ελπίζοντας ότι αν ερχόμουνα εγώ σπίτι σας, ίσως να με κερνούσατε τυρί, ντομάτα και βρεμένο παξιμάδι, όπως τους πιο δικούς σας ανθρώπους. Τους πιο αγαπημένους.

Κολοκυθοφρουτάλια.

3-4 κολοκυθάκια από φιλικό κήπο
3-4 κρεμμυδάκια φρέσκα
2-3 κλωνάρια φρέσκου δυόσμου.
4 αυγά
Λίγο γάλα
Αλάτι και πιπέρι.

Κόβετε σε ροδέλλες τα κολοκυθάκια. Ομοίως και τα κρεμμυδάκια. Ψιλοκόβετε το δυόσμο.
Σωτάρετε το κρεμμυδάκι και το κολοκύθι σε ελαιόλαδο, ώσπου να μαραθούν ελαφρά. Δεν χρειάζεται να τηγανιστούν πολύ.
Χτυπάτε τα αυγά. Προσθέτετε το γάλα κι συνεχίζετε λίγο το χτύπημα. Προσθέτετε αλάτι και πιπέρι.
Αδειάζετε το μείγμα των αυγών στο τηγάνι με τα κολοκυθάκια.
Όταν η φρουτάλια ψηθεί από τη μια μεριά, την αναποδογυρίζετε.
Σερβίρετε όσο είναι ακόμα ζεστή, σε πολύ αγαπημένους με χωριάτικη σαλάτα και ρακή, ή λευκό κρασί παγωμένο.

Να με χαίρεστε και να σας χαίρομαι κι εγώ.

Μεταφοραί – Μετακομίσεις.

2006-06-20T03:21:00.000-07:00

ο γιώργος κι εγώ τα πρώτα χρόνια της γνωριμίας μας

Μια ανεξήγητη στενοχώρια έχω από χτες και την απέδωσα στο PMS, ίσως εμφανώς επηρεασμένη από την Ελένη. Τέλος πάντων, εγώ όταν έχω στενοχώριες παίρνω τηλέφωνο τον ελπήνορα. Η απαλή του φωνή και η τρυφεράδα του, είναι μαλακτικά της ψυχής και πάντα με παρηγορεί. Πάντα με κάνει να πιστεύω ότι είμαι ακουμπισμένη σ’ ένα μαλακό ροζ μαξιλάρι, όταν του μιλάω.

Σήμερα όμως, στα κοφτο-μακαρονάκι-απανωτά –τηλεφωνήματά μας, μ’ έξυσε λίγο. Κάτι μου είπε για τη χαρά και κατάλαβα ότι ναι, η χαρά, η απλή ανεπιτήδευτη χαρά, ο all time classic χαβαλές, και τα μεγάλα τρανταχτά γάργαρα γέλια μου λείπουν πολύ.

Από νησάκι σε νησάκι της ψυχής πηδώντας, έφτασα μέσα σε μισή ωρίτσα να καταλάβω τι μου έφταιγε. Φεύγει ο αδελφός μου από την Αθήνα. Μετακομίζει. Όχι μακριά σε μια σχεδόν γειτονική πόλη, αλλά φεύγει. Ως σήμερα, ζούσαμε σε απόσταση 5 λεπτών με τα πόδια. Αλλά ας τα πάρω από την αρχή.

Ο Γιώργος είναι δυο χρόνια μικρότερός μου. Τον ξέρω όλη μου τη ζωή. Είναι ο κολλητός των κολλητών μου. Δεν ταιριάζουμε σε όλα. Θα έλεγα μάλιστα ότι είμαστε εντελώς διαφορετικοί. Όμως, αυτή η συνενοχή του μοιράσματος. Αυτή η μοκέτα της ασφάλειας και της απόλυτης αγάπης πάνω στην οποία περπατήσαμε 35 χρόνια, μας κάνει να γελάμε με το παραμικρό. Ακόμα και στη δουλειά μας τη σκληρή κι αδυσώπητη και κλέφτρα δουλειά μας, γελάμε. Γελάμε πηγαίνοντας στο εργοστάσιο, γελάμε γυρίζοντας από πελάτες ή πηγαίνοντας σε υπεργολάβους. Γελάμε όταν μας τρώει το άγχος για μεγάλες συμβάσεις, κι όταν κρυφά και συνενοχικά βρίζουμε τον πατέρα μας. Γελάμε, και κοροιδεύουμε τον κόσμο. Κι είναι τόσο λυτρωτικό αυτό το γέλιο και ήταν τόσο δίπλα μου μέχρι σήμερα, που αυτή τη στενοχώρια της αλλαγής, της απώθησα πολύ ως σήμερα. Τόσο που δεν την είχα δει.

Και πόσο ξαφνιαστικό είναι όταν μια λύπη που δεν την ήξερες βρίσκεται στην καρδιά σου. Μια λύπη που λογικά δεν στέκει γιατί η απόσταση είναι μικρή. Γιατί με το αυτοκίνητο είσαι εκεί σε μια ώρα και βουτάς στη θάλασσα. Γιατί, γιατί, γιατί, η λογική έχει απαντήσεις για όλα. Όμως η ψυχή, έχει το δικό της δρόμο κι αυτό είναι πολύ δύσκολος και μακρύς. Κι αναρωτιέμαι πότε είπα τελευταία φορά στον αδελφό μου πόσο τον αγαπάω. Κι αναρωτιέμαι αν το καταλαβαίνει πόσο τον έχω ανάγκη και πόσο ο απλός τρόπος που αντιμετωπίζει την ζωή, είναι το βαρίδι που δεμένο στον αστράγαλο μου με κρατάει σ’ επαφή με την πραγματικότητα. Πως είναι η γείωση που με προστατεύει από του κεραυνούς. Μάλλον δεν του τα έχω πει ποτέ όλα αυτά και μάλλον δεν θα του τα πω γιατί θα με πιάσουν τα κλάμματα και δεν θα μου βγαίνει λέξη.

Γι αυτό τα λέω σε σας. Μήπως κι εσείς δεν κλαίτε τόσο εύκολα κι αποφασίσετε να πείτε στους δικούς σας αγαπημένους, όχι γιατί πλησιάζει ένα τέλος αλλά γιατί αντέχετε και θέλετε, πόσο τους αγαπάτε.
Όσο για μένα, ο Γιώργος μετακομίζει αύριο, που είναι τα γενέθλιά μου. Ίσως αυτό να μου προξενεί λίγο περισσότερη θλίψη, ίσως όμως να είναι κι ένας τρόπος για να συμβάλλει στην ενηλικίωσή μου, που άργησε 19 χρόνια.

Πασχαλιές μέσα από τη νεκρή γη

2006-06-16T05:04:00.000-07:00

Ξύπνησα μ’ ένα δάκρυ σήμερα.
Είναι από αυτές τις μέρες, που το εφηβάκι μέσα μου αρνείται πεισματικά να κλείσει το στόμα του. Μια μαχαιριά μέσα στην καρδιά μου χάσκει εδώ και δώδεκα χρόνια.
Το εφηβάκι ξέρει ότι ο θάνατος είναι οριστικός. Δεν έχει καταλάβει όμως ότι δεν είναι πάντα τέλος. Κι όλο κλαίει σπαρακτικά κάθε τέτοια μέρα, γιατί νομίζει πως τέτοια μέρα θάφτηκε η ομορφιά και το ήθος.
Όταν ο λαχειοπώλης τα’ ουρανού κύτταξε τον καθρέφτη είδε μέσα του μια συνουσία. Στα μάτια μου, ήταν η ένωση της ομορφιάς και του ήθους. Σας το λέω με μεγάλο σπαραγμό. Έχασα την ελπίδα μου στις 15 Ιουνίου του 1994.

Πέθανε ο Μάνος.

Για μας που είμαστε απλώς μονάδες του πληθυσμού αυτής της γης, που δεν συμμετέχουμε στην ιστορία της, δεν την διαμορφώνουμε, το να χαθεί ο οδηγός μας είναι οριστική κι ανυπέρβλητη απώλεια. Για κάποιο λόγο πίστευα ότι ο Μάνος θα ζούσε για πάντα. Ότι δεν θα πέθαινε ποτέ. Ούτε ο θάνατος του κυρίου Νίκου δεν με υποψίασε. Κλείνοντας τα μάτια του ο Γκάτσος δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου ότι θα τα κλείσει κι ο Μάνος. Ο Μάνος ήταν η ομορφιά. Ήταν το ήθος. Η ομορφιά και το ήθος δεν πεθαίνουν.

Πεθαίνουν όμως. Και μείναμε μόνοι μας. Μέσα στο θηρίο της ασχήμιας και με κανένα χορό έτοιμο να το ποδοπατήσει. Το θηρίο έγινε ο βασιλιάς και μετατρέπει σιγά – σιγά τα πάντα γύρω του σε ασχήμια. Και μέσα σ’ αυτή την ασχήμια, καλούμαστε, όχι απλώς να επιβιώσουμε, αλλά να ζήσουμε. Να ζήσουμε με περηφάνια κι αξιοπρέπεια. Δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες…

Το έργο του Μάνου, εξακολουθεί όμως να υπάρχει. Κι έτσι η ψυχή του, η αισθητική του, το καλλιτεχνικό του ήθος, εξακολουθούν να δείχνουν έναν δρόμο, σ’ όποιον θέλει να τον δει. Φοβάμαι μόνο τη μέρα, που το έργο του θα παίζεται μόνο σε επετείους. Μόνο αυτό φοβάμαι. Τη σκύλευση αυτής της μοναδικής κληρονομιάς από τους παραγοντίσκους που ο ίδιος αγνοούσε επιδεικτικά. Την ιδιοποίηση του δώρου του, από αυτούς που λιγότερο τον αγάπησαν. Το είπε εξ’ άλλου ο ίδιος :

«Αυτά όλα που σας διηγήθηκα είναι τα τραγούδια μου. Καθώς καταλαβαίνετε δεν τα έγραψα για να διασκεδάσετε. Τα έγραψα για να τα’ ακούσετε και για να κάνετε δικό σας ό,τι σας ταίριαζε ή ό,τι σας αρμόζει. Τα’ άλλα αφήστε τα για τους άλλους και ό,τι περισσεύει για μένα. Γιατί πρέπει να ομολογήσω πως τα τραγούδια μου τα ‘γραψα για να συμπληρώσω τα κενά της προσωπικής μου ζωής. Γι’ αυτό και η ευαισθησία μου στον τρόπο που τα αποδέχεστε. Προσοχή! Μη με πληγώσετε παίρνοντας αυτό που σας ανήκει.»

Ξύπνησα μ’ ένα δάκρυ σήμερα. Μια μοναξιά. Μια ψύχρα.

Αγάπη μου, είμαστε ένοχοι. Αγάπη μου, και λίγοι.

2006-06-07T04:51:00.000-07:00

sad look, originally uploaded by Agron.

Το έγκλημα στη Βέροια, δεν είχε ένα θύμα. Είχε έξι.
Δεν είχε έναν ξένο. Είχε έξι.
Τους ξένους, τόχω ξαναπεί, τους παράγει η κοινωνία.
Η έννοια του ξένου είναι μια έννοια κατασκευασμένη Από αυτούς που έχουν την ανάγκη να νοιώθουν «οικείοι» ενώ οι άλλοι τους βλέπουν σαν ξένους.

Η ανάγκη του ανθρώπου να ξεχωρίζει, να είναι καλύτερος, να είναι τέλειος, προκύπτει από την ανάγκη του για ασφάλεια. Ομοίως και η ανάγκη του ανήκειν. Έτσι ένας άνθρωπος που ανήκει στους καλύτερους, έχει ο καημένος, την ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Είμαι τέλειος, άρα είμαι στο απυρόβλητο. Κανείς δεν μπορεί να με αγγίξει. Είμαι ασφαλής. Ανήκω στους πολλούς, άρα θα με προστατέψουν, άρα είμαι ασφαλής. Η ασφάλεια είναι η ισχυρότερη συναλλακτική αξία στη χώρα των συναισθημάτων. Με τον ίδιο τρόπο που οι άνθρωποι σκοτώνουν για τα χρήματα με τον ίδιο ακριβώς σκοτώνουν για την ασφάλεια.

Φτηνή ψυχολογοδιάρροια? Ίσως. Για μένα όμως τα θύματα είναι 6. Είναι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας των ξένων, ο Αλεξ, που βαφτίστηκε ξένος γιατί βοήθησε κι η ταυτότητα των γονέων. Είναι όμως και οι ανήλικοι δράστες, που τους έκανε ξένους η υποκριτική κοινωνία μιας εκάστης Βέροιας. Είναι τα παιδιά αυτά που ίσως να ησύχαζαν περισσότερο αν αυτά είχαν βιολογικά σκοτωθεί, παρά τώρα που σκότωσαν βιολογικά, έχοντας τα ίδια μετατραπεί σε νεκροζώντανους άγουρους δολοφόνους.

Είναι ανάγκη να αρθρώσω ποιοι είναι οι πραγματικοί δολοφόνοι? Να το πω κι ας πέσει χάμω. Οι γονείς τους, οι δάσκαλοί τους οι αναίσχυντοι «σημαντικοί άλλοι» στις ζωές τους. Εσείς. Εγώ. Όλοι όσοι, τάχα εμβρόντητοι παρακολουθούμε το χαμό τους αγγέλου από τους δαίμονες. Σας θυμίζω, ότι οι δαίμονες, είναι πεπτωκότες άγγελοι.

Ναι υπάρχει ρατσισμός, υπάρχει ξενοφοβία. Όχι απλώς δεν την αρνούμαι, αλλά προσπαθώ έμπρακτα στη ζωή μου να την νικήσω. Όμως, ας μην καταπίνουμε την καμήλα και διυλίζουμε το κουνούπι. Η παιδική βία, απόρροια της αδιαφορίας και της διάτρησης του κοινωνικού ιστού, είναι το μείζον θέμα σ’ αυτήν την περίπτωση. Ο ρατσισμός ήταν η αφορμή για ένα φόνο που τα παιδιά θα τον έκαναν έτσι κι αλλιώς. Και οι πραγματικοί ένοχοι, οι γονείς τέρατα, οι δάσκαλοι τέρατα, οι γείτονες τέρατα, πρέπει να τιμωρηθούν. Αυτοί χρειάζονται σοφρωνισμό και αναμόρφωση. Αυτοί πρέπει να πληρώσουν το χαμό του άγγελου. Αυτοί που δεν έδωσαν την ελάχιστη αγάπη στα παιδιά που την χρειάζονταν, την ώρα που την χρειάζονταν, για να μείνουν άγγελοι.

Και επιτέλους, αυτή η κτηνωδία, ας γίνει μάθημα σε όλους. Σ’ αυτούς που κάνουν παιδιά να ξέρουν ότι η τεκνογονία είναι δόσιμο απόλυτο και δέσμευση παντοτινή και αυταπάρνηση και προσφορά χωρίς αντάλλαγμα. Αλλιώς να μην κάνουνε παιδιά. Και σε όλους μας, είτε έχουμε, είτε δεν έχουμε παιδιά, ότι τα παιδιά όλου του κόσμου, μας έχουν ανάγκη έμπρακτη. Ότι η συμμετοχή μας είναι απαραίτητη.

Δίπλα μου, σ’ ένα μικρό στενάκι μεταξύ Θησείου και Πετραλώνων, ζει μια ωραία, ήσυχη οικογένεια με 3 παιδιά. Ο πατέρας της οικογένειας, μαζεύει κάθε τόσο τα παιδιά της γειτονιάς, και τους μαθαίνει μπάσκετ στο λόφο του Φιλοπάππου. Είναι χαρά Θεού να βλέπεις την αγάπη και το σεβασμό που του έχουν τα παιδιά και την φροντίδα του ίδιου να ξεχειλίζει από τα στενά όρια του διαμερίσματός του και να αγκαλιάζει και τα παιδιά των γειτόνων. Για όλα τα παιδιά είμαστε υπεύθυνοι. Για όλα. Όλα είναι δικά μας. Και τα λάθη τους, λάθη μας.

Με πολύ βαθειά θλίψη και ενοχή

Magica de Spell

Αδέξια αφήγηση μιας ενδιαφέρουσας ιστορίας.

2006-05-31T06:18:00.000-07:00

banksy old street
Originally uploaded by Stew Dean.

Για την Ειρήνη, το Σπύρο και όλους όσους ζητούν να μάθουν περισσότερα για τους Δρόμους Ζωής.

Η ιστορία ξεκίνησε πριν από περίπου 10 χρόνια. Την ξεκίνησαν ο Κώστας και η Μάτα Βαρλά με μια παρέα φίλων, στην προσπάθειά τους, αρχικά, να ανιχνεύσουν μέσα τους ποιότητες και δυνατότητες της ανθρώπινης φύσης. Ένα σεμινάριο συνταξιούχων κοινωνικών λειτουργών για τα παιδιά των φαναριών κι ένας δάσκαλος, τους έδειξαν το δρόμο για το Γκάζι.

Η πρώτη επαφή με τα παιδιά, έγινε συμπτωματικά τέτοια εποχή πριν10 χρόνια. Στη γιορτή του σχολείου. Λίγο μετά μια δεύτερη προσέγγιση έγινε στο καφενείο της γειτονιάς, με του γονείς, τους πατεράδες των παιδιών.

Προέκυψε ότι κάποια από αυτά τα παιδιά, ήταν παιδιά τουρκόφωνων οικογενειών Ελλήνων Μουσουλμάνων από την Κομοτηνή. Η ακτημοσύνη και η φτώχεια, είχε στείλει τις οικογένειες να ζήσουν στην Αθήνα. H οικογενειακή και κοινωνική δομή έφερνε σε επαφή τα παιδιά με την Ελληνική γλώσσα, μόλις στην ηλικία των 4-5 ετών που έβγαιναν στο δρόμο να παίξουν με ελληνόφωνα παιδιά. Η τόσο μικρή επαφή όμως με την ελληνική γλώσσα, καθώς επίσης και η αδυναμία των γονέων να αντιληφθούν την ανάγκη και το όφελος της εκπαίδευσης, είχε σαν αποτέλεσμα τα παιδιά να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις του σχολείου. Έτσι, μη βγάζοντάς τα πέρα με μια «ξένη γλώσσα» εγκατέλειπαν το σχολείο πολύ νωρίς.

Η ιδέα της Μάτας και του Κώστα, ήταν να μαζευτούν μερικοί εθελοντές και να βοηθήσουν τα παιδιά στα μαθήματα του σχολείου. Πόσο απλό είναι, έ! Έτσι κι έγινε, που λένε και στα παραμύθια. Οι γονείς των παιδιών, δικαιολογημένα δύσπιστοι τους ανέκριναν κανονικά πριν πάρουν την απόφαση να τους καλέσουν στο σπίτι για να βοηθήσουν τα παιδιά στα μαθήματα του σχολείου. Φυσικά, τότε αποκαλύφθηκε το μέγεθος του προβλήματος, όταν ανακάλυψαν στην πράξη ότι ένα παιδί που πήγαινε Πρώτη γυμνασίου, με δυσκολία διάβαζε ένα κείμενο για τη Δευτέρα δημοτικού. Όμως για κάθε πρόβλημα, υπάρχει τουλάχιστον μία λύση. Κι έτσι εκείνη η πρώτη παρέα κάλεσε τους Γιατρούς του Κόσμου, οργάνωσαν ομαδικούς εμβολιασμούς στο καφενείο, ενημερώσεις σε θέματα υγείας, επισκέψεις σε εθελοντές οδοντιάτρους, μια τεράστια προσπάθεια, που απέφερε καρπούς. Κι όλα αυτά έγιναν με πολύ πολύ αργά και προσεκτικά βήματα. Κύριο μέλημα των εθελοντών ήταν να μη διαταραχτεί η ισορροπία της κοινότητας, να μην προσβάλλουν συνήθειες, κοινωνικές και οικογενειακές δομές και να έχει η προσπάθειά τους διάρκεια.

Η Μάτα θυμάται ακόμα τη φράση που άκουσε τότε στην αρχή από το στόμα ενός παιδιού : «Εμείς, κυρία, δεν πάμε γυμνάσιο.» «Και ποιος θα σ’ εμποδίσει?» …Τα μάτια του παιδιού έδωσαν την απάντηση, ίσως για πρώτη φορά σκέφτηκε το παιδί αυτό ότι η εκπαίδευση ήταν δικαίωμα και το είχε.

Λίγο αργότερα, γράφτηκε το πρώτο παιδί στο Γυμνάσιο. Και τότε, γύρισε η βόλτα για το Γκάζι. Φάνηκε καθαρά πια η ανάγκη για ένα χώρο δραστηριοποίησης των εθελοντών κι έτσι πήραν μορφή οι Δρόμοι Ζωής και δημιουργήθηκε το κέντρο επικοινωνίας. Τα πρώτα 3 νοίκια ήταν προσφορές φίλων, μαζί με ότι έπιπλο, βιβλίο, παιχνίδι και χρωματιστό μολύβι είχαν διαθέσιμο. Το Σεπτέμβριο του 2000, όταν άνοιξαν οι πόρτες του κέντρου, τα παιδιά είχαν φτάσει πριν τους εθελοντές. Η μικρή, τότε, Μελτέμ χαρούμενα ένα βράδυ είπε ρυθμικά μια φράση που έγινε και είναι σλόγκαν εμψύχωσης για όλους, «Στο Γκάζι ο κόσμος αλλάζει». Όταν καλέσανε για πρώτη φορά ένα από τα παιδιά μας στο πάρτι χριστιανού συμμαθητή του κι αυτό έβαλε τα καλά του και πήγε κρατώντας κι ένα δωράκι, είδαμε την πρώτη μικρή σχισμή σ’ ένα κατεστημένο που θα έπρεπε να καταρρεύσει για όλους μας. …..και για την συνέχεια της ιστορίας, το παιδί που πρώτο πήγε σε πάρτι με το δωράκι του φέτος έχοντας τελειώσει τη Σιβιτανίδειο (ηλεκτρολόγος) ελπίζει ότι θα συνεχίσει τις σπουδές του στα Τ.Ε.Ι

Την συνέχεια την ξέρετε. Έξι χρόνια συνεχούς παρουσίας στο Γκάζι, κάθε μέρα, με φροντίδα όχι μόνο τα μαθήματα του σχολείου, αλλά την επίλυση καθημερινών προβλημάτων, την ενασχόληση με την σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών, την επαφή τους με των πολιτισμό και την πλήρη ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους.
Αυτή τη στιγμή τα πράγματα έχουν ως εξής.

Η φετινή σχολική χρονιά ήταν μια χρονιά μεστή από προσπάθεια και επιτυχίες. Όλες αυτές τι προσπάθειες τις υλοποίησαν τα 58 παιδιά του κέντρου και οι 70 ενεργοί εθελοντές του. Ξεκινώντας την σχολική χρονιά, είχαμε 5 παιδιά στο Λύκειο, 18 παιδιά στο Γυμνάσιο και 35 παιδιά στις τάξεις του Δημοτικού. Στο πλαίσιο του «λίγο καλύτερα», εκτός από τα υποστηρικτικά μαθήματα για το σχολείο, φέτος οργανώσαμε και κάποιες ιδιαίτερες δραστηριότητες. Μια από τις πιο σημαντικές είναι η καθιέρωση μεσημβρινών μαθημάτων ανάγνωσης για τα παιδιά της α’ και β’ δημοτικού. Η επιτυχία των μαθημάτων ήταν αξιοσημείωτη κι έτσι τώρα τα παιδιά μπορούν να περάσουν στην επόμενη τάξη, χωρίς να αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην ανάγνωση που θα δυσκολεύουν τη μελέτη και την πρόοδό τους. Παράλληλα καθιερώθηκε συνάντηση όλων των παιδιών μια φορά το δίμηνο, συνάντηση που προσέφερε στη λειτουργία του κέντρου σημαντική ώθηση, μια και δόθηκε η ευκαιρία στα παιδιά να πουν την γνώμη τους για τη λειτουργία του κέντρου επικοινωνίας.

Εκτός από τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες, προσπαθήσαμε να αναλάβουμε και πολιτιστικές δράσεις. Σε μια προσπάθεια εξοικείωσης των παιδιών με το θέατρο, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν 5 θεατρικές παραστάσεις. Επιπλέον παρακολούθησαν και δύο κινηματογραφικές ταινίες. Στο πλαίσιο αυτών των δραστηριοτήτων επισκεφτήκαμε την Ακρόπολη και το Αρχαιολογικό Μουσείο. Στον τομέα του αθλητισμού πολύ σημαντική στιγμή της χρονιάς ήταν και η δημιουργία δύο ομάδων ποδοσφαίρου από 18 παιδιά του κέντρου που συμμετέχουν σε ποδοσφαιρικά τουρνουά.

Η ομάδα του πυλού έφερε στην επιφάνεια κρυφά ταλέντα, ενώ ξεκίνησε και μια δεύτερη «υποστηρικτική ομάδα» για τις γυναίκες.

Όλα αυτά τα πράγματα έχει σημασία να τονιστεί, ότι γίνονται όλα από εθελοντές. Όλα , μα όλα. Δεν έχουμε λάβει ποτέ καμμία επιχορήγηση ή χρηματοδότηση και τα έσοδά μας πηγάζουν από τις συνδρομές των υποστηρικτών μας και το Χριστουγεννιάτικο Bazaar που κάνουμε κάθε χρόνο το οποίο υποστηρίζεται από μια αφοσιωμένη ομάδα εθελοντών και πάρα πολλούς υποστηρικτές, ιδιώτες καθώς και εταιρείες που μας στηρίζουν προσφέροντάς μας τα προϊόντα που διαθέτουμε. Γι αυτό και οι Δρόμοι Ζωής τιμήθηκαν με το βραβείο «νησίδες ποιότητας» για την εθελοντική τους προσφορά.

Δεν έχω να σας πω άλλα.
Ήθελα να κάνω λίγο περισσότερο σαφές ποιοι είναι οι Δρόμοι Ζωής που σας λέω τόσο συχνά. Αυτό πάντως που εμένα με γοήτευσε σ’ αυτή την προσπάθεια είναι ακριβώς ο εθελοντισμός. Ο αληθινός εθελοντισμός. Ότι οι άνθρωποι που απαρτίζουν τους Δρόμους, είναι αφοσιωμένοι στους συνανθρώπους τους και δεν νομίζουν ότι καθάρισαν με την φιλανθρωπία δίνοντας απλώς χρήματα για τους «λιγότερο τυχερούς». Δίνουν το υστέρημα του χρόνου τους και το πλεόνασμα του ψυχικού τους πλούτου για να είναι δίπλα σ’ αυτόν που τους χρειάζεται. Και τον αντιμετωπίζουν σαν ισότιμο. Όχι σαν ευεργετημένο. Σαν φίλο.

Αυτά τα λίγα, για να περιγράψω μια εμπειρία ζωής, που όλα τα βιβλία και όλα τα ταξίδια του κόσμου, δεν στη δίνουν. Κάθε φορά που πάμε στο κέντρο επικοινωνίας φεύγουμε πλουσιότεροι. Υπάρχει καλύτερος λόγος για να πηγαίνουμε?

Καληνύχτα Ιρφάν. Αυτός ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ?

2006-05-25T06:18:00.000-07:00

Ήταν η γειτόνισσα στο τηλέφωνο.
- Έχω να σου πω ένα πολύ δυσάρεστο νέο.
- Το περίεργο θα ήταν να έχεις να μου πεις ευχάριστω.
Έχω τις κλειστές μου αυτόν τον καιρό. Πνίγομαι στη δουλειά, δεν παίρνω ανάσα. Όλα μου φαίνονται βουνό.
- Το νέο που θα σου πω, είναι πραγματικά δυσάρεστο.
- Τι έγινε ρε?
- Ο Ιρφάν. Παύση. Πέθανε.

Οι λέξεις βγήκαν από το στόμα της με τον ίδιο τρόπο που βγαίνουν πάντα. Όπως πάντα βγαίνουν οι λέξεις από τα στόματα τον ανθρώπων. Θέλω να πω, όσο κι αν θλίβεσαι, όσο κι αν κομπιάζεις, οι λέξεις δεν αλλάζουν. Είναι πάντα ίδιες. Κυλάνε από το στόμα αποστασιοποιημένες. Γεννήθηκε, πέθανε. Αλλάζει το ύφος, αλλάζει η εκφορά, αλλάζεις εσύ. Ο τρόπος που προφέρεις δεν αλλάζει. Και απορείς με το πόσο εύκολα βγαίνει από το στόμα σου η λέξη «πέθανε». Πόσο μακριά είσαι από το οριστικό, το αμετάκλητο, το αξεπέραστο. Πόσο μικρός και μόνος και αμήχανος.

Τον είχα πάρει στην αγκαλιά μου. Τον είχα κρατήσει. Ήταν ελαφρύς σαν φτεράκι. Ήταν μικρός. Πολύ μικρός. Τα ματάκια του μεγάλα κι ορθάνοιχτα. Του έκαναν εντύπωση τα ξύλινα βραχιόλια μου, τα κόκκινα νύχια μου, η καρφίτσα που φορούσα στο πέτο. Ότι ήταν μεγάλο γυαλιστερό και με έντονο χρώμα. Του μιλούσα με τη φωνή που μιλούσα στα μωρά και τα ζώα. Στη Μελένια, στην Μάγια στο βαφτιστήρι, στα κουτάβια, στα πολύ μικρά μωρά. Με καταλάβαινε. Μου γελούσε. Το χεράκι του ήταν πολύ δυνατό. Έπιανε το χέρι μου και το κρατούσε δυνατά.

Η μαμά του, 20 χρονών. Η ίδια, ένα κοριτσάκι. Άλλοτε απελπισμένη, άλλοτε πεισματικά αφοσιωμένη στον αγώνα να επιβιώσει το μωρό που γέννησε. Σαν η ζωή που του έδωσε να μην ήταν όλη. Να ήταν μέρος. Ένα όχι αρκετό μέρος. Κι έβαζε κι άλλη από τη δική της. Συνέχεια. Έβαζε ζωή για να συμπληρώσει του Ιρφάν. Όμως το δοχείο δε γέμιζε. Αντίθετα, άδειαζε.

Θυμάμαι πέρσυ, που είχαμε ξεκινήσει τις προσπάθειες να μαζέψουμε χρήματα για την εγχείρηση. Ήταν ένα μικρό διάστημα, στο οποίο άνθισε η ελπίδα. Οι φίλοι μου, οι γονείς οι συγγενείς, οι υποστηρικτές των Δρόμων Ζωής, έδωσαν ό,τι μπορούσαν. Ένας φίλος έδωσε ένα μεγάλο ποσό. Πολύ μεγάλο. Δεν ήθελε να ξέρει τ’ όνομά του κανείς. Τι να του πω? Τι να πω στους άλλους? Φίλοι, τα χρήματά σας δεν φτάσανε για πάντα. Φτάσανε για ένα χρόνο. Τόση ζωή δώσανε. Κι όσα και να ήτανε τόση θα δίνανε. Το δοχείο δεν γεμίζει με λεφτά. Δεν γεμίζει με τίποτε.

Καταλαβαίνω τώρα, ότι δεν ήμουν προετοιμασμένη γι αυτό. Το έλεγαν όλοι. Το παιδί είναι ανεγχείρητο. Όμως εγώ δεν άκουγα αυτό που έλεγαν. Δεν το μετέφραζα σωστά. Δεν καταλάβαινα «το παιδί θα πεθάνει». Καταλάβαινα θα ζήσει όπως είναι». Δεν ήθελα να πεθάνει. Μου φαινόταν άδικο. Ο θάνατος όμως δεν είναι ποτέ δίκαιος ή άδικος. Απλώς είναι. Και οι προσπάθειες της Αισέ, οι ελπίδες μου, οι βοήθειά σας, πέσανε στο κενό. Δεν μου φαίνεται λιγότερο άδικο τώρα. Απλώς έχω καταλάβει, ότι ακόμα κι όταν ξέραμε ότι δεν έπαιρνε επέμβαση, εξακολουθούσαμε να ελπίζουμε. Γιατί χωρίς ελπίδα, δεν γίνεται προσπάθεια. Γιατί χωρίς προσπάθεια δεν γίνεται τίποτε.

Η ελπίδα μα συντηρεί στη ζωή. Η ελπίδα μας κάνει να πιστεύουμε ότι ο κόσμος αλλάζει. Ο Θεός ξέρει πόσο το πιστεύω αυτό. Είναι η αλήθεια με την οποία πορεύομαι. Αν ένα πρωί ξυπνήσω και δω ότι ο κόσμος δεν αλλάζει, δεν θα έχει νόημα η ζωή μου. Και αυτή η αποτυχημένη προσπάθεια με κλόνισε. Μ’ έριξε στα γόνατα. Μου ‘δειξε ότι δεν έχω τον έλεγχο σε τίποτε. Έχω μόνο την ελπίδα και τα χέρια μου να δουλέψω. Και την ελπίδα. Κι άλλη ελπίδα. Κι ένα όραμα που κυνηγάω από παιδί με ματωμένα γόνατα. Προσπαθούμε κι ελπίζουμε. Έχω μια ανάγκη να το λέω συνέχεια. Να το πω χίλιες φορές. Προσπαθούμε κι ελπίζουμε. Ελπίζουμε το ισοζύγιο να είναι στο τέλος θετικό. Να είναι λιγότερες οι αποτυχίες από τις επιτυχίες.

Με τσάκισε. Με συνέτριψε αυτός ο θάνατος. Μ’ έκανε κομμάτια.
Προσπαθώ να θυμηθώ τη χαρά που ένοιωθα το βράδυ της Κυριακής, όταν τέλειωσε η γιορτή. Την ώρα που ήθελα να δοξάσω τον Θεό για την ευλογία αυτή που είδα. Τα μάτια των παιδιών γελαστά. Τα παιδιά στα πόστα τους. Δίπλα μας. Δίπλα στους εθελοντές. Να δουλεύουν γι αυτό που όλοι πιστεύουμε. Ότι ο κόσμος αλλάζει. Δυστυχώς, όχι για σένα, Ιρφάν μου.
Μικρέ μου τρυφερούλη, με τα μικρά δαχτυλάκια, τα μεγάλα μάτια και τα χλωμά μάγουλα.

Ζητείται, ξανά, ελπίς.

Καληνύχτα Ιρφάν. Και δεν θα σου πω, «αυτός ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει ποτέ».
Ότι μπορώ, θα το αλλάξω εγώ. Και θα στο αφιερώσω. Και θα σε θυμάμαι. Θα φωτίζεις το δρόμο μου. Το Δρόμο της Ζωής μου.

Καληνύχτα.

Πρόσκληση σε γιορτή!!!!

2006-05-16T00:58:00.000-07:00

Η γιορτή αυτή στην οποία θα μου δώσετε μεγάλη χαρά αν έρθετε, είναι η σημαντικότερη εκδήλωση των Δρόμων Ζωής, στη διάρκεια του έτους. Είναι η στιγμή ακριβώς, που όλοι, υποστηρικτές, εθελοντές, φίλοι και απλοί παρατηρητές, έχουμε την ευκαιρία να δούμε τα αποτελέσματα της συλλογικής μας προσπάθειας.

Εννοείται πως η είσοδος είναι δωρεάν.

Σας περιμένουμε με λαχτάρα.

Magica de Spell

Για τον Αθήναιο

2006-05-08T03:01:00.000-07:00

Mayiatiko Stefani 1
Originally uploaded by emotional anaemia.

Για να μη μου παραπονιέστε.
Δεν ταιριάζει με το "μύθο" σας.

Magica

Post Modern Ratattouille

2006-05-08T02:07:00.000-07:00

post modern ratattouille
Originally uploaded by emotional anaemia.

Μπριάμ, τουρλού, ρατατούιγ, όπως και να το πείτε, ήταν το χειρότερό μου φαγητό.
Τις περισσότερες φορές στην κατσαρόλα και με τόνους ντομάτας, κατέληγε να είναι κοκκινιστά λαχανικά. Υπάρχουν δε, δυο λαχανικά που ποτέ δεν μπόρεσα να φάω κοκκινιστά. Οι πατάτες και τα κολοκυθάκια. Στη δική μου, ξανθιά λογική, κάποια ξένα κέντρα εξουσίας, περιλάβανε το κολοκυθάκι και την πατάτα, τα αγαπημένα μου και τα τυλίξανε με ντομάτα ίσα-ίσα για να μην τρώγονται. Κι έτσι ποτέ δεν έφτιαξα αυτό το φαί. Μια και όπου το έφαγα ήταν κοκκινιστό της κατσαρόλας.

Πριν λίγο καιρό, ήθελα να φτιάξω ένα συνοδευτικό πολύχρωμο, νηστίσιμο και με λίγες θερμίδες. Να ξέρετε, δεν υπάρχει χειρότερη περίοδος από τη νηστεία για να κάνεις τραπέζια. Μα δεν υπάρχει, σας τ’ ορκίζομαι. Τέλος πάντων, οι καλεσμένοι, ήταν αφενός πολύ αγαπημένοι μου, αφετέρου οι πιο ιπποτικοί και gallants τύποι, που μπορείτε να φανταστείτε. Κι έτσι, τους προσκάλεσα με την σιγουριά, πως ότι και να γίνει δεν θα μου έφερναν το φαί στο κεφάλι.

Για να φτιάξω λοιπόν το συνοδευτικό μου (ελληνιστί σάιντ ντις), έλαβον τα εξής :

3 μελιτζάνες
1 κιλό κολοκυθάκια λιανούλια
1 κεσεδάκι ντοματίνια τσέρρυ
2 πιπεριές φλωρίνης
(Προαιρετικά : κρεμμύδια, πατάτες, καρόττα)
1 φούχτα θυμάτι από τη γλάστρα
3 σκελίδες σκόρδο (για να μην ξεχνιόμαστε)
3 κ.σ. πέστο τζενοβέζε
3 κ.σ. ελαιόλαδο
Πιπέρι χονδρό
Αλάτι θαλασσινό με αρωματικά από τα ωραία μυλέλια.

Κατ’ αρχήν ξεπικρίστε τις μελιτζάνες. Δεν υπάρχει βασικότερο βήμα σε οποιαδήποτε συνταγή με μελιτζάνα. Κόψτε τις σε μεγάλα κυβάκια και αλατίστε τις. Το αλάτι κάνει την στρυχνίνη της μελιτζάνας να βγαίνει κι έτσι της αφαιρεί την πικρίλα. Όταν τα κυβάκια της μελιτζάνας έχουν γεμίσει από καφέ δροσοσταλίδες, ξεπλύνετέ τα. Είναι έτοιμα για χρήση.

Κόψτε τα κολοκυθάκια σε ροδέλες όχι πολύ λεπτές γιατί με το ψήσιμο μαζεύουν.
Κόψτε τις πιπεριές σε τετράγωνα κομμάτια.
Πλύντε τα ντοματίνια.
Ανακατέψτε όλα τα λάχανικά σε ένα πυρέξ.
Πασπαλίστε από πάνω το σκόρδο ψιλοκομμένο.
Ραντίστε με το λάδι ανακατεμένο με το πέστο.
Στολίστε με τα κλαδάκια του θυμαριού
Προσθέστε το αλάτι και το πιπέρι χονδροκοπανισμένα.

Ψήστε στο φούρνο στους 180 βαθμούς. Σε περίπου 20 λεπτά, ανακατέψτε το φαγητό μία φορά. Συνεχίστε το ψήσιμο για άλλα 20 λεπτά περίπου.

Σερβίρετε χλιαρό, ή κρύο σαν κύριο ή συνοδευτικό πιάτο.
Λουκούμι, ελαφρύ, πολύχρωμο, η χαρά του καλοκαιριού.
Σήμερα που θα το ξανακάνω, θα προσθέσω κρεμμύδια κομμένα στα τέσσερα και κάπαρη.

Για το πεφταστέρι. Με την αγάπη μου.

Magica de Spell

Πω,πω κλεισούρα!

2006-05-04T04:45:00.000-07:00

Misty Morning
Originally uploaded by Turambar.

Γέμισε αράχνες κι υγρασία το σπιτάκι μου.

Καιρό έχουμε να τα πούμε. Πνίγομαι στη δουλειά αυτόν τον καιρό, αλλά εδώ που τα λέμε έχω και στο πίσω μέρος του μυαλού μου, οτι΄σε ό,τι με αφορά, είναι μάλλον υγιέστερο να μην είμαι στον ιστό, παρά να είμαι.

Ελπίζω να μου είστε καλά.
Ήθελα να σας γράψω μια συνταγήαγαπημένη αλλά είχε πολύ πιπεριά κι είπα μήπως ο διαδικτυακός μου αγαπημένος, ο Αθήναιος, με κακοχαρακτηρήσει. Δεν βαριέσαι, επειδή τον έχω κόψει για μεγάλη και συγχωρητική καρδιά, μπορεί να την γράψω τελικά.

Τα ξαναλέμε, φιλιά σε όλους, ελπίζω να μάθω κανένα νεό σας. Εγώ, έχω πολλά να σας πω.

Magica de Spell

It's party time.

2006-04-12T23:46:00.000-07:00

Παρ' όλο που λίγο ακόμα και δεν θα ανήκω στην μπλογκοκοινότητα τόσο αραιά που γράφω, μέχρι να με διώξετε, δράττομαι της ευκαιρίας για να χαρώ μαζί σας για το

ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΤΥ των BLOGGERS.

Εύχομαι μεγάλη επιτυχία και τρελλές φούρλες.

Πικραμένη κι απογοητευμένη

2006-03-31T00:48:00.000-08:00

Διαβάζω τον thas και τον Big fat opinion και παίρνω λίγο επάνω μου. Λέω, παρά τη διαφωνία, ή εξαιτίας αυτής, υπάρχει ακόμα διάλογος πάνω σε μερικά θέματα που σου θυμίζουν οτι είσαι και κάτι άλλο εκτός από μηχανή παραγωγής, γρανάζι των μοντέρνων καιρών. Χαίρομαι. Γυρνάω στην πίστη μου οτι ο κόσμος αλλάζει, ο κόσμος μπορεί ν' αλλάξει.

Υστερα διαβάζω τον Πάνο, που στα μυστικά του για τη Θεσσαλονίκη μου θυμίζει οτι ο άνθρωπος δεν έχει συνειδητοποιήσει, τις εξής απλές έννοιες :
Το περιβάλλον δεν τον έχει ανάγκη.
Αυτός έχει ανάγκη το περιβάλλον.
Το περιβάλλον αλλάζει αλλά θα συνεχίσει να υπάρχει.
Απλώς δεν ξέρουμε ποια είδη θα μπορούν να επιβιώσουν σ' αυτό εκτός από τις κατσαρίδες.
Το οτι εκδιώκουμε οικοσυστήματα και ωθούμε στην εξαφάνιση είδη με εξαιρετικά συγγενικό DNA προς το δικό μας, δεν μας προβληματίζει?

Παρακαλώ, βάλτε ένα link όπου μπορείτε για το συγκεκριμένο θέμα. Ισως αυτό το μικρό διαδικτυακό αντάρτικο, γίνει αρχή για να σταματήσουν επιτέλους να ανατρέπουν οι λίγοι ηλίθιοι την λογική επιβίωσης ημών των πολλών για λόγους προσωπικού ωφέλους.

Στο κάτω κάτω στο τέλος όλους θα μας φάει η μαρμάγκα!

Αν έκανα το τραπέζι στον Κουκουζέλη…

2006-03-28T01:05:00.000-08:00

Δεν τον γνωρίζω, μετά από την γνωριμία μου με τον Αθήναιο, έκλεισα θαρρώ ως “blogger meeter”. Δεν έχω καν ακούσει τα γούστα του στο φαγητό κι έχω ανταλλάξει μαζί του μόνο ένα δυο μέηλ. Είναι όμως ο blogger που εκτιμώ περισσότερο κι όταν τον διαβάζω, νοιώθω τα πιο ανάμεικτα (αλλά πάντα θετικά) συναισθήματα. Τόσο ανάμεικτα που αν του έκανα το τραπέζι θα του το έκανα με το ακόλουθο φαί, όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά για να καταλάβει πως νοιώθω για το μπλογκ του.

Εχτές λοιπόν το μεσημέρι, βάλε απόγευμα, γύρισα στο σπίτι μου με το σκύλο και τη γειτόνισσα (σχολάμε την ίδια ώρα) και λιώμα από τη δουλειά κι αντικρύζοντας με δέος το υπόλοιπο της ημέρας που περιελάμβανε λούσιμο-χτένισμα, διάλεξη περί χαρακτικής, αγορά καθυστερημένων δώρων (ευτυχώς από το μουσείο), συγύρισμα, πλυντήριο, μαγείρεμα για αύριο, βόλτα σκύλου και άλλες διασκεδάσεις, κρίναμε ότι ήταν σκόπιμο, πριν κάνουμε οτιδήποτε άλλο να επιδοθούμε ακόλαστα στην κατανάλωση μεγάλης ποσότητας υδατανθράκων, προς θρέψιν των λιποκυττάρων μας και αποφυγή της κατάθλιψης. Ώσπου να αφήσω την τσάντα μου και να βγάλω το περιλαίμιο της Μάγιας της Αστραφτερής, η γειτόνισσα είχε βάλει νερό να βράζει. Σε μένα, έμενε το δύσκολο καθήκον ν’ αποφασίσω πως θα φάμε τα ζυμαρικά.

Ακολουθεί παράγραφος ακατάλληλη για ανηλίκους και παρωπιδοφορούντες (και άσχετη με το blog του kuk):

Όπως όλοι ξέρετε, νηστεύω. Νηστεία και εργασία είναι δυο πράγματα πολύ δύσκολο να συνδυαστούν. Ιδίως αν δεν είσαι ο τύπος που μπορεί να ζήσει με εληές και παξιμάδι. Γι αυτό κι έπραξα την εξής ατασθαλία προσφάτως. Πήγα στο σουπλιμάκι, (που λέει κι ένα γνωστό μου παιδάκι το σούπερ μάρκετ) και αγόρασα κονσέρβες. Τόσες κονσέρβες που αν δεν έπινα το χυμό ενός λεμονιού κάθε πρωί και δεν έτρωγα και τα δέοντα ακτινίδια θα είχανε μαυρίσει τα δόντια μου μέχρι τώρα. Το γεγονός ότι ο Αθήναιος δεν με έχει αποκηρύξει ακόμα, αποδεικνύει (ελπίζω) ότι τα δόντια μου τουλάχιστον δεν παρουσιάζουν δείγματα σκορβούτου. Κονσέρβες με μαύρα φασόλια, κονσέρβες με ανανά στο χυμό του, κονσέρβες καβούρι (εδώ θα με αποκηρύξει άλλος φίλος, νησιώτης) κονσέρβες με ντοματάκια πομοντορίνι, κονσέρβες καλαμπόκι. Η χαρά του μπακάλη έγινε το ντουλάπι μου. Εδώ και καιρό έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι αν φερθεί κανείς στις κονσέρβες με στοργή και φαντασία, μπορεί να τις συμπεριλάβει σ’ ένα πιάτο κατά τρόπο ώστε να μη χάσει την αξιοπρέπεια του και να κερδίσει πολύ χρόνο. Βεβαίως εξαρτάται κι από την κονσέρβα. Μερικές, απλώς δεν τις βάζουμε στο σπίτι μας.

Πάστα aspripetraxexaspri

από το mobile.goats.com

1 πακέτο fussili
3 σκελίδες σκόρδο (Κύριε ηλάσθητι τας αμαρτίας ημών)
2 κονσέρβες ψίχα καβουριού (αποφύγετε το ανακατεργασμένο σουρίμι)
Χυμό και ξύσμα 2 λεμονιών
1 ματσάκι σχοινόπρασσο
5-6 φουντίτσες φρέσκο αρισμαρί
5-6 κ.σ. φρέσκο θυμάρι
6 ροδέλες ανανά από κονσέρβα σε χυμό (όχι κομπόστα σε σιρόπι)
2 κ.σ. ταραμά αυθεντικό λευκό
Ελαιόλαδο
Μαύρο πιπέρι (εδώ, επιβάλεται φρεσκοτριμμένο)

Βράζουμε τα ζυμαρικά κατά τα ειωθότα.
Όσο τα ζυμαρικά βράζουν:
Σωτάρουμε ελαφρά το σκορδάκι ψιλοκομμένο στο ελαιόλαδο σε χαμηλή φωτιά
Αδειάζουμε στο τηγάνι το καβούρι και τις 2 κουταλιές ταραμά. Σε πολύ χαμηλή φωτιά το φέρνουμε μερικές βόλτες.
Προσθέτουμε τον ανανά κι ανακατεύουμε κουνώντας το τηγάνι.
Προσθέτουμε το ξύσμα και το χυμό των λεμονιών. Καλό είναι το ξύσμα να το βγάλουμε με ένα ζέστερ σε λεπτότατες λωριδούλες κι όχι σε σκόνη όπως βγαίνει από το τριφτάκι, ώστε να φαίνεται.
Τελικά προσθέτουμε τα μυρωδικά ψιλοκομμένα.
Αδειάζουμε τα βρασμένα ζυμαρικά στο τηγάνι και ανακατεύουμε καλά.
Σερβίρουμε αμέσως στα πιάτα στολίζουμε με τις ροδέλλες του ανανά και τρίβουμε από πάνω μπόλικο μαύρο πιπέρι.

Σουρεάλ? Κι όμως είναι ένα πολύ νόστιμο κι ελαφρύ πιάτο που γίνεται σε χρόνο dt. Ο ταραμάς του προσθέτει την απαιτούμενη θαλασσίλα που λείπει από το κονσερβοποιημένο καβούρι. Αλλά ύστερα, ποιος θα είχε ολόκληρο φρέσκο κάβουρα και θα τον έφτιαχνε με πάστα? Εγώ, πάντως, όχι! Δοκιμάστε το και πείτε μου τη γνώμη σας.

Το συνόδεψα με σπιτική ρακή, το μόνο «επιτραπέζιο αλκοόλ» που βρίσκεται στο διαλυμένο, κατεστραμμένο σπιτικό μου, που συντηρείται με κονσέρβες. Εννοείται, πως στη διάλεξη, πήγα ολίγον γκολ.

Kuk, στην υγειά σας.

Magica de Spell

Γιατί βαθιά μου δόξασα

2006-03-21T02:54:00.000-08:00

Black Clyde
Originally uploaded by .Oss..

Γιατί βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γη
και στη φυγή δεν άπλωσα τα μυστικά φτερά μου,
μα ολάκερον ερίζωσα το νου μου στη σιγή,
νά που και πάλι αναπηδά στη δίψα μου η πηγή,
πηγή ζωής, χορευτική πηγή, πηγή χαρά μου...

Γιατί ποτέ δε λόγιασα το πότε και το πώς,
μα εβύθισα τη σκέψη μου μέσα στην πάσαν ώρα,
σα μέσα της να κρύβονταν ο αμέτρητος σκοπός,
νά τώρα που, ή καλοκαιριά τριγύρα μου είτε μπόρα,
λάμπ' η στιγμή ολοστρόγγυλη στο νου μου σαν οπώρα,
βρέχει απ' τα βάθη τ' ουρανού και μέσα μου ο καρπός!...

Γιατί δεν είπα: «εδώ η ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει...»
μα «αν είν' η μέρα βροχερή, σέρνει πιο πλούσιο φως...
μα κι ο σεισμός βαθύτερη τη χτίση θεμελιώνει,
τι ο ζωντανός παλμός της γης που πλάθει είναι κρυφός...»
νά που, ό,τι στάθη εφήμερο, σα σύγνεφο αναλιώνει,
νά που ο μέγας Θάνατος μου γίνηκε αδερφός!...

Αγγελος Σικελιανός

Να σας ζητήσω μια χάρη?

2006-03-20T05:57:00.000-08:00

Όπως σίγουρα όλοι ακούσατε, το Σάββατο που πέρασε, ήταν η δέκατη επέτειος από το θάνατο του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη.

Γύρισα σήμερα το πρωί στο γραφείο, σίγουρη ότι η μπλογκόσφαιρα θα ήταν γεμάτη από λόγια γραμμές κι αφιερώσεις σ’ αυτή, την τόσο σημαντική επέτειο. Έψαξα σε όλα τα λινκς μου και δεν βρήκα τίποτε σχετικό, παρεκτός ένα μικρό μικρό σχολιάκι σ’ ένα άρθρο του πιτσιρίκου.

Θέλω να πιστεύω ότι η ημέρα αυτή πέρασε ντούκου γιατί ο καθένας τη θεώρησε τόσο σημαντική που δυσκολεύτηκε να μοιραστεί τα συναισθήματά του. Γιατί ίσως αφιερώθηκε στην ανάγνωση έργων του ποιητή και δεν πρόλαβε να γράψει γι αυτόν. Γιατί, η ζωή είναι τόσο πολύπλοκη και δύσκολη και σκληρή που το ξέχασε. Αρνούμαι να πιστέψω ότι απλώς αδιαφορήσαμε συλλογικά για κάτι τέτοιο.

Θα σας πω τι είναι αυτό που με έκανε να στραφώ στην ποίηση. Τα τελευταία χρόνια, μερικοί το ξέρετε, πέρασα πολλά και δύσκολα, ανάμεσα σ’ αυτά και μια πολλή βαριά κατάθλιψη. Κάποια στιγμή, σε μια αναζήτηση, βρήκα ένα δικτυακό τόπο που φιλοξενεί ποιήματα των σημαντικότερων Αγγλόφωνων ποιητών. Θυμήθηκα τότε την αγάπη που είχα για την ποίηση από παιδί. Την αγάπη που εν μέρει μου εμφύσησε η μητέρα μου και που σ’ αυτήν βρήκε διέξοδο η δύσκολη εφηβεία μου. Θυμήθηκα την καθηγήτριά μου στα Νέα Ελληνικά την δεσποινίδα Ελπίδα Γούναρη, που η ματιά της πάνω στην ποίηση μ’ έσπρωξε να δω τους άλλους κόσμους, τους παράλληλους της ύπαρξής μου, της γλώσσας μου, της ψυχικής μου πατρίδας. Κι έτσι άρχισα να κάνω κάτι απλό. Κάθε πρωί, μόλις έμπαινα στο γραφείο, ξεκινούσα τη μέρα μου διαβάζοντας ένα ποίημα. Θυμήθηκα τον Σεφέρη, τον Ελύτη, μεγάλη μου αγάπη και οδηγό στο πανεπιστήμιο στους Γάλλους σουρρεαλιστές, τον Ελιοτ, το Ρίτσο, που τον ξαναβρήκα στα Ερωτικά του, ανακάλυψα την Κική Δημουλά, ξαναανακάλυψα τον Μπάυρον, αντίκρυσα για πρώτη φορά τον Poe, την Plath, τι να σας λέω μεγάλο ταξίδι.

Έτσι ξεκίνησε και ο Προμηθέας Λυόμενος. Αυτό έτσι κι αλλιώς ήταν το πρώτο μου μπλογκ. Η ποίηση μ’ έκανε να σκεφτώ, ότι τίποτε από ότι σκέφτομαι να εκφράσω κάθε στιγμή δεν είναι καινούργιο και καινοτόμο στον χώρο της νόησης. Είμαι μια μετριότητα. Κάποιοι άλλοι, και μάλιστα πολύ ταλαντούχοι το έχουν εκφράσει με έναν συχνά ανυπέρβλητο τρόπο. Αναζητώντας λοιπόν τον δικό τους τρόπο να εκφράσουν κάτι που νοιώθω ή σκέφτομαι κι εγώ, βρίσκομαι συχνά μπροστά σ’ ένα ανοιχτό παράθυρο στην ομορφιά, τον πόνο, την λύπη τη χαρά την αισιοδοξία, την ίδια την ουσία της ζωής. Σ’ ένα παράθυρο ανοιχτό στο στοχασμό.

Πάνω σ’ αυτή τη βάση και μια και η επέτειος το θανάτου του σημαντικότερου κατ’ εμέ Ελληνα ποιητή του 20ου αι. πέρασε στ’ αζήτητα από τους μπλόγγερς, σας ζητάω μια χάρη. Βρείτε ένα ποίημα κι αναρτήστε το στο μπλογκ σας αυτή την εβδομάδα, σε όποια γλώσσα θέλετε. Αύριο, είναι η Παγκόσμια μέρα της ποίησης. Ας κάνουμε μια προσπάθεια να δούμε πόσο η ποίηση μπορεί να αλλάξει την καθημερινότητά. Πόσο μπορεί «να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα» χρησιμοποιώντας τα φτερά της.

Σας ευχαριστώ προκαταβολικά,

Magica de Spell ή
Emotional Anaemia

(όπως προτιμάτε)

Βαριά η καλογερική…

2006-03-20T00:51:00.000-08:00

Νηστεία. Φαίνεται ατελείωτη. Είναι δύσκολη και είναι μόνο η αρχή!!!
Το κύριο πρόβλημα στη νηστεία, είναι ότι τα νηστίσιμα φαγητά έχουν «πολύ εργατικό» που λέει κι η μαμά της φίλης μου της Χάρης. Για ένα working girl σαν ελόγου μου, που έχει συνηθίσει στις μαγειρικές του μισάωρου, τα νηστίσιμα φαγητά, φαίνονται Οδύσσεια. Αυτό ήταν που με ώθησε να περάσω όλη τη χτεσινή ημέρα, μαγειρεύοντας.

Ξεκίνησα το Σάββατο, κατεβαίνοντας στην κεντρική αγορά της Αθήνας, στην Αρμοδίου. Αγόρασα 200 είδη χόρτα, με σκοπό την Παρασκευή χορτοπιτών και μυρωδικά βεβαίως τόσο για τις ωμές σαλάτες, όσο και για τα αγαπημένα μου, all time favourite της νηστείας, τα ντολμαδάκια γιαλαντζί.

Είναι αστείο αλλά έμαθα να φτιάχνω ντολμαδάκια, από την τηλεόραση. Όχι όμως κάποια εκπομπή μαγειρικής, αλλά βλέποντας τη Λωξάντρα της Μαρίας Ιορδανίδου, στην ασπρόμαυρη τιβί των παιδικών μου χρόνων. Θυμόμουν για χρόνια την Λωξάντρα να λέει στον Ταρνανά, ότι ο γιαλαντζί ντολμάς θέλει μπόλικο σκορδάκι και κρεμμυδάκι και μπόλικο δυόσμο και μαιδανό. Αυτή η κλασσική αξία της ισορροπίας όχι μόνο της γευστικής αλλά και της πεπτικής, αλλά και η υπερβολή των εδεσμάτων και των ποσοστήτων ήταν που έκανε τη Λωξάντρα τόσο υπαρκτή στα μάτια μου και τόσο αληθινή. Βλέπετε η Λωξάντρα ήταν για μένα το δύο σ’ ένα του παιδικού μου κόσμου. Υπερβολική, πληθωρική και τρυφερή σαν την θεία μου την Ελένη και ισόρροπη, τακτική και αφέντρα του νοικοκυριού της σαν τη γιαγιά μου.

Έφτιαξα για πρώτη φορά γιαλαντζί ντολμάδες, την ίδια χρονιά που έφτιαξα για πρώτη φορά χειροποίητο χαρταετό. Ήταν η Κυριακή της Τυρινής του 1995, στην Αίγινα. Σε μια από κείνες τις τεράστιες παρέες που δεν υπάρχουν πια, σε μια εκδρομή που έγινε θεσμός για τις Απόκριες. Είχα αγοράσει κόλλες γλασσέ, κόλλα «γόμα», καλούμπα καναβένια για νάναι ελαφριά, αμπελόφυλλα, ρυζάκι, σκορδάκι κρεμμυδάκι και 3 ματσάκια δυόσμο, άνιθο και μαιδανό. Αυτά καθιερώθηκαν στη ζωή μου έκτοτε ως σύνεργα της Καθαρής Δευτέρας. Την Κυριακή λοιπόν της Τυρινής, με τα νύχια μου βαμμένα κατακόκκινα από το χτεσινό ξενύχτι της Αποκριάς, τύλιγα ντολμαδάκια, την ώρα που η παρέα κοιμόταν, στην ηλιόλουστη βεράντα της Αίγινας, δίπλα στον ολοκαίνουργο πανώριο χαρταετό μου. Τα ντολμαδάκια μου κάνανε θραύση. Ο χαρταετός επίσης. Και μόνο ένας είπε : «εγώ προτιμώ τα Ζαναέ» και μετά από 3 χρόνια χωρίσαμε. Πόσα ν’ αντέξει ο άνθρωπος…

Φέτος, πέρασα την καθαρή Δευτέρα με μανιτάρια πορτομπέλο γεμιστά με αρωματικά χόρτα και ξηρούς καρπούς, όλα αγορασμένα από τη Λαική της οδού Portobello στο Notting Hill. Είχα πάει να δω τα’ αδέρφι μου, το «οικονομικός μετανάστης» στη Λόντρα. Κι έτσι, ούτε αετός φτιάχτηκε, ούτε ντολμαδάκια. Μόνο εχτές, έστρωσα τα αμπελόφυλλα στο τραπεζάκι του σαλονιού και βλέποντας για 120η φορά τον «πατέρα της νύφης», τύλιξα καμμιά 50αριά γιαλαντζί ντολμαδάκια. Γίνανε σούπερ.

Βέβαια η μέρα μου είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, ασπρίζοντας αμύγδαλα για το χαλβά, καθαρίζοντας μισό κιλό ζωχούς, μισό κιλό παπαρούνα δύο ματσάκια μυρώνια δυο ματσάκια λάπαθα για πίττα και μισό κιλό σταμναγκάθι για σαλάτα. Την πίτα θα την φτιάξω σήμερα, γιατί εχτές δεν άντεχα ν’ ανοίξω φύλλο. Τελειώνοντας όμως τα ντολμαδάκια, έφτιαξα και τον χαλβά με τη γνωστή συνταγή 1-2-3-4.
Αν σας έρθει ποτέ η όρεξη για ντολμαδάκια γιαλαντζί, να ξέρετε ένα πράγμα. Τα ντολμαδάκια δεν είναι δύσκολα. Είναι πανεύκολα. Το μόνο που θέλουν είναι λίγη υπομονή για το τύλιγμα. Αν μάλιστα δεν έχετε υπομονή, είναι μια καλή άσκηση για να αποκτήσετε.
Τα ντολμαδάκια χρειάζονται βεβαίως, αμπελόφυλλα. Αν έχετε πρόσβαση σε φρέσκα, είστε τυχεροί. Αν όχι, μη σκάτε. Πάρτε αμπελόφυλλα κονσέρβας. Σας διαβεβαιώ, ότι είναι ελάχιστος συμβιβασμός. Αν τα περιποιηθείτε όπως τους αξίζει, δεν θα καταλάβετε τη διαφορά. Κι όπως λέει κι ο Αθήναιος, πολύ σωστά κατά τη γνώμη μου, μην ακούτε τα θέσφατα των κολλημένων που σας απομακρύνουν από την κουζίνα. Η ουσία είναι στη χαρά της δημιουργίας και στην απόλαυση της γεύσης, η γκρίνια είναι για τους γεροντοκόρους.

Πάρτε λοιπόν τα εξής :

Μια κονσέρβα αμπελόφυλλα, ή περίπου 150 γρ. φρέσκα, ζεματισμένα.
Λίγο παραπάνω από μια κούπα ρύζι (οι περισσότεροι θα σας προτείνουν καρολίνα, εγώ βάζω νυχάκι)
3 μεγάλα κρεμμύδια ψιλοκομμένα με το χέρι
3-4 σκελίδες σκόρδο
½ ματσάκι μαιδανό
½ ματσάκι δυόσμο
½ ματσάκι άνιθο
Χυμό 4 λεμονιών
¾ κούπας ελαιόλαδο
½ κούπα νερό (για τη γέμιση)
Αλάτι πιπέρι.

Για πάμε γερά!

Στο μισό λάδι, σωτάρουμε το κρεμμύδι, ώσπου να γίνει διαφανές, σε μέτρια φωτιά.
Προσθέτουμε το σκορδάκι σε φετούλες. Το φέρνουμε μια δυο γυροβολιές να βγάλει το άρωμά του.
Προσθέτουμε το ρύζι και το καβουρδίζουμε ελαφρά.
Προσθέτουμε το μισό χυμό λεμονιού, τα μυρωδικά ψιλοκομμένα, το νερό, αλάτι και πιπέρι και αφήνουμε τη γέμιση σκεπασμένη να σιγοβράσει για λίγη ώρα ώσπου να πιεί τα υγρά της.
Εν τω μεταξύ αν έχουμε φύλλα κονσέρβας τα έχουμε πλύνει και στραγγίξει, αν έχουμε φρέσκα, τα έχουμε ζεματίσει και τα απλώνουμε στην επιφάνεια εργασίας.
Τυλίγουμε τα ντολμαδάκια ως εξής :
Απλώνουμε ένα φύλλο με ην γυαλιστερή μεριά προς τα κάτω. Στη βάση του φύλλου αδειάζουμε ένα κουταλάκι του γλυκού φουσκωτό από τη γέμιση. Διπλώνουμε προς τα μέσα τη δεξιά και την αριστερή πλευρά του φύλλου ώστε να σκεπάσουν τη γέμιση. Στη συνέχεια τυλίγουμε το ντολμαδάκι σαν πουράκι.
Τοποθετούμε τα ντολμαδάκια στην κατσαρόλα σμιχτά για να μην ξεδιπλωθούν με την διπλωμένη άκρη προς τα κάτω.
Όταν γεμίσει η κατσαρόλα, προσθέτουμε νερό τόσο όσο να σκεπάζει τα ντολμαδάκια, το υπόλοιπο ελαιόλαδο και πατάμε τα ντολμαδάκια μ’ ένα πιάτο για να μη χοροπηδήσουν από το βρασμό. Οι γιαγιάδες έβαζαν πάνω από το πιάτο μια πέτρα. Τι να σας πω, στο θέμα βάρος, αυτοσχεδιάστε.
Σιγοβράζουμε τα ντολμαδάκια ώσπου να πιούν το νερό και να μείνουν μόνο με το λάδι τους. Στο τέλος προσθέτουμε τον υπόλοιπο χυμό λεμονιού και τ’ αφήνουμε να πάρουν μια τελευταία βράση.
Γίνονται σούπερ, ταιριάζουν πολύ με ρακή και για τους μη νηστεύοντες, αν τα συνοδέψετε με στραγγιστό γιαούρτι. Έχετε ένα πολύ ισορροπημένο γεύμα ελαφρύ και πολύ υγιεινό.

Καλή επιτυχία.
Ελπίζω σήμερα να θυμηθώ να τα φωτογραφήσω για να σας δείξω και μια φωτογραφία.

Magica de Spell

Υ.Γ. Αθήναιε, εχτές σας τηλεφωνούσα για να σας φέρω ντολμαδάκια και χαλβά πολίτικο με αμύγδαλα. Που αλητεύατε και χάσατε τέτοιο πεσκέσι?

So long, fairwell, auf Wiedersehen, good night

2006-02-27T03:15:00.000-08:00

empty seats
Originally uploaded by Little Dragon.

Παίδες σας φιλώ σταυρωτά.

Δεν σας αποχαιρετώ οριστικά, αλλά ξεκρεμάω την ταμπελίτσα "επιστρεφω αμέσως" και την "ρίψατε σημείωμα" και κρεμάω άλλη :

"Κλειστόν λόγω διακοπών"

Έχει πέσει δουλειά με φούντα, φεύγω κι ένα ταξιδάκι εις τη Λόντρα, να δω τ' αδέρφι μου, που πήγε οικονομικός μετανάστης (πως λέμε Αλβανός τουρίστας) και θα επιστρέψω σε καμμιά δεκαριά μέρες.

Αφενός λοιπόν φεύγω, αφεδύο πινίγομαι και δεν το συντηρώ το blogάκι κατά πως του πρέπει, σας ασπάζομαι αμφοτερόπλευρα και θα τα λέμε λίγο πιο αραιά στο εξής.

Το mail μου το κοιτάω όμως τακτικά οπότε, για ότι θέλετε, "ρίψατε σημείωμα". (Τελικά θα την αφήσω αυτή την ταμπελίτσα.)

See you in a while crocodile

Φιλοκαλούμεν μετ’ ευτελείας

2006-02-13T03:02:00.001-08:00

Στο σχολείο που πήγα από Νηπιαγωγείο μέχρι Τρίτη Λυκείου, τη φράση αυτή την είδα γραμμένη πολλές φορές.
Αναρτημένη στους τοίχους άλλοτε γραμμένη με καλλιγραφικά γράμματα πάνω σε χρωματιστό χαρτόνι, άλλοτε από γράμματα κομμένα σε κανσόν, άλλοτε προβεβλημένη από κάποιο προτζέκτορ, άλλοτε διαβασμένη, μεταφρασμένη, η φράση αυτή πάντα έπαιζε. Συνήθως περιτριγυριζόταν από φωτογραφίες. Θυμάμαι μερικές από αυτές : Ένα παράθυρο από αυτά που εγώ λέω «νοικοκυραίων ανθρώπων» με καλοσιδερωμένο κατάλευκο κουρτινάκι με κοφτό κέντημα. Ένα κλαδί αμυγδαλιάς ανθισμένο. Ένα ωραία στρογγυλό σιδερένιο τραπεζάκι με ένα ελληνικό καφέ κι ένα ποτήρι νερό στο δίσκο. Δεν ξέρω τι καταλάβαινα από αυτές τις εικόνες. Όμως τις θυμάμαι.

…

Η γιαγιά μου η Θεοδότη, μητέρα της μητέρας μου, στον Πόρο, ήταν ένας άνθρωπος που βασανιζόταν από μια ιδεοληψία για την τάξη και την συμμετρία. Το σίδερό της, ήταν τέλειο. Τα αμυγδαλωτά, οι κουραμπιέδες, τα μελομακάρονά της, τα τσουρέκια της τα ψωμιά της, ήταν όλα πάντα ίδιου μεγέθους, άψογου σχήματος. Τα ψωμιά, ειδικά τα γιορτινά, καλοκεντημένα, στολισμένα με αμύγδαλα και καρύδια και κεντίδια από ζύμη. Πάντα γυαλιστερά. Τα ρούχα που έραβε, ήταν από την ανάποδη τόσο ωραία όσο κι απ’ την καλή. Παντού καρικωμένα, καλοστριφωμένα. Τα κεντήματα και τα πλεκτά της με το βελονάκι, αψεγάδιαστα, κατάλευκα και σιδερωμένα στην εντέλεια. Όλα της, ήταν πολύ όμορφα. Κι εγώ, φορούσα τα πιο ωραία πλεκτά γιακαδάκια στο σχολείο. Οι άλλες μαμάδες ζητούσαν από τη μαμά μου το σχέδιο, και εκείνη απαντούσε, δεν το έπλεξα εγώ, η μητέρα μου. Ο παππούς μου, που τα τελευταία χρόνια της ζωής του δεν έβγαινε από το σπίτι, φορούσε πάντα παντελόνι με φρεσκοσιδερωμένη τσάκιση, «στάσου να το πατήσω μια στιγμή» και φρέσκο καθαρό πουκάμισο, ατσαλάκωτο σαν καινούργιο. Τα παπούτσια του τα γυάλιζε η γιαγιά κάθε μέρα και ο παππούς ήταν πολύ όμορφος.
Η γιαγιά ήταν τελειομανής. Όλα της ήταν τέλεια.

…

Όταν άρχισα να καταλαβαίνω τον Flaubert, αντελήφθην, ότι δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Το γραπτό του έπρεπε απλώς να είναι τέλειο. Η ομορφιά, υπήρχε γι αυτόν στην τελειότητα. Αργότερα ανακάλυψα τον Wilde και διαπίστωσα ότι ο αισθητισμός είναι παντρεμένος με την φιλοκαλία. Μ’ ένα Χατζιδακικό τρόπο, η ποιότητα ενέχει την ομορφιά, η ομορφιά την απλότητα και η απλότητα την ποιότητα. Η ευτέλεια, στην φράση των αρχαίων, προσδιορίζει φυσικά την απλότητα. Την λιτότητα. Και η φιλοκαλία την προυποθέτει.

…

Αργότερα κατάλαβα ότι οι άνθρωποι δεν αγαπούν τους αισθητιστές. Ίσως γιατί αυτοί τους ξεβολεύουν. Ίσως γιατί η εποχή που ζούμε διακατέχεται από μια μαρκετίστικη αισθητική, μια μαζικοποιημένη ομορφιά, η οποία ανάλογα με το φαίνεσθαι του καθενός καθορίζει το αισθητικό του πρότυπο. Έτσι η απλότητα έγινε “Less is more”. Η λιτότητα συνάντησε την επιτήδευση. Η φιλοκαλία εξοστρακίστηκε από το λεξικό και όσοι αγαπάμε τη μορφή, γίναμε «εστέτ».

…

Οι φίλοι μου με έχουν ακούσει συχνά να λέω, ότι θεωρώ την ομορφιά ύψιστη πολιτική αξία. Νομίζω ότι η ουσιαστική της επιδίωξη και η σφυρηλάτηση της ψυχής σ’ αυτήν, η παιδεία της ομορφιάς, σφυρηλατεί πολίτες. Πολίτες που δεν ανέχονται την ασχήμια. Σε καμμία έκφραση της ζωής. Αυτοί βέβαια οι πολίτες είναι κακοί καταναλωτές. Κι έτσι η δύναμη της οικονομίας δεν θα επιτρέψει ποτέ στην φιλοκαλία ν’ ανθίσει. Μπορούμε όμως να της δώσουμε μια ευκαιρία στην ψυχή μας.

…

Η αιτία για την οποία δεν μ’ αρέσει ο εορτασμός του Αγ. Βαλεντίνου ως Ημέρας των Ερωτευμένων, είναι όλη αυτή η νάυλον συνομωσία χαρτοπολών, ανθοπολών και ζαχαροπλαστών, να προσβάλλουν την αισθητική μου. Δεν αντέχω άλλο τα λούτρινα αρκουδάκια με κόκκινους φιόγκους. Τις κόκκινες καρδιές με λευκή νάυλον δαντελίτσα φρίλι γύρω-γύρω. Δεν μπορώ άλλο να βλέπω τον έρωτα να ταυτίζεται με ψεύτικης ομορφιάς γυναίκες και άντρες. Δεν μπορώ να φαντάζομαι όλους αυτούς τους ανθρώπους που θεωρούν υποχρέωσή τους να βγουν να «γιορτάσουν» μια μέρα που ακόμα και το σουβλατζίδικο της γειτονιάς έχει ταμπλ ντ’ οτ (τρομάρα του) και να τους σερβίρουν απελπισμένοι σερβιτόροι καταϊδρωμένοι και κατακουρασμένοι. Δεν αντέχω αυτό το κιτς των εορτασμών γενικότερα, αλλά η συγκεκριμένη γιορτή προσβάλλει την αισθητική μου ανεπανόρθωτα. Εκεί και μόνο εκεί αποδώστε την anti- Valentine στάση μου.

Τι σας προτείνω? Να ανακηρύξετε την συγκεκριμένη μέρα σε ημέρα φιλοκαλίας και να θυμηθείτε την ομορφιά. Αν βρείτε φίλους να μαζέψετε, μαζέψτε τους. Και κάντε ένα πάρτυ με κεντρικό θέμα την ομορφιά. Και την ποιότητα. Διαβάστε ποίηση, φωναχτά. Ακούστε το ρυθμό των ποιητικών φράσεων. Είτε με τους φίλους, είτε με τους συντρόφους σας, είτε μόνοι σας. Η ομορφιά, δεν θέλει πολλούς. Θέλει εσάς να την αναζητήσετε και να την αναγνωρίσετε. Ακούστε Χατζιδάκι. Απολαύστε τους στίχους του Γκάτσου, έναν-έναν. Απομονώστε τους και σκεφτείτε τους. Απολαύστε αν θέλετε ένα πολύ καλό κρασί ή ένα πολύ καλό ουίσκι αλλά αυτή τη μέρα, της ομορφιάς, δεν είναι ανάγκη να μαγειρέψετε. Αν θέλετε οπωσδήποτε να το κάνετε, διαλέξτε πολύ καλά υλικά και πολύ απλές συνταγές. Στολίστε πολύ όμορφα τα πιάτα. Είναι η μοναδική κληρονομιά της νουβελ κιουιζιν. Αξιοποιήστε την φιλοκαλώντας.
Μια άλλη ιδέα είναι να κάνετε ένα μπουφέ γλυκών με σαμπάνια. Φτιάξτε δυο – τρία γλυκά υψηλής ποιότητας και μοιραστείτε τα με τους φίλους σας στην υγειά της ομορφιάς. Κι αν θέλετε να κάνετε οπωσδήποτε ένα ολίσθημα στην παρακμή, ακολουθείστε αυτή τη συνταγή. Ανήκει σ’ αυτό που εγώ λέω «αμαρτίες ποιότητας».

Decadence noire

Θα χρειαστείτε :

3 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 ½ κ.γ. baking powder
¾ κ.γ. αλάτι
350 γρ. μαύρη σοκολάτα
1 ½ κούπα βούτυρο κομμένο σε μικρά κομματάκια
1 κούπα πολύ δυνατό καφέ φίλτρου
1 1/3 κούπας μαύρο ρούμι
2 ¼ κούπας ζάχαρη
3 μεγάλα αυγά ελαφρα χτυπημένα
1 ½ κ.γ. εκχύλισμα βανίλιας
βούτυρο για το βουτύρωμα της φόρμας
κακάο για να πασπαλίσετε τη φόρμα.

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 150 βαθμούς.
Βουτυρώνουμε μια φόρμα που να χωράει 12 κούπες περιεχόμενο (3 λίτρα). Βουτυρώνουμε πολύ προσεκτικά ιδιαίτερα αν η φόρμα έχει πολλά σκαλίσματα. Κοσκινίζουμε τη σκόνη του κακάο σε όλη την επιφάνεια της φόρμας. Αναποδογυρίζουμε τη φόρμα και τινάζουμε όσο κακάο δεν έχει κολλήσει στο βούτυρο.

Σ’ ένα μπωλ, κοσκινίζουμε το αλεύρι, το baking powder και το αλάτι. Σε μεγάλο μεταλλικό μπωλ, λιώνουμε σε πολύ χαμηλή φωτιά σε μπαιν μαρί τη σοκολάτα μαζί με το βούτυρο, ανακατεύοντας ώσπου να λιώσει τελείως και να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Κατεβάζουμε τη σοκολάτα από τη φωτιά και της προσθέτουμε ανακατεύοντας το ρούμι, τον καφέ και τη ζάχαρη.
Με ηλεκτρικό μίξερ χτυπάμε το μείγμα της σοκολάτας, προσθέτοντας λίγο-λίγο το αλεύρι και μετά τα ελαφρώς χτυπημένα αυγά και τέλος τη βανίλια ώσπου το μείγμα να ομογενοποιηθεί πλήρως. Αδειάζουμε το μείγμα στη φόρμα και την τοποθετούμε στη μέση του φούρνου.

Ψήνουμε για περίπου 1 ώρα και πενήντα λεπτά. Μετά την μιάμιση ώρα, ελέγχουμε με ένα σουβλάκι αν το κέηκ έχει ψηθεί. Το σουβλάκι πρέπει να βγαίνει με μικρά ψιχουλάκια κολλημένα επάνω του (ούτε τελείως καθαρό ούτε με ζύμη κολλημένη). Ανάλογα με το φούρνο, ίσως πάρει αρκετά λιγότερη ή αρκετά περισσότερη ώρα να ψηθεί σωστά. Λάβετε υπόψη σας ότι το μείγμα είναι πάρα πολύ υδαρές (μην τρομάξετε), η φόρμα πολύ μεγάλη και η θερμοκρασία σχετικά χαμηλούτσικη.

Όταν βγάλετε το κέηκ από το φούρνο, αφήστε τη φόρμα να κρυώσει ακουμπισμένη σε μία σχάρα τελείως. Θα χρειαστεί πολλές ώρες, ίσως και όλη τη νύχτα, εκτός αν το βγάλετε στο μπαλκόνι. Όταν είναι τελείως μα τελείως κρύο, αναποδογυρίστε το στη σχάρα για να το στολίσετε.

Ταιριάζει να το πασπαλίσει κανείς με άχνη. Μπορείτε όμως να το στολίστε και με ένα γλάσσο από κλασσική ganache (μισή κρέμα - μισή σοκολάτα). Αν δεν θέλετε να βάλετε γλάσσο, κλείστε το σε κουτί που να κλείνει αεροστεγώς ως τη στιγμή που θα το σερβίρετε και, σε κάθε περίπτωση, φυλάξτε το στο ψυγείο. Βγάλτε το από το ψυγείο 1 ώρα πριν το κόψετε.

Ελπίζω να την απολαύσετε. Και είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε με τον εορτασμό της Ημέρας των Ερωτευμένων, σας εύχομαι έτσι κι αλλιώς, να ερωτευτείτε την ομορφιά και η μέρα αυτή να σημάνει για σας την αναζήτηση της φιλοκαλίας.
Να είστε ευτυχισμένοι.

Σουηδικό ξόρκι σε μορφή σούπας.

2006-02-10T00:10:00.000-08:00

Να προλάβω να σας πω, πριν το Σαββατοκύριακο.
Τη Νίνα – Κατερίνα, την θυμάμαι πριν από χρόνια, που πέρασε από το forum του hungry, να ρωτήσει κάτι που ήθελε μια κι ετοιμαζόταν να φύγει για μόνιμα στη Σουηδία.
Με χαρά ανακάλυψε πριν μήνες το blog της και διαπίστωσα ότι η Νίνα τα πάει τέλεια με τη μαγειρική κι όλο προοδεύει. Με χαρά διαπίστωσα ότι ο έρωτας για τον οποίο εγκατέλειψε τη λιακάδα την φωτίζει ακόμα.
Εχτές, ρίχνοντας μια ματιά στο blog της, είδα μια πολύ απλή συνταγή για σούπα από ντομάτες. Επειδή στην Ελλάδα οι ντομάτες που έχουμε αυτή την εποχή δεν τρώγονται, ενώ στη Σουηδία εισάγουν έτσι κι αλλιώς και διαλέγουν τις καλύτερες, αποφάσισα να κάνω τη συνταγή της με κολοκύθα που είχα στην κατάψυξη.

Το πράγμα είναι πολύ απλό, απίστευτα γευστικό και δεν του βρήκα κανένα ελάττωμα. Και παρά την πρώτη εντύπωση, δεν είναι όσο μπελαλίδικο φαίνεται.
Οι ποσότητες είναι προαιρετικές (το λατρεύω αυτό) οπότε πειραματιστείτε!

Κολοκύθα (η Νίνα προτείνει ντομάτες θα το δοκιμάσω αργότερα έτσι)
Όσες σκελίδες σκόρδο θέλετε
Αλάτι
Γάλα
Μπαχαρικά ή μυρωδικά της αρεσκείας σας.

Κόβετε τις ντομάτες ή την κολοκύθα σε κομμάτια και τα απλώνετε σε λαμαρίνα.
Χωρίζετε το σκόρδο σε σκελίδες, χωρίς να το ξεφλουδίσετε. Δώστε μόνο μια σε κάθε σκελίδα, ν’ ανοίξει (όπου «μια» μπορεί να είναι μπουνιά, πετριά, σφυριά κλπ). Σπείρετε τις σκελίδες ανάμεσα στα κομμάτια του λαχανικού. Ψήστε σε δυνατό φούρνο με γκριλ (η κολοκύθα χρειάζεται παραπάνω χρόνο για να μαλακώσει καλά.
Ακολούθως βάζετε στο μιξεράκι τα ψημμένα κομμάτια του λαχανικού και τις σκελίδες του σκόρδου που βγαίνουν πολύ εύκολα τώρα από το πουκάμισό τους.
Χτυπάτε μέχρι να πολτοποιηθούν και γυρνάτε το μείγμα σε κατσαρόλα. Αραιώνετε με γάλα (εχτές έβαλα ελαφρύ γάλα φρέσκο) ώσπου να αποκτήσει η σούπα την επιθυμητή πυκνότητα. Διορθώνετε τη γεύση με αλάτι και πιπέρι κι αν θέλετε προσθέτετε κάποιο μυρωδικό ή μπαχαρικό που σας αρέσει. Η δική μου βερσιόν, είχε το κλασσικό πια «μείγμα» με βάση το κύμινο.

Είμαι σίγουρη ότι θα σας αρέσει πολύ. Το ψημμένο σκόρδο της δίνει μια καπνιστή γεύση και η υφή της είναι αξεπέραστη.

Νινά, μπράβο! Πάντα επιτυχίες και ευχαριστώ πολύ!!!!

Της εξοχής τα πρωινά...

2006-02-09T03:13:00.000-08:00

Pink Morning
Originally uploaded by Sherrymac.

...Θα τα βρούμε ξανά
Αγκαλιά στο κρεβάτι

Σκέφτομαι συχνά, πόσο πολύ αγαπώ τα πρωινά. Νομίζω ότι γεννήθηκα πρωινός τύπος. Η ιδιοσυγκρασία μου αγαπάει το πρωινό ξύπνημα, λειτουργώ καλύτερα τη μέρα από ότι τη νύχτα, διάβαζα πάντα το πρωί και εξαιρετικά σπάνια το βράδυ. Γενικώς είμαι οπαδός της παροιμίας της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελάει.

Μ’ αρέσει η μέρα, λοιπόν πολύ. Όταν ήμουν μικρή, σηκωνόμουν πολύ πρωί για να προλάβω το σχολικό κι αργότερα το τραίνο και να πάω στο σχολείο μου, στην άλλη άκρη της πόλης. Η αίσθηση της πρωινής δροσιάς, ή και του κρύου, όταν χτυπούσε το πρόσωπό μου βγαίνοντας από το σπίτι, μου έδινε μια αίσθηση ζωντάνιας. Και βλέποντας τα πρώτα χρώματα της μέρας στον ουρανό, ένοιωθα πιο κερδισμένη από τους άλλους ανθρώπους. Ένοιωθα μια συνενοχή με το πρωί. Όλα αυτά και κυρίως το πρωινό μου κέφι, είναι που μ’ έκαναν ν’ αγαπώ να ετοιμάζω πρωινά. Νομίζω, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη δικαίωση της εργένικης ζωής, από το να ξυπνάς αργούτσικα το πρωί της Κυριακής και να στρώνεις ένα τραπέζι πρωινού, που κρατάει μέχρι την ώρα του μεσημεριανού. Βασική προϋπόθεση : Ωραία σπιτικά ρούχα. Μαλακές φόρμες, απαλά μπλουζάκια, ρόμπες κιμονό, χνουδωτά μπουρνούζια. Το ένδυμα του πρωινού, πρέπει να είναι σπιτικό. Σπιτικό, αλλά χλιδάτο, όπως ορίζει το χλιδάτο ο καθένας σας.

Αφού λοιπόν βάλετε τις βελούδινες φόρμες σας, και τα γυαλιστερά κιμονό σας, πηγαίνετε στην κουζίνα. Ανοίξτε το ψυγείο και παρατηρήστε το για ώρα. Αγνοείστε τη φωνή της γιαγιάς που ηχεί στ’ αυτιά σας «κλείσε παιδί μου το ψυγείο, πιάνει πάγο!». Παρατηρείστε το χαλαρά, και βλέποντας τα περιεχόμενά του, φανταστείτε τα στολισμένα πάνω στο τραπέζι. Δεν είναι ανάγκη να μαγειρέψετε για το πρωινό. Αρκεί να στολίσετε το τραπέζι με τα περιεχόμενα του ψυγείου. Μια άλλη προϋπόθεση για το χλιδάτο πρωινό της εφηβικής ψυχής, είναι το ωραίο στόλισμα του τραπεζιού. Αφήστε τον εαυτό σας ελεύθερο και ζωγραφίστε το τραπέζι, με ό,τι έχετε, ακόμα κι αν δεν έχετε σκοπό να το φάτε. Παράδειγμα : Έχετε στο σπίτι δύο είδη τυρί. Δεν χρειάζεται να τα βάλετε ξεροσφύρι σ’ ένα πιάτο. Στρώστε ένα ωραίο φύλλο σαλάτας κάτω από το καθένα, και γεμίστε τα κενά του πιάτου με ξερά φρούτα και καρπούς. Δεν είναι πολύ πιο ωραία έτσι? Σ’ ένα άλλο πιάτο σερβίρετε ένα αλλαντικό τριγυρισμένο από φρέσκα φρούτα. Βάλτε το γιαούρτι, το μέλι, τις μαρμελάδες, σε ωραία μπωλάκια. Το πρωινό της Κυριακής, θέλει ομορφιά. Θέλει πολύ ομορφιά. Γιατί ξεκινάει την θλιβερότερη μέρα της εβδομάδας. Την πιο νοσταλγική. Την πιο τσιμπητική της καρδιάς. Δώστε του ομορφιά λοιπόν. Χρώματα από φρούτα, μυρωδιές από τυριά, ωραίες πετσέτες περασμένες σε κρικάκια, ένα λουλούδι ίσως.

Το Κυριακάτικο πρωινό, θέλει ακόμα ωραία ψώνια. Υπάρχουν πράγματα που τα αγοράζω μόνο για τα πρωινά. Μέλι αρωματισμένο με τρούφα για παράδειγμα. Εμένα δε μ’ αρέσει πολύ το μέλι. Μ’ αρέσει όμως πολύ το τυρί και το μέλι με τρούφα, ταιριάζει πάρα πολύ με το τυρί. Τα ξερά βερύκοκκα, είναι άλλο ένα πράγμα που δεν τρώω. Όμως μέσα σε μια πιατέλα με τυριά ή φρούτα και ξερούς καρπούς, δίνουν μια λάμψη από καλοκαίρι και δεν πειράζει αν δεν φαγωθούν, τα παίρνω για στολίδια. Μ’ αρέσει ακόμα, να έχω μια ποικιλία τυρίων στο τραπέζι. Έχω την εντύπωση ότι η ποικιλία και η αφθονία είναι απαραίτητοι σύμμαχοι του πρωινού της Κυριακής. Συνήθως σερβίρω ένα λευκό κι ένα κίτρινο τυρί, τουλάχιστον. Ας πούμε κατίκι και φορμαέλλα από τη Βυτίνα. Ή ανθότυρο, και μετσοβόνε. Όμως στα πρωινά, δείχνουν ωραία και όλα τα τυριά με «μούχλα». Τα brie, τα camembert και όλα τα μπλε.

Φλυάρησα πολύ.
Σκοπός μου ήταν να σας δώσω μια δυο απλές συνταγές για πράγματα που γίνονται σε χρόνο dt και ομορφαίνουν και πλουτίζουν το πρωινό της Κυριακής.

Ντομάτες «της σιγουριάς τα υλικά»

Η απλούστερη ιδέα στον κόσμο

Λαμβάνουμε ντομάτες κατά προτίμηση πολύ μικρές, αλλά όχι τσέρρυ, και τις κόβουμε στα δύο. Τις τοποθετούμε σε πυρίμαχα σκεύη με την κομμένη πλευρά προς τα πάνω. Τις πασπαλίζουμε με τυρί που λιώνει ιδανικά καπνιστό και αν έχουμε όρεξη με κάποιο φρέσκο μυρωδικό. Ένα όμως. Ή θυμάρι, ή ρίγανη, ή σχοινόπρασσο, ό,τι σας αρέσει. Τις γκρατινάρουμε στο γκριλλ, ώσπου να λιώσει το τυρί και να ζεσταθούν καλά οι ντομάτες. Αν το τυρί δεν είναι αρμυρό, ίσως νομίσετε ότι θέλετε να βάλετε λίγο αλάτι.

Pancakes

1 κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κούπα γάλα
1 κ.γ. baking powder
½ κ.γ. σόδα
1 αυγό
1 κ.σ. λάδι
1 κ.σ. ζάχαρη
1 πρέζα αλάτι

Ανακατεύουμε όλα τα υλικά σε ένα ομοιογενή χυλό.
Σε πολύ ζεστό προαιρετικά βουτυρωμένο τηγανάκι, απλώνουμε κουταλιές από το μείγμα. Όταν αρχίζουν να βγαίνουν φουσκάλες αναποδογυρίζουμε τις τηγανίτες. Τις διατηρούμε ζεστές και τις σερβίρουμε με διάφορα σιρόπια (personal favorite το σιρόπι σφενδάμου, ελληνιστί maple syrup), μαρμελάδες, γιαούρτι, τυρί και ό,τι άλλο βάλει ο νους σας.
Το ίδιο μείγμα, κάπως πιο πυκνό και με τη διπλάσια σόδα, είναι κατάλληλο και για βάφλες. Θυμηθείτε να ζεστάνετε πολύ καλά το σίδερο για να μη σας κολλήσουν.
Η πείρα μου έχει δείξει, ότι μπορείτε και τελείως να παραλείψετε τη ζάχαρη. Ειδικά αν προτιμάτε τη συνοδεία αρμυρών εδεσμάτων.

Kaiserschmarren

6 αυγά
200 γρ. αλεύρι
50 γρ. Ζάχαρη
1 κούπα γάλα
Μια χούφτα σουλτανίνα
1 πρέζα αλάτι

Χτυπάμε τα ασπράδια των αυγών με το αλάτι σε σφιχτή μαρέγκα.
Ανακατεύουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά μαζί ώσπου να γίνουν ένας ομοιογενής χυλός.
Διπλώνουμε τη μαρέγκα μέσα στο χυλό.

Σε μεγάλο πολύ ζεστό τηγάνι ελαφρότατα βουτυρωμένο, αδειάζουμε το χυλό και τον αφήνουμε να ψηθεί για μερικά λεπτά από την μία πλευρά. Αναποδογυρίζουμε και με ένα πηρούνι κόβουμε την τεράστια τηγανίτα μας σε ακατάστατες λωρίδες. Το Kaiserschmarren δεν πρέπει να παραψηθεί γιατί στεγνώνει. Το μεταφέρουμε σε πιατέλα και το πασπαλίζουμε με μπόλικη άχνη. Μπορεί να συνοδευτεί με ό,τι μαρμελάδα φαντάζεστε αλλά και σκέτο είναι σούπερ. Οι Αυστριακοί το συνοδεύουν με σάλτσα μήλου ή δαμάσκηνου.

Αυτές οι μικρές ιδέες μετατρέπουν ένα πρωινό σε πιο «μαγειρεμένο» και κυρίως στολίζουν το τραπέζι σας με τα πιο απλά υλικά σε μηδέν χρόνο. Αφεθείτε να το απολαύσετε, με καυτό τσάι και καφέ, εφημερίδες και περιοδικά και μουσική.

Καλή Κυριακή.

Αρωμάτικη σούπα μανιταριών

2006-01-23T04:00:00.000-08:00

Έχω σπάσει το κεφάλι μου για το πώς να σας παρουσιάσω τη συνταγή που ακολουθεί. Καμμιά εισαγωγή που σκέφτηκα δεν μου φάνηκε ικανή. Όλες, έκαναν τη συνταγή μου, να φαίνεται λιγότερη από ότι στην πραγματικότητα είναι, όπως ακριβώς με μια θαμμένη ενοχή ο Αντρέ Ζιντ παρουσιάζει τον Όσκαρ Γουάιλντ στο βιβλίο του : Οσκαρ Γουάιλντ de Profundis. Γράφει τόσο απολογητικά, που αν και λατρεύει τον Γουάιλντ σα Θεό, κάνει τον αναγνώστη να τον δει με μισό μάτι.
Μη δείτε τη σούπα αυτή με μισό μάτι. Πρόκειται για ένα αριστούργημα. Θα σας πω λοιπόν όλη την αλήθεια γύρω από αυτήν και θα σας παροτρύνω σθεναρά να την δοκιμάσετε, αν σας αρέσουν οι φίνες και εκλεπτυσμένες γεύσεις. Προσοχή, δεν κάνει για παϊδακολάτρες.

Τα Θεοφάνεια, είχα προγραμματίσει να κάνω μια εκδρομή, που την λαχταρούσα καιρό. Η αχάριστη παλιοδουλειά μου όμως, με ανάγκασε να παρίσταμαι στη ΒΙ.ΠΕ. Οινοφύτων το Σάββατο, επόμενη μέρα των Θεοφανείων, κι έτσι μου έκοψε το ωραίον τριήμερο στη μέση. Απογοητευμένη από αυτή την εξέλιξη, πρότεινα στη φίλη μου και γειτόνισσα εξ ενός λεπτού αποστάσεως, να καλέσουμε εις την οικεία της περί δείπνον, αγαστούς φίλους που είχαμε καιρό να δούμε. Οι φίλοι, αποδεχτήκανε την πρόσκληση με χαρά. Και όταν έκατσα να σκεφτώ τι θα τους τραττάρουμε, θυμήθηκα ότι παραμονή των Θεοφανείων, θα νήστευα και το λάδι, να πάρω μεγάλο αγιασμό, που χω να κοινωνήσω τόσα χρόνια. Τόμπολα. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Από τη μία δεν ήθελα να χαλάσω τη νηστεία. Από την άλλη δεν μπορούσα να αναβάλλω την πρόσκληση διότι όπως γνωρίζετε οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, η ζωή είναι γρήγορη εδώ πέρα και αμείλικτα πιεστική (το κάνω και λίγο λύσσα για να λάβω την αίγλη του στελέχους) και άμα δεν ειδωθείς μες στις γιορτές, χάνεσαι με τους φίλους σου. Από την παρά άλλη, το σκέφτεστε τι αγένεια θα ήταν να μαγειρέψω και να τους πω, «λάβετε φάγετε, εγώ νηστεύω και δεν τρώω»?

Τότε ήταν που είπα στον εαυτό μου, Μάτζικα, εδώ σε θέλω, κούκλα μου. Στα δύσκολα. Βρες κάτι να μαγειρέψεις, άξιο να παρουσιαστεί σε ένα ανεπίσημο μεν αλλά ευπρεπές δείπνο, που να είναι γευστικά άξιο της φήμης σου και αλάδωτο. Πάλι ένας φίλος με έβγαλε από τη δύσκολη θέση. Θυμήθηκα λοιπόν ότι στο αγαπημένο μου hungry, ο chef Ανδρέας Γάβρης είχε υποβάλλει μια συνταγή που την ονόμαζε Μαγειρίτσα Νηστίσιμη και συγκεκριμένα αλάδωτη. Βρήκα την συνταγή του Ανδρέα, και μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα. Την παράλλαξα λίγο είναι η αλήθεια, αλλά όχι σημαντικά από τις κεντρικές της γραμμές. Και μια και ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται, πιάστηκα κι εγώ από τη σκούφια του Ανδρέα, και έφτιαξα τη σούπα του. Φίλοι, έκαψε καρδιές. Οι φίλοι μας (κι εμείς δηλαδή) γέμισαν το πιάτο τους δύο φορές. Σας την προτείνω, σήμερα, όχι γιατί μπορεί να νηστέψετε άμεσα, αλλά γιατί τη βρίσκω ιδανική για detox μετά τις γιορτές, τη βρίσκω θερμαντική για τούτες τις κρύες νύχτες που περιμένουμε κι αθεράπευτα νοσταλγική της ανοίξεως, που όσο κι αν την ευαγγελίστηκε ο Αθήναιος, δεν την είδαμε ακόμα. Που ξέρετε όμως. Μ’ αυτή την αρωματική, αρωματικότατη σούπα, ίσως ακούσει τις επικλήσεις μας κι έρθει. Επί πλέον, είναι εύκολη ακόμα και για αρχάριους μάγειρες. Και αν χρησιμοποιήσετε εκλεκτά μανιτάρια, είναι και πολύ χλιδάτη. Με τον δικό της φίνο κι εκλεπτυσμένο τρόπο. Έχω όμως κι άλλον ένα λόγο που σας την προτείνω. Πονηρό αυτόν και μακριά από τη νηστεία. Μια και πλησιάζει «ο Θεός με τον Άγιο Βαλεντίνο», αν θέλετε να ταΐσετε την αγαπημένη σας, αλλά να μη σας βαρύνει και δεν μπορεί να πάρει τα πόδια της, το πιάτο αυτό, θα εξιτάρει της αισθήσεις της χωρίς να την ρίξει στο κρεβάτι για νάνι. Αυτό θα το αφήσει σε σας. Δοκιμάστε τη και θα με θυμηθείτε.

Αρωμάτικη σούπα μανιταριών (βασισμένη σε μια συνταγή του Ανδρέα Γάβρη)

20 γρ. αποξηραμένα μανιτάρια porcini
250 γρ. μανιτάρια pleurotus
250 γρ. μανιτάρια Portobello
1 ξερό κρεμμύδι πολύ λεπτοκομμένο (αλλά όχι λιώμα)
1 ματσάκι φρέσκα κρεμμυδάκι λεπτοκομμένα.
12 κ.σ. ρύζι για ριζότο (carnaroli, Arborio, ή καρολίνα)
500 γρ. σπιτικό ζωμό λαχανικών
3 κ.σ. κουκουνάρι
3 κ.σ. καρύδι τριμμένο
3 κ.σ. άνιθο ψιλοκομμένο
2 κ.σ. δυόσμο ψιλοκομμένο
1 κ.σ. αποξηραμένα μυρωδικά προβηγκίας
2 κ.σ. χυμό λεμονιού
Αλάτι
Πιπέρι
Προαιρετικά : λίγο ελαιόλαδο, λίγο λευκό κρασί.

Για να δέσετε τη σούπα

3 κ.σ. νισεστέ
1 κ.σ. ταχίνι
1 κ.σ. μουστάρδα
3 κ.σ. χυμό λεμονιού.

Πως την φτιάχνουμε :
Μουσκεύουμε τα porcini σε νερό, ή αν δεν νηστεύουμε, σε λίγο λευκό κρασί. Όταν φουσκώσουν, τα ψιλοκόβουμε.
Καθαρίζουμε και ψιλοκόβουμε τα φρέσκα μανιτάρια.
Αν θέλουμε τη σούπα αλάδωτη για νηστεία, αχνίζουμε το κρεμμύδι και τα κρεμμυδάκια σε ελάχιστο νερό. Διαφορετικά τα σωτάρουμε σε λίγο ελαιόλαδο. Προσθέτουμε τα μανιτάρια στην κατσαρόλα και τα φέρνουμε μερικές βόλτες να βγάλουν τα υγρά τους. Σβήνουμε με το νερό ή το κρασί που μουλιάσαμε τα porcini. Προσθέτουμε ζωμό λαχανικών ώσπου να σκεπαστούν τα μανιτάρια, το ρύζι (εγώ έβαλα arborio) το κουκουνάρι και το καρύδι κι αφήνουμε να βράσουν ώσπου να μαγειρευτούν τα μανιτάρια. Λίγο πριν το τέλος, προσθέτουμε τα μυρωδικά και το λεμόνι.

Λίγο πριν το σερβίρισμα, διαλύουμε το νισεστέ σε λίγο νερό και ανακατεύουμε με το ταχίνι, τη μουστάρδα και το χυμό λεμονιού. Περιχύνουμε την καυτή σούπα και ανακατεύουμε να πάει παντού. Δεν ξαναβράζουμε γιατί το ταχίνι κόβει όπως το αυγολέμονο.

Σερβίρουμε τη σούπα σε πιάτα χαηδεμένα με μια σκελίδα σκόρδου κομμένη στα δύο. Μπορούμε να τη συνοδέψουμε με κρουτόν και αν δεν νηστεύουμε τη γαρνίρουμε με λίγο τρουφόλαδο. Της πάει εξαιρετικά.

Πρόκειται για ένα εξαιρετικά κομψό πιάτο για εξασκημένους ουρανίσκους. Μπράβο Ανδρέα και σ’ ευχαριστώ για την άδεια σου να δημοσιεύσω τη συνταγή.
Τον Ανδρέα Γάβρη μπορείτε να βρείτε στο Γαστροδρόμιο εν Ολύμπω, στο Λιτόχωρο Πιερίας . Ασχολείται με την ελληνική κουζίνα και φημίζεται εκτός της κουζίνας του και για την μεγάλη ποικιλία ελληνικών τυριών και αλλαντικών που σερβίρει.

Το πιο περιττό post του internet.

2006-01-12T03:07:00.000-08:00

Natural Narcissism!!
Originally uploaded by tarotastic.

Κάτι τέτοιοι αντικατοπτρισμοί γίνονται και έρχεται στο μυαλό μου η φράση του kukuzeli : «Thanks for the internet!»

Διάβαζα εχτές τον Σραόσα. Σκέφτηκα τη φράση «πληβείοι του πνέυματος» και καθρέφτισα επάνω της την φράση του Σεφέρη «νεόπλουτοι του πνεύματος». Διάβασα για την έλλειψη «πρωτόγνωρων και ερεθιστικών απόψεων» και στην αρχή συμφώνησα. Σημειολόγησα την σιτασιόν ενός θυρωρού "έχουμε ανάγκη από πιο πολλή πρόοδο" και καθρέφτισα επάνω της την άποψη ενός υδραυλικού «δεν διαβάζω τίποτε που να εκδόθηκε μετά το 1500».

Νοιώθω ότι βρίσκομαι σε μια φάση εγκεφαλικού οργασμού, στον οποίο με οδηγείτε και εσείς. Είναι αυτό ακριβώς το καθρέφτισμα του μυαλού μου πάνω στις σκέψεις σας, όπως το καθρέφτισμα των συναισθημάτων μου πάνω στα πρόσωπα με τα οποία αλληλεπιδρώ που με οδηγούν στην εξέλιξη. Κι ενώ τείνω να συμφωνήσω σε ορισμένα με τον Σραόσα, κι ενώ καταλαβαίνω πως καταλαβαίνει αυτά που καταλαβαίνω, εντούτοις, νοιώθω την ανάγκη να το αρθρώσω φωναχτά, πως η πρόοδος και ως εκ τούτου και η εξέλιξη είναι μια σκοτεινή διαδικασία που το έρεισμά της βρίσκεται στο βαθειά και στο πίσω. Βαθειά στην ψυχή και πίσω στο χρόνο. Θέλω δηλαδή να πω, ότι δεν είναι ανάγκη να διατυπώσει κανείς μια πρωτόγνωρη και ερεθιστική άποψη. Αρκεί πολλές φορές να καθρεφτίσει το «εκεί και τότε», πάνω στο εδώ και το τώρα, που αρέσκεται να λέει ο Γιάλομ. Αρα η πιο πολύ πρόοδος του θυρωρού του Σραόσα, ίσως καθρεφτίζει την κλασσική σκέψη και την κλασσική λογοτεχνία του δικού μου υδραυλικού (που δεν είναι καν δικός μου, αλλά για οικονομία λόγου).

Έτσι οδηγούμαι μέσα από τα γραπτά του Αθήναιου και του Κουκουζέλη, καθρεφτίζοντάς τα πάνω στη σκέψη του Σραόσα, στη σκέψη ότι μέσα στη σχετικότητα που είμαστε καταδικασμένοι (?) να ζούμε και μέσα από την οποία αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξη μας δεν υπάρχει καινούργιο αν δεν υπάρχει παλιό. Το ένα ορίζει και ορίζεται από το άλλο, όπως όλα τα πράγματα και όλες οι έννοιες κατά ένα τρόπο.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην κουζίνα. Δεν θα είχαμε τις προηγμένες για σήμερα πειραματικές συνθέσεις του Ferran Adria ή του Alain Ducasse, αν αυτοί οι δύο άνθρωποι, δεν είχαν εντρυφήσει στο έργο των παλαιότερων σεφ από τον Careme έως τον Escoffier. Έτσι με τη μέθοδο των πολλαπλών αντανακλάσεων που «εισηγείται» ο kuk φτάνουμε να φέρουμε κοντά και να συσχετίσουμε τον Αρχέστρατο με το Λαζάρου και να ξαναδούμε μέσα από αυτό το συσχετισμό δύο πράγματα. Το ότι πράγματι ο Λαζάρου εκφράζει με την τέχνη του την εξέλιξη σε σχέση με τον Αρχέστρατο. Το ότι η ανάγκη του να την εκφράζει και σε σχέση με άλλους σύγχρονούς του σεφ, τον οδηγεί μέσα από έναν ναρκισσιστικό αντικατοπτρισμό, την αγωνία του οποίου περιγράφει η Sylvia Plath, στο ποίημά της Mirror, στην επινόηση πιάτων, όπως η γίδα με σοκολάτα και ριζότο που επικαλέστηκε ο Αθήναιος, που ενώ ενδύονται ένα νεωτεριστικό ένδυμα δεν αποτελούν κατ’ ανάγκην εξέλιξη. Τουλάχιστον με την θετική έννοια που την αντιλαμβάνομαι εγώ.

Αυτό που σώζει τον παρατηρητή και κυρίως τον θυρωρό και τον υδραυλικό, είναι η ξεκάθαρη όψη που έχουν για τα πράγματα. Είναι η φωνή του παιδιού στο παραμύθι : «Ο Βασιλιάς είναι γυμνός». Κι αυτό το παραμύθι, που από μόνο του εκφράζει μ’ένα μοναδικό τρόπο τον αντικατοπτρισμό του μυαλού των πολλών πάνω στην άποψη του ενός, δίνει βεβαίως και το μεγάλο μάθημα ότι ο καθρέφτης δεν είναι πάντα ακριβής και αληθινός όπως τον περιγράφει προς στιγμήν η Plath, αλλά χρειάζεται την ξεκάθαρη ματιά της ψυχής για να ερμηνεύσει το είδωλό του.

Ξέρεις Σραόσα, την νύχτα που ξενύχτησες εσύ, ξενύχτησα κι εγώ. Με πήρε ο ύπνος γύρω στη μία και ξύπνησα κατά τις τρεις. Δεν ξανακοιμήθηκα και πέρασα τις υπόλοιπες τρεις ώρες στο κρεβάτι αναλογιζόμενη μια προσφάτως προδομένη φιλία. Δάκρυ, θυμός, πόνος θλίψη, εκδίκηση, πίκρα, οργή, ήταν τα συναισθήματα που διαδοχικά γέμισαν την ψυχή μου, τη μικρή κι αβοήθητη και εντελώς τρομαγμένη μέσα στο πυκνό σκοτάδι (η φράση απλώς περιγράφει τη φάση, δεν επιδιώκει να θυμίσει κακή πεζογραφία). Το πρωί, είδα την εικόνα που προσέφερε ο kuk στον Αθήναιο και διάβασα το ποστ σου και στην συνεδρία μου εχτές το απόγευμα (διανύω την τρίτη χρονιά προβολής του ασυνειδήτου μου στον καθρέφτη του θεραπευτή μου) κατάφερα να δω με τα μάτια τη θαρραλέας μου πια ψυχής το αυτονόητο. Είχα απλώς καθρεφτίσει την αγάπη και τη φιλία μου πάνω σε μια ψυχή που δεν βίωνε τα ίδια συναισθήματα. Το λάθος ήταν ξεκάθαρα δικό μου. Αναπόφευκτο ίσως, αλλά δικό μου.

Το παρόν ποστ, δεν έχει φιλοσοφική διάθεση. Ξέρει επίσης ότι είναι εντελώς περιττό στη ζωή, τη σκέψη και τον ιστό. Αλλά παρόλα αυτά, εξακολουθεί να νοιώθει την ανάγκη να καταγράψει την πορεία μιας σκέψης μέσα από τις πολλαπλές αντανακλάσεις της στους καθρέπτες των bloggers. Γι αυτό σας παρακαλώ να το δείτε με αγάπη και να καθρεπτίσετε σ’ αυτό την αλήθεια σας. Τη δική μου καθρέπτισα εγώ, πάνω στα δικά σας. Γι αυτό σας ευχαριστώ που υπάρχετε και που συνομιλείτε. Με πάτε παραπέρα.

Εγώ είμαι και του σαλονιού, εγώ είμαι και του λιμανιού.

2006-01-09T05:43:00.000-08:00

Μια από τις μαγικότερες ιδιότητες της γεύσης είναι ότι μπορεί να ενδύεται τους μανδύες των ονείρων μας. Ότι δηλαδή, ξυπνάει μέσα στο μυαλό μας εικόνες της ζωής. Άλλες τις έχουμε δει και ζήσει, άλλες τις φαντασιωνόμαστε. Όμως όλες μπορούν να περιγραφούν μέσω ενός πιάτου.

Πολύ πιο πετυχημένα και με μεγαλύτερο φάσμα το κάνουν αυτό τα μικρά μεζεδάκια, ή ορεκτικά, ή amuse-bouches. Και λέγοντας μικρά δεν εννοώ κατ’ ανάγκην μεγέθους μπουκιάς. Εννοώ, πράγματα με τα οποία δεν χορταίνεις. Όπως οι εικόνες ενός ονείρου ξεπηδούν η μια μετά την άλλη ταξιδεύοντας την ψυχή από μια ζούγκλα σ’ ένα αστικό σπίτι κι από τον υπόγειο στα σύννεφα, έτσι και οι μεζέδες, μπορούν να μας μεταφέρουν γευστικά μέσα σε δευτερόλεπτα, από ένα σκηνικό σε ένα άλλο.

Οι γεύσεις που διαλέγω να σας προτείνω σήμερα, είναι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, όσο και σημειολογικά αντίθετες. Πρόκειται για δύο αντίθετα πιάτα. Το πρώτο είναι ένα εκλεπτυσμένο ορεκτικό, μια ζωγραφιά, μια αέρινη γεύση, που προέρχεται από το βαρύ πυροβολικό των θαλασσών. Η εικόνα που μου φέρνει στο μυαλό, είναι μια όμορφη νέα γυναίκα, απλή αλλά εξαιρετικά γοητευτική, την ώρα που γέρνει ελαφρά τον μακρύ λαιμό της για να βάλει στο στόμα της το πηρούνι που σηκώνει ένα ροζ σύννεφο τυλιγμένο σ’ ένα αχνοπράσινο φύλλο, ζουμερό και τραγανό σαν το αυτί της άνοιξης: Μους σολωμού σε φύλλα αντιβ.
Το δεύτερο είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου παιχνίδια στην κουζίνα. Ο τρόπος να μεταμορφώσεις τα υπόλοιπα του χτεσινού φαγητού σ’ ένα ξύπνιο και λίγο μαγκάκι μεζεδάκι που να τρώγεται με τα δάκτυλα και να εξιτάρει τη γλώσσα σου και να θυμίζει στα εξ ων συνετέθει ότι «υπάρχει πάντα κάποιος πιο έξυπνος από σένα και ζεις για τη στιγμή που θα σε νικήσει». Είναι τραγανό και μαυρισμένο από της γρίλιες της σχάρας, είναι λίγο λιπαρό και μου φέρνει στο μυαλό ένα χαμίνι του σταθμού στο μεσοπόλεμο, που τρέχει να πάρει τη βαλίτσα της πιο πάνω κυρίας και τις πετάει δυο έξυπνες ατάκες για να εξασφαλίσει μεγαλύτερο φιλοδώρημα κι ένα χαμόγελο που θα το κάνει να περηφανεύεται στα άλλα χαμίνια : Κεσαντίγιας με ψητή γαλοπούλα ή κοτόπουλο (κατά προτίμηση από χτες.)

Mousse σολωμού σε φύλλα endive (σικορέ).
Για την Μιραντολίνα που αγαπάει τη ζωγραφική.

300 γρ. καπνιστό σολωμό
100 ml κρέμα γάλακτος με 35% λιπαρά
100 ml γιαούρτι στραγγιστό
το ασπράδι 1 αυγού χτυπημένο μαρέγγα
το ξύσμα 1 λεμονιού και ένα κ.γ. από το χυμό του
τα ωραία τραγανά φύλλα μιας αντίβ
ροζ πιπέρι
λίγο φρέσκο θυμάρι

Χτυπάμε την κρέμα σε σαντιγύ.
Χτυπάμε το σολωμό στη moulinette μαζί με το γιαούρτι.
Ανακατεύουμε απαλά το μείγμα του γιαουρτιού με την κρέμα.
Αρωματίζουμε με το ξύσμα λεμονιού, λίγο φρέσκο θυμάρι και κόκκους ροζ πιπεριού ανοιγμένους στο γουδί.
Τέλος, διπλώνουμε τη μαρέγκα στην κρέμα.
Γεμίζουμε τα φύλλα της αντιβ με το μείγμα με τη βοήθεια ενός κορνέ με χοντρή μύτη.
Στολίζουμε τη μους με ρόζ πιπέρι κι ένα μικρό κλωναράκι θυμαριού.
Αραδιάζουμε αντινωτά σε πιατέλα.
Συνοδεύουμε με ροζ σαμπάνια.

Tips :
Το να βάλω το σολωμό να γίνει λιώμα στη moulinette, μου φαινόταν για χρόνια ιεροσυλία. Αυτό όμως το απαλό έδεσμα, παίρνει υφή σύννεφου αν διαλυθεί ο σολωμός. Κι αυτό το απροσδιόριστο στην υφή αλλά εντελώς εμφανές στην έντονη γεύση του, κάνει το ορεκτικό πολύ σέξι. Τολμήστε το χωρίς ενδοιασμούς.
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε χρώματα ζαχαροπλαστικής για να κάνετε λίγο πιο έντονο το χρώμα της κρέμας. (Εγώ το έκανα) Σ’ αυτή την περίπτωση, τα βάζετε στο στάδιο που χτυπάτε την κρέμα στο μίξερ να γίνει σαντιγύ. Θέλει λίγο κόκκινο και λίγο κίτρινο. Χρησιμοποιήστε τα σιγά-σιγά και με μέτρο για να μη φαίνεται ψεύτικο το αποτέλεσμα. Όλη η ιστορία είναι τα ψέμματα να είναι πειστικά.

Quesadillas με ψητή γαλοπούλα ή κοτόπουλο

2 κούπες ψητό ψαχνό κοτόπουλο ή γαλοπούλα, λεπτοκομμένο
1 ξερό κρεμμύδι (γκέο βαγκέο) λεπτοκομμένο.
2 σκελίδες σκόρδο κομμένες σε λεπτές φέτες.
1 κούπα τυρί που λιώνει (ό,τι έχετε στο σπίτι)
4 τορτίγιες από αλεύρι
Λίγο λάδι

Σωτάρουμε στο λάδι το κρεμμύδι μέχρι ν’ αρχίσει να ξανθαίνει.
Προσθέτουμε το σκόρδο και το φέρνουμε μερικές γυροβολιές μέχρι ν’ αρχίσει να μοσχοβολάει.
Προσθέτουμε το κρέας κι ανακατεύουμε να ζεσταθεί καλά.
Αποσύρουμε από τη φωτιά και ανακατεύουμε με το τριμμένο τυρί.
Απλώνουμε το μείγμα στη μισή επιφάνεια της τορτίγιας, και τη διπλώνουμε στα δύο. Η γέμιση πρέπει να είναι φτενή. Η κεσαντίγια δεν πρέπει να έχει μεγάλο πάχος. Τώρα έχει σχήμα μισοφέγγαρου. Την ψήνουμε για ελάχιστο χρόνο στο μαντέμι ή το άλλο το αντικολλητικό το ριγωτό που δεν ξέρω πως το λένε. Γυρίζουμε κι από την άλλη να κάνει ρίγες κι από τις δυο πλευρές. Την κόβουμε με το ροδάκι της πίτσας σε μισά ή τέταρτα. Συνεχίζουμε με τις υπόλοιπες τορτίγιες.

Tips :
Δεν χρειάζεται να έχετε χτεσινό κρέας για να φτιάξετε τις κεσαντίγιες. Μπορούν να γίνουν και με αγοραστό ψητό κοτόπουλο, ή με κοτόπουλο που θα το ψήσετε στο σπίτι και θα το επαλείψετε με μια αξιοπρεπή σάλτσα μπάρμπεκιου και τα δέοντα μυρωδικά. Τις έχω φτιάξει ακόμα και με καπνιστό μπούτι.
Σε μια στιγμή έκλαμψης, έσβησα κάποτε το κρέας με ένα σφηνάκι ξανθιά τεκίλα.
Κανονικά το τυρί θα έπρεπε να είναι ένα cheddar ή ένα Monterey Jack. Εγώ όμως τις φτιάχνω ή με γραβιέρα Κρήτης, η με τυρί του βοσκού (επίσης Κρήτης), ή με γραβιέρα Τραχειάς. Μου αρέσει αυτή η ελληνοποιημένη βερσιόν.
Μπορείτε να το παίξετε λατινοαμερικάνικη βραδιά, σερβίροντας τις κεσαντίγιες με σάλσα, γκουακαμόλε ή ξινή κρέμα (ελληνιστί sour cream). Πιείτε μπύρα.

Λοιπόν, όπως κι αν νοιώθετε, μάγκες ή κούκλες, καλή σας όρεξη.

Το κόκκινο και το μαύρο

2005-12-29T04:13:00.000-08:00

Leftovers
Originally uploaded by John Baird.

Το αγαπημένο μου χρώμα είναι το κόκκινο και οι αποχρώσεις του. Θέλω η ζωή να είναι φωτεινή και λαμπερή σαν τη φλούδα της ντομάτας γυαλισμένη πάνω στην μαγειρική ποδιά, όπως την κυττάζω και καθρεφτίζομαι μέσα της λίγο πριν τη δαγκώσω. Κόκκινο ντοματί παλλόμενο και λαμπερό.

Όμως αγαπώ και το μαύρο. Γιατί? Γιατί το μαύρο δίνει βάθος και βιμπράτο στα χρώματα της ζωής, όπως η καστανή ζάχαρη στη σοκολάτα. Είναι επίσης το χρώμα της περισυλλογής. Το χρώμα της συγκέντρωσης στον εαυτό σου.

Οι μέρες των γιορτών, είναι για μένα μέρες περισυλλογής. Μέρες πασπαλισμένες με την χαρακτηριστική εφηβική μελαγχολία που μακάρι να μην αποχωριστώ ποτέ. Ακόμα και φέτος, που οπλισμένη με μεγάλο θάρρος αποφάσισα να περάσω το βράδυ της πρωτοχρονιάς «αυτή τη νύχτα που σκοτώνει» με κέφι και αγαπημένους φίλους, αυτή η μελαγχολία με ζώνει. Νοιώθω ότι έχω ζήσει τη μισή μου ζωή. Αναρωτιέμαι αν ο τρόπος που την έζησα δικαιώνει το σκοπό της ύπαρξης του ανθρώπου. Δεν ξέρω. Νομίζω πως σ’ αυτά τα ερωτήματα δεν υπάρχει απάντηση.

Καμμιά φορά, ένοιωθα ένα εσωτερικό κρύο αυτές τις μέρες. Φέτος δεν το χω νοιώσει. Είμαι καλά. Όμως αυτή η συναισθηματική αναιμία που περιγράφει ο Ezra Pound, με θυμήθηκε. Και τα χρώματα απορροφήθηκαν όλα από την ψυχή μου με αποτέλεσμα να φαίνεται μαύρη. Όμως δεν είναι. Μην ξεχνάτε ποτέ ότι το μαύρο προκύπτει όταν μια επιφάνεια απορροφάει όλα τα χρώματα. Τα χρώματα λοιπόν, τα έχω. Και θα σας τα ξαναδώσω. Είναι που τα έχω λίγο ανάγκη για να περάσω τη νύχτα της πρωτοχρονιάς.

Δεν έχω New year’s resolution για φέτος. Είπα να ζήσω τη χρονιά που έρχεται με το μαλακό. Να μην πάρω αποφάσεις. Στο κάτω-κάτω, το «ντιβάνι» είναι εκεί και με περιμένει. Απόφαση δεν είναι κι αυτό? Κι ας είναι παρμένη πριν από χρόνια. Ίσως μια μικρούλα απόφαση να ήταν «να εκφράζω σ’ αυτό το blog όλα όσα περνάνε από το μυαλό μου και θα ‘θελα να μοιράζομαι» όχι μόνο συνταγές. Δεν ξέρω αν θα την πάρω. Υπάρχουν άλλοι μπλόγκερς που το κάνουν καλύτερα από μένα. Και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά φοβάμαι καμμιά φορά μην μπω στο trip που πέφτει πολύς κόσμος και κυρίως οι διαδικτυακώς εκφραζόμενοι, ότι έχουν κάτι σημαντικό να πουν. Είμαι σε μια φάση αναζήτησης της ποιότητας. Κι αυτή η φάση συχνά με φιμώνει. Από φόβο ότι αυτό που θέλω να πω δεν χρειάζεται σε κανέναν. Δεν θα λείψει από κανέναν αν δεν το μάθει. Ίσως με στοιχειώνει τελικά ο Προμηθέας και το στοίχημά του.

Μπα,… αυτός ο μονόλογος ίσως πρέπει να τελειώσει τελικά μ’ ένα resolution. Να πιστέψω κάποια στιγμή ότι δεν είμαι supergirl. Μπορώ να κλαίω άφοβα. Αρκεί να μη συμβαίνει πάνω από την κατσαρόλα.

Καλή κι αγαπημένη χρονιά σε όλους.
Και για να μην ξεχνιόμαστε

«αγαπάτε με»

Η προστακτική, είναι παρακλήσεως και εκθέσεως σημαντική.

On the second day of Christmas, my true love sent to me

2005-12-27T03:35:00.000-08:00

Two Turtle Doves
and a Partridge in a Pear Tree

Νοιώθω την ανάγκη να κάνω μια δήλωση :
Ότι συνταγή δημοσιεύεται σε τούτο εδώ το blog, έχει υλοποιηθεί στην κουζίνα του σπιτιού μου. Κοντολογίς είναι συνταγή δοκιμασμένη και πετυχημένη και ίσως για μερικούς ανορθόδοξη. Θέλω να πω μ’ αυτό, ότι μερικά υλικά που χρησιμοποιώ, μπορεί να μην σας τα πρότεινε κανένας επαγγελματίας μάγειρας. Όμως, στις ηρωικές ερασιτεχνικές κουζίνες, βγαίνουν θαύματα που προκύπτουν από την αφοσίωση, την αγάπη και τον πειραματισμό και ‘γω αυτά τα δικά μου θαυματάκια που για άλλους μπορεί να είναι καθημερινή ιστορία, αυτά μοιράζομαι μαζί σας.

Ένα τέτοιο θαυμαστό μπουτάκι θα σας περιγράψω σήμερα. Το μπουτάκι αγριόχοιρου της Δεύτερης Μέρας των Χριστουγέννων.

Ως εργένικο παιδί, ανήμερα τα Χριστούγεννα τρώω στη μητέρα. Ανταλλάσσουμε με τους γονείς τ’ αδέρφια και το βαφτιστήρι, τα Χριστουγεννιάτικα δώρα μας, μοιραζόμαστε το τραπέζι της μαμάς μου, στο οποίο ουδέποτε βοηθάω, η εντελώς ακαμάτρα, πίνουμε κρασάκι τρώμε σπιτικά γλυκά. Όλοι λέμε στη μαμά μου τι ωραία που μαγείρεψε, η μαμά μου εξαντλεί τα μαγειρική της ανησυχία βάζοντας ακτινίδιο στην αγγουροντοματοσαλάτα και ρόδι στην μαρουλοσαλάτα. Και όλοι είναι ευτυχισμένοι και καταχαρούμενοι, γιατί όσο ντεμοντέ και ψιλοαποτυχημένο να είναι το μαγείρεμα της μαμάς μου, είναι τόσο comforting, όσο πρέπει να είναι τα Χριστούγεννα.

Το βράδυ των Χριστουγέννων, το δράμα αρχίζει να εξελίσσεται στο δικό μου διαμέρισμα. Παλιότερα με post modern γεμιστό πουλί. Τα νεώτερα χρόνια με γουρουνάκι και φέτος με μπούτι αγριόχοιρου. Για να εξηγούμαι, «αγριόχοιρου εκτροφείου» αν αυτό το νοητικό άλμα, περιγράφει κάτι. Το αγριογούρουνο το ξεκίνησα πριν μερικά χρόνια, αλλά δεν το είχα μαγειρέψει ποτέ Χριστούγεννα και πάντα έπαιρνα μπριζολάκια και πάντα τα έφτιαχνα με γλυκόξινες σάλτσες. Πότε μύρτιλλα, πότε δαμάσκηνα, πότε πορτοκάλι, πάντα ξινά ή υπόξινα φρούτα στολίζανε τα μπριζολάκια μου, αλλά τόσο μεγάλο κομμάτι δεν είχα ξαναχειριστεί ποτέ. Είπα λοιπόν ν’ ανοίξω το Larousse καθώς κι ένα γαλλικό «τσελεμεντέ» που έχω δώρο από Παριζιάνους φίλους προ δεκαετίας. Δεν μπορώ να πω ότι διαφωτίστηκα. Ο μεν πρότεινε μαρινάρισμα επί 8άωρο, ο δε επί 48ωρο, όσο να πεις, μεγάλη διαφορά. Το ‘ριξα κι εγώ στον αυτοσχεδιασμό, και να τη προέξυψε.

Μέρος άλφον : Μαρινάτα
1 μπουκάλι Βιβλία Χώρα ροζέ
1 κούπα κόκκινο κρασί σπιτικό αλλά ευπρεπές
1 κούπα Μεταξά *** (σιγά μην έβαζα 7* στη μαρινάτα)
15 κεδρόμηλα.
Πολλά σποράκια άκοπο πιπέρι 5 κλωνάρι φασκόμηλο.
2 κ.σ. μουστάρδα πολύ δυνατή με εστραγκόν

Υπότιτλοι :
Όλοι οι οδηγοί προτείνουν ένα δυνατό κόκκινο κρασί για τη μαρινάτα του αγριόχοιρου. Σε επόμενη έκδοση, θα χρησιμοποιήσω μια Νεμέα ή μια Νάουσα. Όμως τώρα, δεν είχα. Η Βιβλία Χώρα μου βρέθηκε διοτι την άνοιξα πρόσφατα για να την πιούμε και είχε πάρει αέρα, οπότε τη φύλαξα για το φαί. Τσιγγανιά? Δε νομίζω. Εμένα μ’ αρέσει να το λέω αυτό, πλήρη αξιοποίηση των πόρων.
Οι οδηγοί επίσης προτείνουν δάφνη για μυρωδικό στη μαρινάτα. Πλην όμως ο καλικάντζαρος των Χριστουγέννων, μου την έφαγε και δεν την έβρισκα με τίποτε, ως εκ τούτου, έβαλα φασκομηλιά.

Εκτέλεση
Έβρασα όλα τα υλικά της μαρινάτας, να πάρουν δυο βράσεις και την απέσυρα από τη φωτιά. Όταν κρύωσε εντελώς, έβαλα το μπουτάκι (που είχα αγοράσει χωρίς το κόκκαλο) να μαριναριστεί εντός της. Το σκέπασα και το έβαλα στο ψυγείο επί 24ωρον (χρυσή τομή).

Μέρος Βήτον: Ψήσιμο
Ένα σακκουλάκι ξερά δαμάσκηνα χωρίς κουκούτσι πολύ καλής ποιότητας.
5 σκελίδες σκόρδο (τόσες μου ήρθε, τόσες έβαλα)
2 κ.σ. μουστάρδα από ολόκληρους κόκκους σινάπι
2 κ.σ. ελαιόλαδο
Πιπέρι χονδροτριμμένο ή σπασμένο στο γουδί.

Υπότιτλοι :
Αυτό που έμαθα από το Larousse, είναι ότι δεν πρέπει να μπει αλάτι σε καμμία φάση της προετοιμασίας ή του ψησίματος του κρέατος. Αυτό που ζητάμε (πάντα, ω πάντα) είναι το κρέας να είναι σφριγηλό και ζουμερό. Για να το επιτύχουμε αυτό πρέπει να αποφύγουμε κατ’ αρχήν το αλάτι το οποίο κάνει το κρέας να αποβάλει τους χυμούς του. Εμένα τώρα αυτό, μου έκατσε λαχείο, διότι προσωπική μου πεποίθηση είναι ότι το αλάτι, έχει την τάση να αλλοιώνει τη γεύση των φαγητών χωρίς να τους προσθέτει κανένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι απαραίτητο σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν φτιάξω για παράδειγμα ανάλατο ψωμί, αλλά στο κρέας το αποφεύγω εντελώς.

Εκτέλεση :
Χτυπάμε όλα τα υλικά στο γουδί, να γίνουν μια πάστα και τρίβουμε μ’ αυτήν στοργικά το μέσα και το έξω του κρέατος. Γεμίζουμε το μπουτάκι με τα δαμάσκηνα και το τυλίγουμε σε ρολλό. Το δένουμε με σπάγγο για να κρατήσει το σχήμα του.
Ζεσταίνουμε βούτυρο στο τηγάνι και τσιγαρίζουμεπρώτα τις δύοάκρες του ρολλού φορώντας γάντια και κρατώντας το μπουτάκι με τα χέρια (ξέρω μια κυρία που για κάτι τέτοιες δουλειές, είχε αγοράσει γάντια πυροσβέστη – ο καθείς με τις νευρώσεις του). Ύστερα το τσιγαρίζουμε ολοτρόγυρα, ώσπου να αποκτήσει μια κρούστα που θα κρατήσει σφραγισμένους τους χυμούς στο εσωτερικό της.
Μετά από αυτή τη διαδικασία, βάζουμε το κρέας σε ταψάκι χωρίς τίποτε άλλο. Τώρα εγώ σ’ αυτή την περίπτωση το βουτύρωσα πρώτα το ταψάκι γιατί το έχει το βούτυρο το κακό το ριζικό μου κι όχι γιατί αντικειμενικά πίστευα ότι χρειαζοταν. Το σκέπασα με αλουμινόχαρτο και το πέταξα στο φούρνο στις 10:00 το βράδυ για 2 ώρες στους 120 βαθμούς και όλη τη νύχτα στους 90.
Το πρωί με την αυγούλα, ξύπνησα χαρούμενη και με τον τρισχαρούμενο σκύλο μου τρέξαμε χαρωπά στην καταχαρούμενη μοσχοβολούσα κουζίνα μας να επιθεωρήσουμε το μπουτάκι ο καθείς για τους λόγους τους. Το έβγαλα από το φούρνο και το ζούληξα με τα χέρια για να βεβαιωθώ για την υφή του. Ήτο σφριγηλό όσο και τζούσυ!!!!
Το ξεσκέπασα από τα αλουμινόχαρτα το γύρισα το πάνω κάτω και να ξεροψηθεί και η κάτω πλευρά για καμμιά ώρα και ύστερα έφταξα ένα γλάσσο από δύο κουταλιές μαρινάτα συμπυκνωμένη (ακολουθεί ειδικό κεφάλαιο) και δυο κουταλιές σάλτσα κυδωνιού χειροποίητη που την αγόρασα στο μπαζάαρ. Το ξαναγύρισα στο φούρνο να γλασσαριστεί στο γκριλ. Κούκλα. Το έβγαλα από το φούρνο το σκέπασα με αλουμινόχαρτα και το προσπάθησα να το διατηρήσω ζεστό κλείνοντάς το στον (σβηστό) φούρνο μικροκυ(κλω)μάτων.

Παρένθετο μέρος βήτον τονούμενον : Τι απέγινε η μαρινάτα.
Μαρινάτα από μπουτάκι αγριόχοιρου
2 κύβουλες ζωμού, εντελώς πανέτοιμοι από καιρό και θαρραλέοι.

Υπότιτλοι :
Εννοείται πως το Larousse, πρότεινε να χρησιμοποιήσει κανείς ζωμό κυνηγιού.
Βεβαίως, αν είσαι ο Escoffier, o Ducasse ή άλλος σεφ, του αυτού διαμετρήματος, έχεις και ένα τόννο κόκκαλα από κυνήγι τα οποία βράζεις και κάνεις fond brun clair, ακολούθως sauce demi-glace ή απλό fond. Έλεος. Στις οικιακές κουζίνες ούτε μια φορά δεν θα βράσεις κόκκαλα για να το κάνεις αυτό, για δύο λόγους. Κατ’ αρχήν γιατί θα μ’ εμπιστευτείς, όταν σου πω πως έτσι και κάνεις σπιτική ντεμί γκλας και την δοκιμάσεις και βάλεις δίπλα και μια κονσερβοποιημένη, ένα και το αυτό. Έπειτα γιατί η αστική σου κουζίνα, 99% είναι σε απόσταση μικρότερη των 100 μέτρων από το αστικό σου σαλόνι το οποίο εφεξής θα βρωμάει κοκκαλίλα . Σημαντικότερο ? Υπάρχει και μια περίπτωση η γεύση του κύβου να είναι συνθετική και να αποφύγεις την πιθανότητα να πάθεις κρώυτσφελντ -γιάκομπς (-σουσάρ-παυλίδης). Θες κι άλλα? Βάλε βρε ψυχή μου δυο κύβους και μη ρωτάς πολλά.

Κι άλλοι υπότιτλοι :
Γενικώς δεν χρησιμοποιώ ποτέ κύβους. Ειδικά λαχανικών. Ποτέ. Ο ζωμός λαχανικών γίνεται στο πιτς φιτύλι και δεν μυρίζει και κνορίλλα. Όμως μια φορά το χρόνο που θα μαγειρέψεις ένα τέτοιο φαί, δεν βλάπτει να κάνεις μια παρασπονδία. Κι άσε τις κυρίες και τους κυρίους που ομνύουν στον σπιτικό ζωμό βοδινού στα περιοδικά γεύσης (που όλα διανέμονται δωρεάν θυμίζω με εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας) να λένε. Κάπως πρέπει να βγάλουν το ψωμί τους κι αυτοί.

Εκτέλεση :
Βράζουμε σε πολύ χαμηλή φωτιά την μαρινάτα μαζί με δυο κύβους ζωμού βοδινού, ώσπου να μείνει η μισή σε όγκο. Το παρασκεύασμα αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν άρτυμα σε άλλες σάλτσες. Επειδή είναι πολύ συμπυκνωμένο, βάζουμε λίγο.

Μέρος γάμμον : Gravy
Ζουμάκια του κρέατος από το ταψάκι
2 κουταλιές συμπυκνωμένη μαρινάτα
25 γρ. βούτυρο
2 κ.σ. κορν φλάουρ
2-3 κ.σ. σάλτσα κυδώνι

Χωρίς υπότιτλους.

Εκτέλεση
Λιώνουμε το βούτυρο σε κατσαρολάκι, προσθέτουμε το κορν φλάουρ και σωτάρουμε ελαφρά. Αδειάζουμε στο κατσαρολάκι το σουρωμένο ζουμάκι από το ταψί και το ενσωματώνουμε «en fouettant» (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή την έκφραση) χτυπώντας δηλαδή δυνατά με το σύρμα για να μη σβωλιάσει. Προσθέτουμε τα άλλα δύο υλικά και το αφήνουμε να πάρει μια βράση ανακατεύοντας συνεχώς μέχρις η σάλτσα να γίνει γυαλιστερή και διαυγής αν και σκούρα. Την κατεβάζουμε από τη φωτιά και την βάζουεμ σε σαλτσιέρα. Παρουσιάζουμε στο τραπέζι το μπουτάκι σε μακρόστενη πιατέλα και το κόβουμε σε φέτες παρουσία του πελάτου σερβίροντας ως καλές οικοδέσποινες. Όποιος θέλει (όλοι) γαρνίρει με τη σάλτσα.

Συνοδεύουμε το μπουτάκι με πουρέ κάστανου.

Πουρές κάστανου για ακαμάτρες: (τον έκανα φέτος)
Αγοράζουμε από το ντελί και τρις ντελί έτοιμο πουρέ κάστανου. Το ζεσταίνουμε σε πολύ χαμηλή φωτιά αραιώνοντας όσο θέλουμε με κρέμα γάλακτος. Αλατίζουμε επαρκώς (εδώ χρειάζεται οπωσδήποτε το άλας). Αρωματίζουμε με μοσχοκάρυδο.

Πουρές κάστανου για δούλες και κυρές. (τον έκανα πρόπερσυ)
Αγοράζουμε κάστανα. Τα βράζουμε, τα ξεφλουδίζουμε, τα ξαναβράζουμε, τα παιρνάμε από το πας πουρέ, ή τα λιώνουμε με το ειδικό εργαλείο μες στην κατσαρόλα για να μη λερώνουμε πολύ τσάντζαλο. Συνεχίζουμε ως άνω.

Πουρές κάστανου για ντεμί ακαμάτρες – ντεμί δούλες και κυρές. (τον έκανα πέρσυ)
Αγοράζουμε κάστανα σε κονσέρβα. Τα λιώνουμε ως άνω. Συνεχίζουμε ως παρά-άνω.

Καλή όρεξη, από την καρδιά μου.
Για την ιστορία : το κρέας ήταν το καλύτερο ψητό κρέας της μέχρι σήμερα καριέρας μου. Η σάλτσα ομοίως. Ο πουρές, ομοιότατα.

Α! μην ξεχάσω. Το συνόδεψα με κτήμα Γκόφα. Μια μεστή, σωματώδη Νεμέα. Στην υγειά σας.

Αν και ντρέπομαι να αφιερώσω τη συνταγή αυτή στον Αθήναιο, εν τούτοις, θέλω να τον ευχαριστήσω γιατί ξεχωρίζει τόσο πολύ από το σωρό των επαγγελματιών που απευθύνονται στον κόσμο αφ’ υψηλού. Είναι άμεσος και ευγενής, και όσο κι αν θέλει να φαίνεται επιτηδευμένος (ίσως γιατί αυτό αρέσει στα κορίτσια), είναι γλυκός και προσγειωμένος και οι αρχάριοι μάγειρες τον αγαπούν γιατί τους νοιάζεται. Αθήναιε, πραγματικά ξεχωρίζετε. Ευχαριστώ για όλα και είμαι σίγουρη ότι εκφράζω πολλούς αναγνώστες σας. Μου ξαναδώσατε το θάρρος της γνώμης μου.

Για τη Λουκρητία

2005-12-22T06:31:00.000-08:00

Τα έχω πει και τα έχω ξαναπεί για το φόρτο εργασίας μου, ας μην τα επαναλάβω.
Αυτός είναι που με στερεί από την ικανότητα να περιδιαβαίνω τα μπλογκς και κυρίως να τα σχολιάζω. Βέβαια σ’ αυτό φταίει και η αιδημοσύνη. Μου φαίνεστε όλοι (κάλά όχι όλοι, όμως οι περισσότεροι), ευφυέστεροι, ωραιότεροι, πιο ενημερωμένοι και απείρως περισσότερο ταλαντούχοι. Μου φαίνεστε επίσης πολύ καίριοι. Τόσο, που ότι και να πω, είναι απλώς λίγο. Αυτά για να μη νομίζετε ότι επειδή δεν σας σχολιάζω, δεν σας διαβάζω κιόλας! Να εξηγούμαστε να μην παρεξηγούμαστε.
Επίσης για να εξηγήσω, πόσο ξαφνιάστηκα από την αναπάντεχη πρόταση της Λουκρητίας, να με διαβάσετε για να ξεστραβωθείτε, τώρα τις γιορτές. Ούτε τώρα τις γιορτές, ούτε ποτέ θα ξεστραβωθείτε διαβάζοντάς με. Το πολύ που έχετε να κερδίσετε είναι το παιχνίδι της ανακάλυψης της γεύσης που ενίοτε το φτάνω στα άκρα, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε αν φτιάξετε για παράδειγμα την black forest μου ή την τάρτα λεμονιού μου. Η μία θεωρείται ως έχουσα λασπωμένο παντεσπάνι και η άλλη ξινή του κερατά. Έτσι όμως είμαι κι εγώ υπερβολική, ακραία και κυρίως ανακαλύπτω την γεύση «έτσι ψαχτά με την αφή» που λέει και το τραγούδι.

Αυτό όμως αγαπητή μου Λουκρητία κι αγαπητοί μου Όλοι, δεν το κάνω τις γιορτές. Γιατί όπως είπε κι ο Αθήναιος, και την κουαφιρ μου θέλω να κάνω και το μανικιούρ μου με τα δέοντα στρασσια (διότι αν δεν ξεφτιλιστεις στυλιστικά τώρα που το καλεί το εορταστικόν κιτς, πότε θα το κάνεις?) και τα βουίσκια μου θέλω να πιω στα Κολωνάκια (το μπέρμπον τόχω μόνο για τσι μαρινάδες, φίλτατε Αθήναιε, άντε και για μερικά μπανιαρίσματα και ντι-γκλέηζινγκς). Χώρια που ένας από τους βασικότερους λόγους που δεν κάνω οικογένεια είναι ότι είμαι ΤΕΜΠΕΛΑ!!!!

Όμως επειδή (αληθινά) σε συμπαθώ και μ’ έριξες παλιόπαιδο με το ποστάκι, σου γράφω κι εγώ τα tips της τεμπέλας Belle du Jour, γιατί έτσι κι αλλιώς, οι καλύτερες δεξιώσεις, είναι για δύο.

Κάνω λοιπόν εγώ τα εξής.

Αγοράζω πράγματα ακριβά και εξαιρετικά, γιατί εξυπακούεται ότι χρήζουν σεβασμού και απλότητας και ως εκ τούτου δεν χρήζουν μαγείρεμα.
Πάρε λοιπόν :
ένα foie gras entire,
μια κονσέρβα χαβιάρι αυθεντικό ή μπρικ,
μισό κιλό σολωμό Μπέργκεν από τον καλό,
δυο τυριά Π.Ο.Π. (εξαιρούνται η φέτα, και όλα τα κατσικίσια) κατά προτίμηση εξωτερικού που κάνει και πιο σικ.
Δυο-τρεις ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΕΣ σαλάτες με έντονα χρώματα κι ένα γλαστράκι σχοινόπρασσο.
Μερικά εξωτικά φρούτα.
Μια μεγάλη ποικιλία κράκερς και γκοφρετών για τυριά.

Μια καλή (και το εννοώ) σαμπάνια. Όχι σπουμάντε.

Φτιάξε μια ωραία ζαρντινιέρα με τις σαλάτες και σπείρε από πάνω φέτες από τα φρούτα, ή κόκκινα σποράκια ροδιού. Βάλε κι ένα ξηροκάρπι της προκοπής, μακαντέμια, κουκουνάρι, κάτι τέτοιο. Ράντισε την σαλάτα με σιρόπι από μπαλσάμικο και τρουφόλαδο (καλό).

Στρώσε το τραπέζι με το καλό σερβίτσιο

Στόλισε πάνω στο τραπέζι με φαντασία εδώ τα τυριά, εκεί το σολωμό, πιο κει το φουά γκρα, και στη μέση μέσα σε ένα μπωλάκι με πάγο, βάλε σε ένα μικρό ασημένιο μπωλάκι το χαβιάρι.

Η συνέχεια επί της οθόνης. Μην φοβηθείς, ότι όλα αυτά τα πράγματα δεν συνδυάζονται. Τα ακριβά πράγματα σχεδόν πάντα συνδυάζονται. Αν θες τώρα να το παίξεις και λίγο, ελάχιστο μαγείρεμα (λέμε τώρα),

Κόψε λίγο από τον σολωμό σε μικρά κομμάτια χτύπησε μια σαντιγύ άγλυκη με λίγο χυμό λεμονιού (στο τέλος) και λίγο σχοινόπρασσο, ανακάτεψέ τον απαλά μέσα (πάει πολύ και η πέστροφα) και σέρβιρέ τον με λίγο κάρδαμο και δίπλα μια μους λεμονιού σαν αυτή που λέει ο Αθήναιος, χωρίς ζάχαρη.

Το πιάτο σου θα γίνει κάπως έτσι.

(δεν μου φορτώνει την φωτογραφία Και πρέπει να πάω για shopping)

Τύλιξε τέταρτα λεμονιού σε τούλι χρωματιστό (όχι πως θα παρεξηγηθεί με το άσπρο) κατά προτίμηση από μπομπονιέρα. Στόλισέ τα και με τη δέουσα πρασινάδα και μερικές φέτες φρυγανισμένο ψωμί (κατά προτίμηση όχι του τοστ, όπως φαίνεται στη φωτογραφία).,

Για γλυκό?

Σοκολατάκια ταισμένα στο στόμα με την υπόλοιπη σαμπάνια.

Καλά, και κυρίως ξεκούραστα Χριστούγεννα!

Χριστουγεννιάτικο Δωράκι στον εαυτό μου και σε όλους.

2005-12-22T04:32:00.000-08:00

Ως γνησίως εργένικο παιδί, έχω πάρει τη συνήθεια εδώ και χρόνια, να κάνω κάθε Χριστούγεννα ένα δώρο στον εαυτό μου.
Μόνο μια φορά, αγόρασα ένα κόσμημα, δεν είμαι και πολύ των τζοβαϊριών, αλλά αυτά ήταν ωραία σκουλαρίκια. Τις άλλες φορές, έπαιρνα –φετιχιστικά- παπούτσια ή ντελικατέσια, εναλλάξ η μαζί! Φέτος με έστειλα στη Βιέννη. Από όπου φυσικά έφερα και παπούτσια και ντελικατέσια. Φευ!

Η Βιέννη είναι η χώρα του Ποτέ-Ποτέ για τα Χριστούγεννα των αστών εργένηδων. Είναι η πόλη που συνδυάζει το glamour με το class. Την αυτοκρατορική αύρα με την μεταμοντέρνα απλότητα, τον καλό καφέ με pampering γλυκά και την αυστηρότητα με το χαμόγελο. Έχει βέβαια, όπως κάθε πρωτεύουσα που σέβεται τον εαυτό της και μια σουρεαλιτέ, environmental conscious κατοίκους που φοράνε γούνες…

Τι είδα : Ας ξεκινήσω από το τι δεν είδα. Δεν είδα τα κατά τόπους ανάκτορα.
Πέρασα ώρες στις Χριστουγεννιάτικες αγορές, και μια ολόκληρη μέρα από τις 4 που είχα στο Leopold Museum (που φιλοξενεί σε μόνιμη έκθεση τους Αυστριακούς ιμπρεσσιονιστές Schiele, Klimt κλπ και φέτος φιλοξενούσε σημαντικά εκθέματα του Μουσείου του Ορσαί εκ Παρισίων) και το MOMUK (το μουσείο μοντέρνας τέχνης με μόνιμα εκθέματα, των Μοντέρνων Κλασσικών, της Σύγχρονης Τέχνης καθώς και μια αίθουσα αφιερωμένη στο κίνημα του Νεορρεαλισμού). Κερασάκι στην Τούρτα???? Μερικοί από εσάς μπορεί να ζηλέψετε. Το Leopold φιλοξενεί φέτος μια έκθεση από φόρμες ζαχαροπλαστικής και μαγειρικής, μερικές από τις οποίες είναι και 300 ετών, σε μια πολύ ενδιαφέρουσα σύγκριση, με μεγάλα αρχιτεκτονικά μνημεία σε όλος τον κόσμο. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να σκανάρω το φυλλαδιάκι για να σας δείξω μια φωτογραφία, αλλά θα το κάνω ωσονούπω. Τι στην ευχή, διακοπές έρχονται. Θα πει και ναι! Θα βρω και λίγο χρόνο για τον εαυτό μου.

Κατά τα λοιπά, είδα τα καφέ, τους υπέροχους πεζοδρόμους με τον καταπληκτικό στολισμό, ήπια τόνου γκλουβάιν, και παντς μούρων, έφαγα «βρώμικα»

(langos, hot dogs, και διάφορα σνακς πατάτας) έφαγα και κυριλέ, από το all time classic schnitzel, μέχρι 5 είδη σούπας, και σαλάτες με φραμπουάζ και ξύδι σαμπάνιας! Μ’ αρέσει η κακομάθηση βρε παιδί μου έχω μια φυσική ροπή σ’ αυτήν!!!

Φυσικά, μάζεψα και κρύο. Κρύο τρικούβερτο για την ακρίβεια. Είδα και το πρώτο χιόνι στρωμένο στους κήπους, τα πεζοδρόμια και τα κεραμίδια. Ωραία ήταν παγωμένες μύτες, παγωμένο αλλά μ’ ένα τρόπο ζεστό-ζεστό χαμόγελο. Κουταλιές γλυκών, και καφέδες mélange, (μου είναι αδύνατο να πιω τον καφέ μου μαύρο, αλλά με σώνει ότι δεν του βάζω ποτέ ζάχαρη).

Το ψώνισα : Τυριά και αλλαντικά. Άλλα από το δρόμο,

άλλα από ντελικατέσια.

Γλυκειά μουστάρδα, βαζάκια δύο. Σοκολατάκια με τρούφα (αληθινή, tuber) που μου έφερε και την ιδέα, αντί για βούτυρο ή αμυγδαλόλαδο να γυαλίζω την ganache bitter μου με τρουφόλαδο του Πιεμόντε. Τι λέτε γι αυτό Αθήναιε? Ίσως αν έτριβα μέσα και ολίγη από tuber estivum? Πήρα κι ένα Sachertorte με το σκεπτικό ότι αφού δεν είδα την κρεβατοκάμαρα της Σισσυ με παίρνει ως προς αυτό να ακολουθήσω το τουριστικό κιτς. Και στο αεροδρόμιο αγόρασα ένα μπουκάλι Tettinger ροζέ για τη νύχτα της πρωτοχρονιάς. Αγόρασα την αφίσα της έκθεσης με τις φόρμες και όλα τα Χριστουγεννιάτικα δώρα μου από το μουσείο. Ακόμα και καλαθάκι για το σάντουιτς του βαφτιστηριού, που θα πάει 1η του χρόνου, με ζωγραφιά του Van Gogh.

Αγόρασα κι ένα καπέλλο, μια εκρού τόκα με συνθετική γούνα και το στόλισα με μια καρφίτσα σβαρόφσκι σε σχήμα τερριέ. Έτσι για συνειρμό με τη Μάγια. Της Μάγιας της έφερα μια αρμαθιά λουκάνικα για σκύλους (βιολογικής κτηνοτροφίας παρακαλώ). Το καθίκι, ανακάλυψε το κουτί, το έσκισε και τα έφαγε όλα σε ένα βράδυ. Κι αν σου κάτσει???!!!
Ύστερα, φόρεσε το καπέλλο μου, κι έκανε την πολύ ωραία.

Φέτος τα Χριστούγεννά μου άρχισαν στις 13 Νοεμβρίου, που πήγα με το βαφτιστήρι, να δούμε τον Καρυδοσπάστη Ον Αις. Μ’ αρέσει που κρατάνε τόσο πολύ καιρό. Μ’ αρέσει που κάθε Σαββατοκύριακο από τότε, είναι πιο χαρούμενο, έντονο κι ανέμελο. Μ’ αρέσει που οι γιορτές συνεχίζονται και σας βρίσκω όλους καλά, αγαπημένους, (μερικούς με μεγάλες δημοσιογραφικές επιτυχίες : Συγχαρητήρια) ορεξάτους και εμπνευσμένους.

Καλά Χριστούγεννα. Με αγάπη το λέω. Και καλή συνέχεια στη γιορτή!

Η μαγεία των Χριστουγέννων

2005-12-14T06:09:00.000-08:00

Μερικές από τις χειροτεχνίες του Bazaar

Για μερικούς ανθρώπους, η προετοιμασία των Χριστουγέννων ξεκινάει μήνες πριν. Συνήθως αυτό συμβαίνει με όσους έχουν μαγαζιά ή επαγγέλματα που σχετίζονται με τις γιορτές. Διαλέγουν εορταστική διακόσμηση, κανονίζουν πάρτυ, ετοιμάζουν εκδηλώσεις, όλα όσα τελος πάντων είναι αυτά που καθιστούν τον Δεκέμβριο μήνα γιορτής.

Το ίδιο συμβαίνει και σε μερικά σπίτια της Αθήνας. Και ειδικά σε τρία σπίτια στη Νέα Σμύρνη. Της κυρίας Λίτσας, της κας Μαρίας και της κυρίας Μάρως. Αυτοί οι τρεις άνθρωποι, ξεκινάνε τις ετοιμασίες των Χριστουγέννων γύρω στο Σεπτέμβρη.
Καταμερίζουν τις εργασίες, οργανώνονται, συλλέγουν πρώτες ύλες κι αρχίζουν σιγά σιγά σε allegro ma non tropo, συνεχίζουν σε allegro vivace και με ένα δυναμικό crescendo ολοκληρώνουν τις ετοιμασίες 1-2 εβδομάδες πριν τις γιορτές. Αυτές οι τρεις κυρίες, είναι προικισμένες με φοβερά χαρίσματα. Κατ’ αρχήν είναι ευγενής και επικοινωνιακές. Έχουν λαμπερά μάτια και καθαρό βλέμμα και όλοι όσοι τις ξέρουν είναι αδύνατον να τους αντισταθούν. Έχουν και το φοβερό χάρισμα της αυτοέκθεσης. Δεν φοβούνται να ζητήσουν. Ίσως γιατί δεν ζητούν ποτέ για τον εαυτό τους. Ζητούν για τους άλλους και το ήθος τους κάνει αναντίρρητα άγιο το σκοπό και τα μέσα τους.
Φέτος όπως και τα τελευταία 3 χρόνια, άρχισαν να μαζεύουν κληματόβεργες από τον τρύγο για να φτιάξουν στεφάνια Χριστουγεννιάτικα. Την ίδια περίοδο, είχαν ήδη ζητήσει από τους φίλους τους και εκείνοι είχαν ήδη υποσχεθεί, άλλη κουραμπιέδες με βούτυρο αγνό από τη Σύρο, άλλη χειροποίητα αγγελάκια με κεφαλάκια από παπιέ μασέ και φουστανάκια πλεκτά στο βελονάκι, άλλος βιβλία, άλλος γλυκά του κουταλιού, κρασί και τσίπουρο. Το μυαλό τους όλους αυτούς τους μήνες περιστρέφεται γύρω από το ποιες χειροτεχνίες μπορούν να προσφέρουν για να πουληθούν στο Χριστουγεννιάτικο μπαζάρ των Δρόμων Ζωής. Κεριά χειροποίητα, αρωματικά χώρου από πορτοκάλι και γαρύφαλλο, λιαστές ντομάτες, σουπλά γεμισμένα με ρύζι και γαρύφαλλο για να κουμπήσεις απάνω το πυρέξ και να μοσχοβολήσει το σπίτι. Κοσμήματα, Χριστουγεννιάτικα στολίδια, στεφανάκια πάνινα, μηλοπιτάκια, ρινίσματα αγάπηςκαι κονίαμα πίστης ανακατεύονται επί τρεις μήνες σ’ αυτή τη γειτονιά με προορισμό το Γκάζι και ημερομηνία παράδοσης τη 10η Δεκεμβρίου. Σ’ εσάς.

Την ίδια στιγμή, σε μια άλλη γειτονιά της Αθήνας τρεις άλλοι άνθρωποι αγωνίζονται για να παράξουν ένα άλλο θαύμα. Να πείσουν τα παιδιά του κέντρου, όχι απλώς ότι είναι ισότιμα μέλη αυτής της κοινωνίας που κλωτσάει με το μυτερό της σιδερένιο παπούτσι, αλλά ότι είναι σε θέση προσφέροντας από τη δική τους δημιουργία να βοηθήσουν τους εαυτούς τους και την κοινωνία που κλωτσάει. Τα ονόματά τους? Είναι η Αντωνία, ο Μπάμπης και ο Θοδωρής. Η Αντωνία είναι δικηγόρος. Όμως τα Σάββατα γίνεται δασκάλα αγγειοπλαστικής στο Γκάζι και φτιάχνει με τα παιδιά στο μάθημα του πηλού χριστουγεννιάτικα στολίδια για το δέντρο σας. Τα ψήνει, ύστερα τα παιδιά τα βάφουν, το καθένα το δικό του στολίδι, που έφτιαξε με τα χέρια του και τους κολλάνε κρεμαστράκια. Στην ίδια αίθουσα, ο Θοδωρής με τον Μπάμπη, ο ένας φοιτητής της Αρχιτεκτονικής κι ο άλλος ιδιωτικός υπάλληλος βάζουν τα παιδιά να φτιάξουν ζωγραφιές κι αργότερα να τις κολλήσουν σε σκληρά χαρτόνια και να προσαρμόσουν επάνω τους μηχανισμούς ρολογιών και δείκτες. Τα ρολόγια των παιδιών, θα πουληθούν κι αυτά στο παζάρι και μαζί μ’ αυτά οι φιγούρες του θιάσου του καραγκιόζη που ο Θοδωρής κι ο Μπάμπης φτιάχνουν μόνοι τους στο σπίτι.

Γιατί γίνονται όλα αυτά? Γιατί αυτοί οι άνθρωποι έχουν μια περίσσεια αγάπης που κάπου πρέπει να τη διοχετεύσουν αλλιώς θα εκραγούν. Κι έχουν και πίστη. Πίστη ότι ο κόσμος αλλάζει. Αλλάζει αν θέλει κανείς να τον αλλάξει και κάνει κάτι γι αυτό. Ε, αυτοί, είναι που κάνουν κάτι γι αυτό.

Προβλήματα? Σωρό! Ούτε που μπορείτε και μπορώ να φανταστούμε τι προβλήματα έχει ο κάθε ένας από αυτούς τους ανθρώπους όταν κλείνει η πόρτα του. Είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, άλλοι με επαγγελματικά, άλλοι με προσωπικά, άλλοι με οικογενειακά προβλήματα άλλοι με προβλήματα υγείας, ακριβώς όπως εσείς κι εγώ. Βλέπετε, η ζωή όλων μας μάλλον ορίζεται από τα προβλήματα που μας προσφέρει, παρά από τις χαρές. Όμως όλοι αυτοί οι άνθρωποι, με την απλή πίστη ότι είναι προνομιούχοι σε σχέση με άλλους, δίνουν από το υστέρημά της ενέργειάς τους για να εξασφαλίσουν σε κάποιους ανθρώπους ένα καλύτερο αύριο.

Ο Μπουφές !!!!

Ύστερα, είσαστε εσείς. Όλοι εσείς που περιμένετε να μαζευτούν οι δουλειές όλων αυτών των ανθρώπων πασπαλισμένες με την αγάπη και τυλιγμένες με την πίστη τους και να τρέξετε να μετουσιώσετε την δική σας αγάπη σε χρήμα για να τις «αγοράσετε». Να τις τιμήσετε έπρεπε να λέμε με τη δική σας αγάπη και πίστη και είτε να τις κρατήσετε στο σπίτι σας διπλοαγαπημένες και ψυχοτυλιγμένες είτε να τις προσφέρετε τυλιγμένες με ζελατίνα τρυφερότητας σ’ αυτούς που αγαπάτε περισσότερο στον κόσμο.

Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους. Εσάς για την τιμή της αγάπης και της εμπιστοσύνης σας και τους εθελοντές των Δρόμων, την κυρία Λίτσα την κυρία Μαρία, την κυρία Μάρω, την άλλη κυρία Μαρία, την Αντωνία, το Θοδωρή, τον Μπάμπη, κιαυτούς, που δεν έμαθα τα ονόματά τους, για το μάθημα που έλαβα από αυτούς. Το μάθημα του να μετουσιώνεις σε πράξη την ανάγκη σου για αλλαγή. Η αποδοχή τους στην ομάδα τους με κάνει πολύ πλουσιότερη σαν άνθρωπο. Και κανένα ευχαριστώ δεν είναι αρκετό.

Αυτοί οι άνθρωποι υλοποίησαν και το φετινό παζάρι, αυτοί οι άνθρωποι έστησαν τις ψυχές τους σαν σε ξώβεργες για να καλέσουν τις δικές σας να κολλήσουν στο Γκάζι και στα παιδιά του Γκαζιού.

Δυο χάι λάιτς της γιορτής. Ο ακούραστος μικρούλης Μεσούτ, δεξί χέρι του μπουφέ, και η Νεργκιούλ, η ωραιότερη μαμά του Γκαζιού με τα απίθανα τυροπιτάκια της και το μπουλγκούρ, καλύτερη στιγμή της Κυριακής.

Ευχαριστώ.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους.

Μια αγωνία...

2005-12-07T02:23:00.000-08:00

Εχω μια αγωνία αυτές τις μέρες.
Πότε θα προλάβω να φτιάξω τις τάρτες μου, αν θα γίνει η ζύμη τραγανή, αν η κρέμα λεμονιού φανεί ξυνή στον κόσμος, αν η ganache θα γυαλίσει επαρκώς, να βάλω αρμυρά macadamia ή ανάλατα ? Μήπως στη δόση του σιροπιού για το gluwein πρέπει να ελαττώσω τη φλούδα των εσπεριδοειδών, μην πικρίσει?

Αυτά θα σας κεράσω, όσους έρθετε στο μπαζάρ των Δρόμων Ζωής. Όμως αυτά που έχετε να δείτε είναι πολύ περισσότερα. Είναι χειροποίητα κοσμήματα, χειροποίητα χριστουγεννιάτικα στολίδια, βιβλία, δώρα, κρασί, σπιτικές κονσέρβες, γλυκά του κουταλιού και λικεράκια, κεριά διακοσμητικά, κι ένα σωρό μεζεδάκια και γλυκά φτιαγμένα από κουζίνες αγαπητικές, όλα πεντανόστιμα και λαχταριστά. Τα παιδιά του κέντρου μας έφτιαξαν σοκολατάκια σε Χριστουγεννιάτικα καλούπια και γίναν τέλεια. Τα συσκευάσαμε σε ωραίες ζελατίνες σε σχήμα καραμέλας και θα είναι σούπερ για να γλυκάνετε την αγαπημένη ή τον αγαπημένο σας, ή κάποιον που θα θέλατε να αγαπάτε κάθε μέρα της επόμενης χρονιάς κι ακόμα δεν το ξέρει!

Για όλα αυτά σας προσκαλώ να έρθετε στο παζάρι μας. Γιατί η αγάπη περισσεύει για όλους σας και πρέπει να ανακυκλωθεί. Να σας δώσουμε εμείς τη δικιά μας και να πάρουμε τη δικιά σας. Και ό,τι αγάπη μαζέψουμε να τη δώσουμε στα παιδιά του κέντρου. Να τελειώσουν την τάξη, το σχολείο, τη μουσική, να ξεκινήσουν μια καινούργια ζωή.

Να φέρετε και τα παιδιά σας ή τ’ ανήψια και τα βαφτιστήρια σας. Είναι ωραίο τα παιδιά να καταλαβαίνουν ότι ζουν σε μια αλληλέγγυο κοινωνία. Είναι ωραίο να θέλουν να το αναπαράγουν. Και είμαι σίγουρη ότι βλέποντας το φως στα μάτια των εθελοντών θα καταλάβουν ότι το μυστικό της ευτυχίας είναι στην προσφορά.

Θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας. Για όλους εμάς, τους εθελοντές των Δρόμων Ζωής, αυτό το κρυφά δεκαήμερο,φανερά διήμερο πανηγύρι, είναι ένα ψυχικό lifting. Ένα botox στις μικρές κακουχίες και στις ρυτίδες έκφρασης. Το παζάρι των Δρόμων, είναι το δικό μας spa για να προετοιμαστούμε για το ρεβεγιόν. Εκεί γυαλίζουμε τις καρδιές και την επιδερμίδα μας και κυρίως εκεί ξεπλένουμε τα μάτια μας για να έχουμε λαμπερό βλέμμα στη μεγάλη γιορτή. Ελάτε να το δείτε. Θα σας κλείσουμε λίγη από τη λάμψη μας σε καρυδόπιτα και ζεστό κρασί (για θεραπεία επί τόπου) και σε βαζάκια με εληές και μαρμελάδες, και χειροποίητα αγγελάκια για θεραπεία στο σπίτι.

Μέσα στο παζάρι, προσωπικοί σας αισθητικοί σύμβουλοι για το σιδέρωμα της ψυχής, θα είναι τα παιδιά της θεραπευτικής κοινότητας «Διάβαση» που με παντομίμα θα σας δείξουν τη δική τους λάμψη.
Και βέβαια εξαιρετικοί κι αγαπημένοι σπόνσορες όλων των πομάδων και θεραπειών, οι φίλοι, της αγαπημενότερης και γλυκύτερης μαγειρικής και όχι μόνο παρέας του ελληνικού διαδικτύου. Η παρέα του forum του http://www.hungry.gr/, που δεν θα σταματήσει ποτέ να με εκπλήσσει με την αγάπη που δίνει απλόχερα, όπου της ζητηθεί. Είτε με υλική, είτε με πρακτική βοήθεια, είτε με προσφορά είτε με εθελοντική εργασία, πολλές φορές και με τα δύο, τα παιδιά του hungry, βοηθούν για δεύτερη φορά φέτος στην υλοποίηση ενός project που δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτά.
Η ευγνωμοσύνη μου σε όλους τους δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια.

Θα προσπαθήσω όμως να τους πω αυτό : Δεν τους θαυμάζω μόνο επειδή προσφέρουν. Επειδή ξέρουν να μοιράζονται και θέλουν να το κάνουν. Τους ευχαριστώ με βαθειά συγκίνηση και δακρυσμένα μάτια γιατί η στήριξή τους στους Δρόμους, είναι για μένα, την ίδια την Τίνα, το μικρό κουκούτσι το μαύρο, στην καρδιά της Μάτζικας, η μεγαλύτερη ένδειξη αγάπης. Γιατί εγώ, ανάμεσά τους, μέσα τους, βρήκα την τυχερή δεκάρα. Και να πα να πνιγεί κι Σκρουτζ κι ο Ρόμπαξ κι η Νταίζη κι όλοι. Η τυχερή δεκάρα είναι δική μου και μου τη χάρισαν τα παιδιά του hungry. Και κάθε φορά που το σκέφτομαι κλαίω και ξέρω ότι λίγοι άνθρωποι είναι τόσο τυχεροί όσο εγώ. Να τους αγαπάει τόσο πολύς κόσμος και να τους εμπιστεύεται.

Ασπα, Ντίνο, Μάρω, Νόπη, Ηλία, Στέφανε, Κώστα, Κωνσταντίνα, Μαίρη μου καλή, Ντινάκι, Νένα, Μαρία, Ιωάννα, Πηνελόπη, Άννα, Κική, Άννα, Σταυρούλα, Κέλλη, Νικολέττα, Βίκυ, Σοφία, Βασιλική, Γιάννη, Τέτη και κυρίως Δρ. Κοτσανολόγε που κάνεις ολόκληρο ταξίδι για νάρθεις να δουλέψεις στο παζάρι, ευχαριστώ. Ευχαριστώ, που μ’ αγαπάτε και μ’ εμπιστεύεστε. Δεν θα το ξεχάσω, δεν μπορώ να το ξεχάσω ποτέ. Περιμένω με αγωνία να σας δω.

Το Σάββατο και την Κυριακή, από τις 10:00 το πρωί έως τις 8:00 το βράδυ, στο Χριστουγεννιάτικο Bazaar των Δρόμων Ζωής, Περσεφόνης 49, 3ος όροφος, στο Γκάζι.

1η δεκεμβρίου 2005

2005-12-01T05:51:00.000-08:00

Stop AIDS: Keep the Promise

Απλή σαλάτα με σολωμό, εκ των ενόντων

2005-11-29T03:02:00.000-08:00

Χτες το βράδυ, κι ευρισκόμενη σε απόσταση αναπνοής από τον στόχο της εβδομάδας, ήτοι : να προλάβω να πλύνω τις κουρτίνες του σπιτιού και να τις απλώσω και να στεγνώσουν και να τις μαζέψω πριν βρέξει, και άλλα μικροαστικά καθήκοντα, αποφάσισα να ανταμείψω τον εαυτό μου με ένα αξιοπρεπές αλλά ελαφρύ δείπνο.

Τα λαχανικά μου λιγοστά και ελαφρώς αταίριαστα μεταξύ τους και με την πρωτεΐνη της σαλάτας, που επρόκειτο να είναι φιλέτο σολωμού.

Μαρούλι
Κρεμμυδάκι φρέσκο
Μαραθόριζα

Τι τα κάνεις τώρα αυτά?

Κατ’ αρχήν, τα έπλυνα, τα καθάρισα, τα στέγνωσα.
Υστέρα χονδρόκοψα το μαρούλι (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η σαλάτα πρέπει να είναι ψιλοκομμένη κι έκοψα τη μαραθόριζα σε φέτες, κάθετα προς τη ρίζα, ώστε να συγκρατούνται τα φύλλα μεταξύ τους.
Ζέστανα λίγο ελαιόλαδο στο τηγάνι και τότε μου ήρθε η ιδέα να χρησιμοποιήσω πορτοκάλι. Έστυψα λοιπόν δυόμιση πορτοκάλια και έκοψα το εναπομείναν μισό σε κομματάκια.
Σωτάρησα στο ζεστό λάδι τις φέτες της μαραθόριζας και πρόσθεσα ένα κουταλάκι μέλι για να καραμελώσουν. Στο τέλος, έριξα το μισό χυμό πορτοκαλιού για να πάρουν μια βράση και μόλις ήπιαν το χυμό προσέθεσα λίγο μπαλσάμικο και τα έβαλα στη σαλάτα.. Πρόσθεσα στη σαλάτα τους κύβους από το μισό πορτοκάλι και την πασπάλισα με μαυροκούκι.

Χωρίς να πλύνω το τηγάνι, το σκούπισα με χαρτί κουζίνας και το έβαλα στη φωτιά. Σωτάρησα σε λίγο λάδι μια σκελίδα σκόρδο και προσέθεσα τα δύο φιλέτα του σολωμού να ροδίσουν ελαφρά κι από τις δύο πλευρές. Μόλις ροδίσανε ελαφρά τα πασπάλισα με μείγμα μπαχαρικών για κουσκους και τα μπανιάρησα με τον υπόλοιπο χυμό πορτοκαλιού. Μόλις ήπιαν το χυμό, τα στόλισα γύρω από τη σαλάτα.

Για ορεκτικό, έκανα το εξής.

Είχα αγοράσει προ καιρού στο ΙΚΕΑ ένα κουτί με θηκούλες για ορ ντ’ εβρ από φύλλο.
Ανακάτεψα λοιπόν λίγο στραγγιστό γιαούρτι με το χυμό μισού λεμονιού και ψευτο χαβιάρι (αυγά ψαριού ότι νάναι). Ψιλόκοψα και λίγο σχοινόπρασσο κι έτοιμη η λιχουδιά. Γέμισα με το μείγμα αυτό τις θηκούλες και τις στόλισα με μερικά αυγουλάκια από πάνω. Δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε.

Καλή όρεξη.

Ο λύκος πίσω από το συρματόπλεγμα

2005-11-23T00:28:00.000-08:00

Picture2 149
Originally uploaded by max_brandmeyer.

Το βλέμμα του είναι τρυφερό και κοφτερό. Εχει μια στοργή για την ανθρώπινη κατάσταση. Βλέπει το θέατρο των ανθρώπινων σκιών κι όσο πιο πολύ τον πονάει τόσο πιο πολύ αγαπάει το ανθρώπινο είδος.
Ο λυκάνθρωπος σας περιμένει...

Πορτοκάλι brownies

2005-11-22T03:00:00.000-08:00

Good or bad? Good!
Originally uploaded by KurtQ.

Την Κυριακή, ήμουν προσκαλεσμένη για φαγητό, σε φίλους που αγαπούν πολύ τα γλυκά. Κι επιπλέον έχουν καινούργιο σπίτι. Κατά την προσφιλή μου συνήθεια, αποφάσισα να τους πάω δώρο μια εορταστική πιατέλα και να την γεμίσω με ένα δικό μου γλυκό.

Πέρασαν από το μυαλό μου δυο τρία και κατέληξα να φτιάξω μια δοκιμασμένη συνταγή για mocha brownies, που δεν υπήρχε περίπτωση να μην τους αρέσει.
Μ’ έτρωγε όμως να φτιάξω δεύτερη φορά το ίδιο γλυκό. Κάτι με πιάνει, κι όταν κάτι το έχω φτιάξει, σαν να είναι μια κατεκτημένη κορυφή, το ξεπερνάω. Θυμήθηκα τα σούπερ ντούπερ πορτοκάλια που είχα στο ψυγείο και αποφάσισα να μετατρέψω την συνταγή μου στα κουτουρού από mocha, σε bitter chocolate - orange brownies.

Χρησιμοποίησα τα εξής :

250 γρ σοκολάτα μπίττερ με 70% κακάο
¾ κούπας βούτυρο
2 κούπες ζάχαρη
6 αυγά
Λίγο λιγότερο από 1 κούπα αλεύρι (περίπου 200 μλ)
Το χυμό και το ξύσμα ενός πορτοκαλιού
1 σφηνάκι Grand Marnier (cordon jaune) (για την ιστορία, μωρέ!)
¼ κούπας γιαούρτι
1 πρέζα αλάτι
1 κ.γ. baking powder

Το καλό με τα brownies, είναι ότι δεν θέλουν και πολλά πολλά. Στο πιτς φιτύλι γίνονται.

Ακριβώς ως εξής :

Λιώνουμε σε μπαιν μαρί ή στα ωραία μικροκυ(κλώ)ματα τη ζάχαρη με το βούτυρο, χωρίς να ζεσταθούν πολύ και τα αφήνουμε ον δε σάιντ μέχρι να κρυώσουν κάπως.
Ανάβουμε το όμορφο μίξερ και με περισσή χαρά χτυπάμε τα αυγά με τη ζάχαρη ν’ ασπρίσουν.
Προσθέτουμε το μείγμα της σοκολάτας και χτυπάμε ίσα μέχρι να ομογενοποιηθεί το σύνολο.
Προσθέτουμε τα σχετικά με το πορτοκάλι φλέηβορ, χυμό ξύσμα και λικερ.
Προσθέτουμε (πάντα χτυπώντας ρυθμικά με το μίξερ) το αλεύρι , το αλάτι και το baking powder.
Λαστ μπατ νοτ λιστ, μπαίνει το γιαουρτάκι. Επεξήγηση : Κανονικά ο Αμερικάνος θα έβαζε ξινή κρέμα, αλλά που να τρέχεις, οπότε βάλτε γιαούρτι να κάνετε δουλειά σας. Και πιο λίγα λιπαρά και πιο οικονομία .
Μόλις το μείγμα ομογενοποιηθεί σταματάμε το χτύπημα. Δεν είναι κέηκ να περιμένουμε να φουσκώσει…

Στρώνουμε ένα λαδωμένο ταψάκι με λαδόχαρτο και βουτυρώνουμε το λαδόχαρτο.
Αδειάζουμε το μείγμα και ψήνουμξε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθιμούς επί περίπου 30 – 35 λεπτά ανάλογα με το φούρνο. Τα μπράουνις, δεν πρέπει να στεγνώσουν. Οπότε αν τα τρυπήσετε με σουβλάκι και δείτε μικρά ψιχουλάκια κολλημένα, μην τρομάξετε είστε σε καλό δρόμο.
Όταν τα μπράουνις ψηθούν τα αφήνουμε να κρυώσουν, όπως είναι μέσα στο ταψάκι. Όταν κρυώσουν εντελώς, τα κόβουμε σε τετράγωνα, τα πασπαλίζουμε με άχνη για τάχα μου ομορφιά και κρύβουμε σε ασφαλές σημείο 2-3 κομμάτια για τη λιγούρα. Τα υπόλοιπα τα παρουσιάζουμε στην παρέα μας οπλισμένη με θάρρος και αποφασιστικότητα να διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει. Προετοιμαστείτε για σφαγή. Είναι πολύ καλά.

Τώρα εμένα, μου περίσσεψε ολίγη ζύμη, την οποία την έψησα σε μικρές θηκούλες για muffins. Φυσικά, δεν φούσκωσαν, αφού δεν ήταν muffins, αλλά επιπλέον στέγνωσαν παραμένοντας μαλακά. Φανταστείτε ένα πολύ πολύ αφράτο και απαλό κέηκ. Όσοι από εσάς δεν αρέσκεστε στην λασπώδη, παρακμιακή υφή των brownies, κάντε τα έτσι. Γίνονται τέλεια κι επιπλέον η γεύση τους θα σας αποζημιώσει.

Δεν θέλω να περιαυτολογήσω (αλήθεια το λέω όμως) , αλλά για μένα ήταν ο πιο ισόρροπος συνδυασμός σοκολάτας πορτοκαλιού που έχω φάει.
Επειδή η συνταγή έγινε στα κουτουρού, μπορεί να μην σας πετύχει απολύτως. Θα με βοηθήσετε πολύ υποδεικνύοντάς μου τι δεν σας άρεσε, ώστε να την τελειοποιήσω. Εύχομαι πάντως να σας πετύχει, όπως μου πέτυχε εμένα.

Για ένα πράγμα μετανοιώνω. Που δεν τα φωτογράφησα μέσα στην ωραία κατακόκκινη εορταστική πιατέλα της Εύης. Ήταν και κουκλιά, εκτός των άλλων.

Καλή όρεξη.

Υ.Γ. Αν θέλετε την ορίτζιναλ συνταγή πριν την παραποιήσω, με χαρά την δημοσιεύω.

Ζύμη τάρτας (pate brisee)

2005-11-20T23:18:00.000-08:00

Υλικά για μια βάση τάρτας διαμέτρου 28 έως 32 εκ.

200 γρ. αλεύρι τύπου 55 (ή για όλες τις χρήσεις)
40 ml νερό παγωμένο
1 κρόκος αυγού
100 γρ βούτυρο
Σε περίπτωση που η ζύμη θα χρησιμοποιηθεί για γλυκειά τάρτα:
20 γρ ζάχαρη
Θα χρειαστείτε ακόμα :
Περίπου 40 γρ. αλεύρι για το άνοιγμα του φύλλου
Και περίπου 10 γρ βούτυρο για το βουτύρωμα της φόρμας

Παραδοχές :

Η ζύμη τάρτας πρέπει να παραμείνει τριφτή. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να απελευθερωθεί η γλουτένη του αλευριού στη ζύμη που θα της προσδώσει συνεκτικότητα. Η γλουτένη απελευθερώνεται ή με την θερμοκρασία, ή με το ζύμωμα, ή και με τα δύο.
Για τους λόγους αυτούς :
Δουλεύουμε σε ένα περιβάλλον σχετικά δροσερό (ανοίξτε κανένα παράθυρο)
Δουλεύουμε τη ζύμη σε μια κρύα επιφάνεια (κατά προτίμηση μάρμαρο)
Χρησιμοποιούμε κρύο νερό
Χρησιμοποιούμε βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου μεν αλλά όχι υπερβολικά μαλακό. Αν το βούτυρο είναι πολύ σκληρό δεν θα ενσωματωθεί ικανοποιητικά στη ζύμη. Αν είναι πολύ μαλακό, θα προσδώσει στη ζύμη ελαστικότητα αντί να την κάνει τριφτή. Δεν πρέπει λοιπόν το βούτυρο να λιώνει όταν έρχεται το πιάνουμε στο χέρι μας.
Δουλεύουμε γρήγορα τη ζύμη χωρίς να την ζυμώνουμε, αλλά τρίβοντας τα υλικά με τα χέρια μας, ή δουλεύοντας την ζύμη με το ειδικό εργαλείο για τριφτή ζύμη.
Ιδανικά, φτιάχνουμε τη ζύμη την προηγούμενη μέρα και την διατηρούμε τυλιγμένη σε μεμβράνη στο ψυγείο ώσπου να την ανοίξουμε σε φύλλο.

Εκτέλεση

Κοσκινίζουμε το αλεύρι σε ένα βουναλάκι πάνω στον πάγκο της κουζίνας.
Ανοίγουμε στο βουναλάκι ένα κενό στη μέση.
Διαλύουμε το αλάτι στο νερό και αδειάζουμε το νερό στο κενό του αλευριού.
Προσθέτουμε τον κρόκο του αυγού.
Προσθέτουμε το βούτυρο σε κομμάτια.
Φέρνουμε λίγο από το αλεύρι στην κοιλότητα με τα άλλα υλικά και το ανακατεύουμε απαλά χωρίς να ζυμώνουμε.
Σταδιακά αλλά γρήγορα ενσωματώνουμε όλο το υπόλοιπο αλεύρι στα υγρά υλικά, τρίβοντας και όχι ζυμώνοντας με τρόπο ώστε η ζύμη να φεύγει από τα δάχτυλα σφίγγοντας το χέρι μας.

Μπορούμε να βελτιώσουμε την ομοιογένεια και την συνεκτικότητα της ζύμης τρίβοντας την 1 έως 2 φορές ώσπου να χρησιμοποιηθεί. Υπάρχουν δύο τρόποι να γίνει αυτό. Ο ένας τρόπος είναι να την τρίψουμε ανάμεσα στις παλάμες σε τρίμματα. Ο τρόπος αυτός έχει το μειονέκτημα ότι μπορεί να ζεστάνει τη ζύμη και να την κάνει ελαστική.
Ο άλλος τρόπος είναι να την δουλέψουμε με το ειδικό εργαλείο ζύμης brisee.
Αν δεν έχετε αυτό το εργαλείο, αλλά θέλετε καλύτερο αποτέλεσμα, πιάστε τη ζύμη στο χέρι σας, όπως είναι παγωμένη από το ψυγείο και τρίψτε την στο τρίφτη του τυριού από την πολύ χοντρή πλευρά. Θα εκπλαγείτε με το αποτέλεσμα.
Σε κάθε περίπτωση, μετά το τρίψιμο, μαζεύουμε απαλά την ζύμη σε μπάλα χωρίς να την ζυμώσουμε.
Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την φυλάμε στο ψυγείο το λιγότερο για 4 ώρες και ιδανικά για μία μέρα.
Πριν την ανοίξουμε σε φύλλο, την αφήνουμε εκτός ψυγείου για μία ώρα ώστε να μαλακώσει και να μπορούμε να τη δουλέψουμε.
Ανοίγουμε την ζύμη σε φύλλο πάχους 3 – 4 χιλιοστών και τινάζουμε όσο αλεύρι έχει μείνει πάνω στο φύλλο από το άνοιγμα.
Στρώνουμε το φύλλο σε πολύ καλά βουτυρωμένη φόρμα και τρυπάμε την επιφάνειά του σε πολλά σημεία με πηρούνι.
Μπορούμε να την γεμίσουμε και να την ψήσουμε σ’ αυτήν την φάση, αλλά καλύτερα είναι για να μην νοτίσει η βάση από τη γέμιση να την ψήσουμε σε μέτριο προς δυνατό φούρνο για 20 λεπτά πριν την γεμίσουμε. Για να μην φουσκώσει, στρώνουμε πάνω στη ζύμη λαδόχαρτο και την γεμίζουμε με ένα βαρύ όσπριο ή βάρη ψησίματος για τάρτες. Σ’ αυτή τη φάση, προστατεύουμε με αλουμινόχαρτο (η γυαλιστερή πλευρά προς τα έξω) τα τοιχώματα της τάρτας ώστε να μην καούν μια και θα εξέχουν και κατά την διάρκεια του οριστικού ψησίματος.

17 Νοεμβρίου, φέτος είναι η Τρίτη Πέμπτη του Νοέμβρη

2005-11-17T03:38:00.000-08:00

Για τη σοβαρή επέτειο κυττάξτε δίπλα.

Για πιο light όψη της σημερινής μέρας ή για να ξεχάσετε την συνθηκολόγηση των τότε επαναστατών (εμένα μου χρειάζεται), ένα σας λέω :

Κάντε τα κουμάντα σας και πιείτε και μια γουλιά για τη Μαρία της ντροπής.

Που ξέρεις, μπορεί να πάρει ανάποδες στροφές...

Πρόσκληση Εκδήλωσης Αγάπης

2005-11-16T05:38:00.000-08:00

Για να διαβάσετε πιο άνετα την πρόσκληση, πατήστε το εικονίδιο :

Τάρτα λεμονιού με κουκουνάρι

2005-11-15T05:56:00.000-08:00

Την πρωτοέφαγα στη Ρώμη.
Σε μια υπέροχη τραττορία κοντά στη Ροτόντα. Ήταν ανήμερα Πάσχα.
Η τάρτα λεμονιού, είναι για μένα η επιτομή του ευγενούς γλυκού. Είναι απαλή, με διακριτική γεύση και αυτή τη μοναδική διεισδυτικότητα που ξεπλένει τους γευστικούς κάλυκες από οτιδήποτε γεύτηκαν ως εκείνη την ώρα. Τους κάνει σαν να ξαναγεννιούνται και η πρώτη γεύση της ζωής τους να είναι αυτή. Αυτό το αίσθημα κρατάει ευτυχώς λίγο κι έτσι το μυαλό δεν ξεχνάει όλες τις άλλες υπέροχες γεύσεις που κατά καιρούς το ξελογιάζουν.
Έτσι λοιπόν η πολυπρόσωπη τάρτα λεμονιού, έχει την μοναδική ικανότητα να σε πείθει κατ’ αρχήν ότι πρόκειται για ένα καθ’ όλα ευπρεπές γλυκό και εκ των υστέρων να σε συναρπάζει μοναδικά και να σε συνεπαίρνει. Αυτό την κάνει εντόνως ανταγωνιστική με οποιοδήποτε άλλο γλυκό προσφερθεί σε ένα τραπέζι και από την άλλη, ιδανικό τελείωμα ενός δείπνου με ψάρι ή θαλασσινά.

Την περασμένη Παρασκευή, ήμουν προσκεκλημένη σε ένα υπέροχο δείπνο. Η αφορμή της συνάντησης, ήταν η επέτειος πριν μερικές μέρες των 80 χρόνων από την γέννηση του Μάνου Χατζιδάκι. Στο σπίτι που φιλοξενούσε την συνάντηση, δεν υπήρχε φωτογραφία του ζευγαριού, αλλά η φωτογραφία του Μάνου, δέσποζε σε κεντρικό σημείο της βιβλιοθήκης. Το μουσικό κομμάτι της βραδιάς, ήταν επιμελημένο από ένα γνωστό κιθαρίστα, ο οποίος είχε ετοιμάσει ένα πρόγραμμα διάρκειας μιας ώρας με τραγούδια του Μάνου, που τραγουδήσαμε όλοι μαζί.

Το μαγειρικό κομμάτι που επιμελήθηκε η οικοδέσποινα, ήταν εξαιρετικό και περιέλαβε ξιφία α λα σιτσιλιάνα, σαρδέλλες ψητές με πιπεριές φλωρίνης και μαϊντανό, τάρτα με σολωμό και σπανάκι και δυο υπέροχες σαλάτες. Εγώ σκέφτηκα να πάω το γλυκό και η πρώτη μου σκέψη ήταν να φτιάξω μια τάρτα λεμονιού, που η ευγένεια της θα ταιριάξει με τη μουσική και η αυθάδειά της θα καθαρίσει το στόμα από την επίγευση του ψαριού.

Τη ζύμη τάρτας την φτιάχνω πάντα μόνη μου. Η συγκεκριμένη περιείχε :

500 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
250 γρ βούτυρο φρέσκο
80 γρ ζάχαρη άχνη
80 γρ κουκουναρόσπορο αλεσμένο
½ κ.γ. αλάτι
2 αυγά

Η ζύμη τάρτας δεν ζυμώνεται. Ανακατεύουμε το αλεύρι με τη ζάχαρη, το αλάτι και το κουκουνάρι και προσθέτουμε το βούτυρο σε μικρούς κύβους. Δουλεύουμε γρήγορα τρίβοντας το μείγμα του αλευριού με το βούτυρο ώσπου όλα τα υλικά να γίνουν τρίμματα. Τότε σπάμε τα αυγά και πάλι με γρήγορες κινήσεις και χωρίς να ζυμώνουμε, ενοποιούμε τη ζύμη, την μαζεύουμε σε μια μπάλλα και την αφήνουμε σκεπασμένη στο ψυγείο, το λιγότερο για μία ώρα, ιδανικά για μια μέρα.
Την άλλη μέρα, ανοίγουμε τη ζύμη σε φύλλο, το στρώνουμε σε βουτυρωμένη ταρτιέρα και το τρυπάμε παντού. Σκεπάζουμε τη ζύμη με λαδόχαρτο. Γεμίζουμε το λαδόχαρτο με όσπρια και προστατεύουμε τα πλαϊνά της τάρτας με αλουμινόχαρτο. Ψήνουμε για περίπου 10-15 λεπτά στους 180 βαθμούς και αφαιρούμε από την τάρτα τα λαδόχαρτο με τα όσπρια που χρησιμοποιήσαμε για βαρίδια.

Εν τω μεταξύ φτιάχνουμε την κρέμα ως εξής.

Αναμειγνύουμε στο μίξερ
3 αυγά,
80 γρ. βούτυρο λιωμένο,
100 γρ ζάχαρη
και
το χυμό και το ξύσμα 5 (πέντε) λεμονιών (μην σας κάνει εντύπωση η ποσότητα)

Το μείγμα γίνεται πολύ υδαρές.
Γεμίζουμε με αυτό την μισοψημένη τάρτα, και ψήνουμε για 10-15 λεπτά στους 230 βαθμούς. Η κρέμα πήζει με το ψήσιμο και αποκτά πολύ μεταξωτή υφή.

Βγάζουμε την τάρτα από το φούρνο και την αφήνουμε να κρυώσει. Γεμίζουμε την επιφάνειά της με κουκουναρόσπορο. Προαιρετικά, μπορούμε να πασπαλίσουμε το κουκουνάρι με λίγη ζάχαρη άχνη και να το βάλουμε για ελάχιστη ώρα στο γκρίλ να καραμελώσει η επιφάνεια.

Θα σας εκπλήξει. Είναι η πιο λεμονένια και λιγότερο γλυκειά τάρτα λεμονιού που θα έχετε δοκιμάσει.

Καλή επιτυχία

Magica de Spell

Η αλητεία

2005-11-10T06:28:00.000-08:00

νο κόμμεντς!

Το τραπέζι αναλυτικά

2005-11-10T06:13:00.000-08:00

Ο Ζαχάρης τηγανίζει πατάτες στην αυλή
και μια πόρτα του κόβει τον αέρα

Οι κόκκινες γόπες της Αγ. Γαλήνης

φρέσκιες εληές τσακιστές

ντολμαδάκια με αμπελόφυλλο και σέσκουλο
και μια μια γεμιστή μελιτζάνα

διάφορα άγρια χόρτα σαλάτα

Η σπορά

2005-11-10T05:19:00.000-08:00

Σ’ ένα κόσμο που καίγεται από τη χωρίς διέξοδο δυστυχία, σε μια ανελεύθερη κοινωνία που κλείνει τα ραδιόφωνα, σε μια αγορά ατιμασμένη και χωρίς ήθος, ζω.
Κι επιλέγω να φεύγω.
Να δραπετεύω σ’ ένα κόσμο που τον εξυγιαίνει η επαφή με τη φύση και με «το προϊόν του μόχθου του». Σ’ ένα κόσμο που ζει ελεύθερος μυρίζοντας το χώμα, τη βροχή, βλέποντας την ανατολή και το χρώμα του μόλις ξεπεταγμένου φύτρου. Που γεύεται άγρια χόρτα, και φρέσκια ρακή.
Σ’ αυτόν τον κόσμο ζουν ο Ζαχάρης με την Ελένη και η Ερασμία με τον Λεφτέρη.
Σ’ αυτόν τον κόσμο ο Ζαχάρης, παιδικός ήρωας από παραμύθι, μας υποδέχθηκε, μας φιλοξένησε, και μας μίλησε. Η άγραφη συμφωνία μας, είναι κάθε φορά που πάω στην Κρήτη, να μου λέει κάτι για τους παλιούς τρόπους. Για την παλιά ζωή. Η κάτι για την ζωή της Κρήτης. Στη γλώσσα της Κρήτης. Αναμνήσεις του. Αναμνήσεις του αμπελιού, ή της ελιάς. Ή του σπιτιού. Κι εγώ να τα δημοσιεύω. Προέκυψε τυχαία και άτυπα αυτή η συμφωνία. Και την τηρούμε αμφότεροι. Φέτος, μου είπε για την Σπορά.

Την γράφω με κεφαλαίο, γιατί στο μυαλό μου η σπορά συμβολίζει την υπόσχεση της γης να γεννήσει για να θρέψει τους ενοίκους της. Ανθρώπους και ζώα. Συμβολίζει την διαιώνιση της ζωής πάνω στον πλανήτη μ’ ένα μοναδικό τρόπο που με ξεπερνάει πολύ για να τον περιγράψω λεκτικά και με ξαναγυρίζει στο ίδιο σημείο που έρχομαι κάθε φορά που καταλαβαίνω ότι η αλαζονεία του ανθρώπινου είδους, το έχει στερήσει από την ικανότητα να αντιλαμβάνεται ότι είναι περαστικό από τον ίδιο του τον πλανήτη, όσο και από το ηλιακό σύστημα, το γαλαξία, ή το σύμπαν. Μεγάλη κουβέντα? Ας ξαναγυρίσουμε στη σπορά, όπως την περιγράφει η ζεστή, ραδιοφωνική φωνή του Ζαχάρη.

Η σπορά ξεκινούσε λοιπόν με τα πρωτοβρόχια. Γύρω στις αρχές Οκτωβρίου, ο γεωργός ξεκίναγε να σπέρνει και ολοκλήρωνε τη διαδικασία αυτή το Μάρτιο. Απορείτε? Κι εγώ, ώσπου κατάλαβα, ότι η σπορά δεν αφορούσε μονάχα στο στάρι, αλλά σε όλους τους σπόρους που χρησίμευαν, στην οικογένεια και τα ζώα. Στην πρώτη φάση, έσπερνε το στάρι, το κριθάρι και την βρώμη, που την έλεγαν και ταγή γιατί την τάιζαν στα άλογα.
Ως τα Φώτα σπέρνε στάρι,
κι ως τα’ Αγιάντωνου κριθάρι,
λέει η παροιμία.
Ακολουθούσαν τα κουκιά, ο βίκος (επίσης ζωοτροφή) και η ρόβη που την έδιναν στα βόδια κυρίως την περίοδο της αναπαραγωγής. Ο Ζαχάρης είναι σαφής : όση δουλειά έκανε ο γεωργός για να ταΐσει την οικογένειά του, άλλη τόση έκανε και για τα ζώα του. Το λέει και στα μάτια του ζωγραφίζεται μια στοργή. Στοργή αλλιώτικη για τα ζώα. Όχι η δική μας η αστική στοργή του καναπέ. Ένα κράμα σεβασμού στο άλλο είδος, με ευγνωμοσύνη για την προσφορά του και έκδηλη αίσθηση υπεροχής.
Αυτοί οι σπόροι, σπέρνονται στη γη κι αμέσως μετά, η γη οργώνεται.
Οι άλλοι σπόροι, που σπέρνονται όψιμα, ρεβύθια, φακές, μπιζέλια, σπέρνονται το Μάρτιο, αφού η γη έχει πρωτοοργωθεί το Γενάρη και έχουν ακολουθήσει και άλλα δυο ή τρία οργώματα .

Ξεκινώντας τη σπορά του ο γεωργός γέμιζε ένα σακκί με το σπόρο που επρόκειτο να σπείρει κι έβαζε μέσα και στο σακκί του κι ένα ρόδι που τόλεγε «σπορόρογδο». Ζωνόταν λοιπόν το σακκί του και ξεκινούσε για τη σπορά.
Πρώτη του κίνηση, να καθαρίσει το χωράφι του από τα ζιζάνια και να το χαράξει σε κομμάτια προκειμένου να ελέγχει ευκολότερα την πρόοδο της δουλειάς.
Έπειτα, έκανε το σταυρό του, ο Ζαχάρης σηκώνει τα φρύδια για έμφαση, και ξεκινούσε να σπέρνει. Αφού έσπερνε το τμήμα του χωραφιού που είχε ξεχωρίσει, έστρεφε τα βόδια του προς την ανατολή. Τα έζευγνε στο ζυγό και ξεκινούσε το όργωμα. Τελειώνοντας τη δουλειά της ημέρας, υπολόγιζε την κλίση του εδάφους και τραβούσε μερικές αλετριές παράλληλα με την κλίση για να εξασφαλίσει την απορροή των νερών της βροχής, ώστε να μην λιμνάσουν και σαπίσει ο σπόρος.

Ο γεωργός έσπερνε ως αργά το βράδυ. Την δύση του ήλιου εννοεί ο Ζαχάρης. Αν καλοσκεφτείτε όμως την ώρα που ξεκινάει η σπορά, προφανώς η δύση του ήλιου είναι αργά το βράδυ… Γυρίζοντας στο σπίτι, η πρώτη του δουλειά, είναι να ταΐσει τα βόδια και να ετοιμαστεί για την άλλη μέρα. Επειδή στην διάρκεια της σποράς, τα βόδια εργάζονται σκληρά και δεν έχουν το χρόνο να βοσκήσουν στη διάρκεια της μέρας, την εποχή αυτή ο γεωργός σηκωνόταν γύρω στις 3:00-3:30 τα ξημερώματα για να ζευγοταΐσει όπως λένε στην Κρήτη. Να ταΐσει δηλαδή τα βόδια δεύτερη φορά, για να αντέξουν τη σκληρή δουλειά και την πείνα της ημέρας. Σ’ αυτό το διάστημα, η τροφή των ζώων ήταν ιδιαίτερη. Εκτός από άχυρο, ο γεωργός τα τάϊζε και κουκιά μουλιασμένα και βίκο που τ’ ανακάτευε με την συνηθισμένη τροφή. Το μείγμα αυτό ονομαζόταν γέμη και παρείχε ιδιαίτερη ενέργεια στα ζώα.

Ολοκληρώνοντας την σπορά των χωραφιών του, ο γεωργός, καθόταν στην πόρτα του σπιτιού του έβγαζε από το σακκί της σποράς το σπορόρογδο, το ακουμπούσε στην ποδιά του και άνοιγε όλους τους σπόρους και τους έτρωγε ο ίδιος, ελπίζοντας με την συμβολική αυτή πράξη να έχει πλούσια σοδειά.
Την πρώτη ένδειξη για την σοδειά, την έδινε ο ασφένδυλος, που το φύτρο του είναι το πρώτο που βγαίνει μετά τα πρωτοβρόχια. Αν τα άνθη που βγαίνανε στο ραβδάκι του ασφένδυλου κάλυπταν μεγάλο μήκος του βλαστού, η χρονιά προοιωνιζόταν καλή. Αλλιώς…

Στο σπίτι της Ελένης και του Ζαχάρη

2005-11-10T03:57:00.000-08:00

Το σπίτι τους

Το τραπέζι

Συγγνώμη.

2005-11-10T03:54:00.000-08:00

Δεν είμαι καλά.
Συγκεκριμένα ξεχειλίζω δηλητήριο.
Μ’ έχει κάνει κουρέλι η απαγόρευση της κυκλοφορίας στη χώρα της ελευθερίας. Η καταστολή. Η βία. Η απόγνωση.
Μ’ έχει ξεσκίσει η βομβιστική επίθεση στην Ιορδανία. Δεν το αντέχω να παίζει το κράτος με το παρακράτος πινγκ πονγκ με ανθρώπινες ζωές για να κερδίσουν την μάχη των εντυπώσεων και άρα του πετρελαίου στα μάτια μου. Μ’ εξοργίζει και η υποψία αποδοχής ή κατανόησης έστω για τις επιθέσεις της Αλ Κάιντα. Ακριβώς τόσο, όσο με εξοργίζει η στάση του ΝΑΤΟ απέναντι στη Μ. Ανατολή.

Μ’ εξοργίζει, που έχει μείνει μια Έλλη Πασπαλά να θυμάται τον Χατζιδάκι. Και να μου τον θυμίζει. Ότι οι συγκεντρώσεις με θέμα τη μουσική του έχουν γίνει κρυφό σχολειό στις μέρες μας. Την ίδια στιγμή που η υποκουλτούρα κάνει «ποιοτική στροφή»… Έλεος. Οίκτο. Κάτι τέλος πάντων…
Μ’ εξοργίζει που έχει χαθεί το μέτρο. Που όποιος σκυλάς έχει περάσει τα πενήντα ή έχει πεθάνει, αίφνης, θεωρείται κλασσικός. Ήμαρτον, Μάνο μου. Μ’ εξοργίζει η ξεφτίλα του Νιόνιου, που τον πίστευα σα Θεό και κάθε τόσο μου γυρίζει το μαχαίρι στην πληγή που μου άνοιξε με τον συμβιβασμό του.

Για να ξαναγυρίσω στο πετρέλαιο αφρίζω από το θυμό μου που το εντεταλμένο όργανο των πετρελαϊκών εταιρειών που έχει το θράσος να αυτοαποκαλείται «Διεθνές Συμβούλιο για την Δημιουργία Κεφαλαίου» τολμάει να δυναμιτίζει την πρώτη και μοναδική προσπάθεια που έγινε ποτέ για τη ασφάλεια του περιβάλλοντος, το πρωτόκολλο του Κιότο. Κι αυτό που με πληγώνει και με πονάει σα γροθιά στο στομάχι, είναι που ξέρω ότι τους παίρνει να συμπεριφέρονται έτσι, γιατί οι κοιμισμένοι, εμείς, δεν αντιδρούμε. Στημένοι στις ουρές που περιγράφει ο Πολύβιος για να αποκτήσουμε τα must have αντικείμενα του πόθου μας, δεν αντιδρούμε.

Μου τη δίνει η αλαζονεία του ανθρώπινου είδους που δεν αντιλαμβάνεται ότι είναι απλώς ένα είδος στον πλανήτη που ήρθε και μπορεί να παρέλθει όπως οι τριλοβίτες, τα μαμούθ, και οι δεινόσαυροι. Ότι το περιβάλλον αλλάζει, δεν πεθαίνει. Και αλλάζοντας απλώς δεν έχει χώρο για τον άνθρωπο. Ούτε για τα γελοία του λεφτά.

Με πονάνε οι φίλοι που σε κάνουν παρέα μόνο όσο σε χρειάζονται για να πούν τα προβλήματά τους. Όσο μπορούν να κερδίσουν από σένα έστω και μια ώρα ακρόασης. Με νευριάζουν γιατί είναι ηλίθιοι και με νευριάζει κι ο εαυτός μου που δεν κατάλαβα πόσο ηλίθιοι είναι πριν τους δώσω τα λουλούδια μου.

Και μέσα σε όλα αυτά, προσπαθώ μέρες να συγκεντρωθώ για να περιγράψω τις 3 υπέροχες μέρες που πέρασα στην Κρήτη. Μου είναι αδύνατον. Νοιώθω ένοχη να θυμάμαι ομορφιές, όταν διώκονται οι μετανάστες, οι φτωχοί, οι διαφορετικοί. Όταν εισάγουμε πολιτισμό με τη μορφή σήριαλ, από ένα κράτος στο οποίο η θρησκευτική ελευθερία είναι άγνωστη λέξη και οι μειονότητες απαγορεύεται να μιλάνε στην γλώσσα τους.

Θυμώνω.
Θυμώνω με τα λεφτά που ξοδεύονται στα ξενυχτάδικα. Είναι ύβρις.
Θυμώνω με τους ανθρώπους που βγάζουν έξω τους σκύλους τους κρατώντας σκουπόξυλα για να χτυπήσουν τους αδέσποτους. Σε λίγο θα δίνεται το σκουπόξυλο δώρο με κάθε κουτάβι – μελλοντικό αδέσποτο, εν ίδει προσφοράς «σκορδόψωμου».
Θυμώνω με τον εαυτό μου που παραπονιέμαι γιατί τα χρήματά μου δεν φτάνουν για να βγαίνω έξω, για να παίρνω καλλυντικά, για να αγοράζω επώνυμα ρούχα, για να πηγαίνω συχνότερα κομμωτήριο, για να κάνω δυο τρία ταξίδια. Είναι ύβρις.

Θυμώνω που ενώ γίνονται όλα αυτά, εγώ μιλάω για το ευ ζειν και τον λεγόμενο υλικό πολιτισμό κι αναζητώ την τελειότερη συνταγή για lemon pie.

Έτσι, θα σας δείξω μόνο τις φωτογραφίες από την Κρήτη. Θα τις δω κι εγώ και θα κλείσω τα μάτια και θα προσπαθήσω να θυμηθώ την ασφάλεια που νοιώθω εκεί.

Συγγνώμη, το ξέρω πως δεν έχω πολιτικό λόγο. Δεν ξέρω να τα πω καλά και πηδάω από θέμα σε θέμα. Όμως ο στόχος μου δεν είναι να σας κάνω εντύπωση. Είναι να ζητήσω συγγνώμη που μέσα σε τόση δυστυχία και αδικία, εγώ ασχολούμαι ακόμα με τον πάτο της κατσαρόλας σαν να ήταν ο καθρέπτης μου κι εγώ η Αλίκη του.

Συγγνώμη.
Αγαπάτε με.

Γκρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ!

2005-11-04T00:48:00.000-08:00

Η γρίππη δεν αφήνει ούτε τις μάγισσες ήσυχες.

Αρρώστησα. Όπως είχα να αρρωστήσω πάνω από 5 χρόνια. Συγκεκριμένα από το Κουκάκι! Ισως 6 χρόνια. Και μια και έγινα σαφής (τι σουρεαλιτέ Θεέ μου, είχα και μια συζήτηση για τον Tzara προχτές, ήρθε κι έδεσε!) , θα σας πω οτι έχει να περάσει αέρας από τα ρουθούνια μου πάνω από 3 μέρες, έχω ξεχάσει πως είναι να μην έχεις πονοκέφαλο και να μυρίζεις. Νομίζω οτι πέθανα. Λόγω μη μυρίσεως εννοώ.

Ετσι, θα σας πω τα νέα μου, ό,τι έχω να πω, μόλις λίγο συνέλθω. και μου περάσει αέρας από τη μύτη και μου φύγει ο πονοκέφαλος και τα διαόλια μου.

Συμβουλή : Τα καπνιστά ουίσκια, δεν βοηθάνε ούτε στην πρόληψη ούτε στην καταστολή της νόσου. Εκτός κι αν ειδικά το caol ila... Θα δοκιμάσω σήμερα άλλο.
Μάλλον θα γίνω αλκοολική μέχρι να γίνω καλά.

Ασχετο, η Αγριππίνα, κολλούσε γρίππη?

Φιλιά με μύξες.

Magica de Spell

Υ.Γ. Τώρα αυτό, μπορεί να το πει κανείς γρίππη των πουλερικών?

Κι ας λάμπει η ξενοιασιά της εκδρομής

2005-10-25T04:16:00.000-07:00

Η βασιλική του Αγ. Ιωάννου στο Λιλιανό

Το κείμενο που ακολουθεί, γράφτηκε πριν 2 χρόνια, μετά πό μια εκδρομή σαν αυτή που θα κάνω μεθαύριο.
Η ανυπομονησία μου να τη ζήσω είναι τόση, που θέλοντας να τη μοιραστώ μαζί σας σας δίνω να διαβάσετε προπέρσινα ξινά σταφύλια, τότε που το Μέλι ζούσε, το βαφτιστήρι ήταν 3 χρονών και αδυνατούσε να προφέρει τα 2/3 των συμφώνω του ελληνικού αλφαβήτου κι εγώ είχα κατάθλιψη.

Μόλις γυρίσω από την εκδρομή μου, θα σας πω τα καινούργια. Προς το παρόν, βγάζω κάθε λίγο τα εισητήρια και τα κυττάζω με προσμονή και εχτές το βράδυ, έπεσε στο τραπέζι η πρώτη ιδέα τζόγου της φετεινής εκδρομής. Να παίξουμε όλοι μαζί τζόκερ. Προκαταβολικά δηλώνω, οτι αν κερδίσω πολλά λεφτά 1) Θα σταματήσω να δουλεύω, 2ον) δεν θα σταματήσω να bloggάρω (κι όπου θέλω ρεμιζάρω που θα έλεγε και το τραγούδι) και 3ον) θα παραμείνω ένας απλός πάμπλουτος άνθρωπος και θα σας κάνω όλους παρέα (αυτά για να μη σε πιάσουν οι ανασφάλειες αρμυρίκι, εντάξει?)

Καλή ανάγνωση.

..........................................

Η Κρήτη το φθινόπωρο είναι μελαγχολική. Εχει αυτή τη γλυκειά μελαγχολία της φύσης και των ανθρώπων που προετοιμάζονται για το σκοτάδι του χειμώνα. Εχει αυτό το χαρακτηριστικό βλέμμα που κρύβεται κάτω από το έντονο υπερόφρυο και που σκέφτεται τον ελαιώνα, που είναι μίζερος φέτος. Ανομβρία βλέπεις. Που δεν τολμάει να χαρεί με την καινούργια τσικουδιά, η μάλλον που χαίρεται αλλά μια μικρή μαχαιριά στο στέρνο τρυπάει λίγο την χαρά της. Εχει το βλέμμα του Ζαχαρία, του Λευτέρη και της Ερασμίας. Εχει τη μυρωδιά της αγκαλιάς τους και το διαπεραστικό άρωμα της νέας τσικουδιάς.
Πάλι σαν αίμα κύλησε στις φλέβες μου η Κρήτη. Πάλι σαν αιθέριο έλαιο φώλιασε στα ρουθούνια μου και μου ξύπνησε αυτήν την προαιώνια αγωνία για το χειμώνα. Για τη μοναξιά. Για τα μελαγχολικά απομεσήμερα της Κυριακής, που όσοι διεκδικήσαμε το δικαίωμα στην ατελείωτη εφηβεία τα τυλίγουμε ευλαβικά μέσα στα μαλακά μπουρνούζια και τα βρέχουμε με δυο νοσταλγικά δάκρυα. Και τα δάκρυα λάμπουν στον ήλιο που μπαίνει από τη τζαμαρία του αστικού διαμερίσματος με τους φραουλί καναπέδες και τους τοίχους στο χρώμα της σάρκας του μήλου. Δεν είναι εδώ η θέση τους. Είναι στο στρωμένο τραπέζι της Ερασμίας με το λαγό στιφάδο και τους λαχανοντολμάδες με τζατζίκι. Είναι στο τρυφερό της χάδι, στη γλύκα της φωνής της όταν σου λέει «σ’ αγαπάω παιδί μου» στο χέρι της με τα περιποιημένα όμορφα νύχια που ξορκίζει το κακό μάτι στάζοντας λάδι σ’ ένα φλυτζάνι με νερό.
Θυμάμαι την αγκαλιά του Λευτέρη και το θερμό χαιρετισμό του όταν μας είδε να βγαίνουμε από το αυτοκίνητο. Στιβαρή αγκαλιά. Κοφτερός χαιρετισμός. Χαρούμενος. Η φωνή συγκρατημένη μα τα χέρια μοιραία αφημένα να δείξουν την αγάπη. Κι ας φωνάζει από μακριά ότι είναι ματωμένος. Εσφαζε πριν τον φωνάξουμε.
Τι ζεστασιά σ’ αυτό το τραπέζι των δυο ανθρώπων που έχασαν αγαπημένους τους μες στο καλοκαίρι! Ο Λευτέρης τον πατέρα του, έναν ψηλό και ομορφάντρα γέρο Κρητικό. Εναν ντεληκανή που θα μαύρισε πολλές καρδιές με τα γαλανά του μάτια ώσπου να τα κλείσει στα 103 χρόνια του. Η Ερασμία τον αδελφό της στην Καβάλα. Μαύρισε το καλοκαίρι της, μαύρισαν τα ρούχα της, σκοτείνιασε το χαμόγελό της, μα το βλέμμα της ζεστό. Και τι ζεστό, τι φιλόξενο τραπέζι. Ηθελα να μη σταματάω να τρώω για να μην έρθει η ώρα να φύγω. Ο αδελφός μου τάχασε. Τον εξέπληξε η απλόχερη φιλοξενία, η αγάπη που σαν να περπατούσε πάνω στο τραπέζι. Το βραστό αυγό για το βαφτιστήρι που κουρασμένο από το πρωινό ξύπνημα δεν ήθελε να φάει. Το φρέσκο χρυσό αυγό μέσα στο κουπάκι που γρήγορα κι αποφασιστικά του τάισε η Ερασμούλα. Εμπειρη γιαγιά βλέπεις. Η Δήμητρα το πρόσεξε : Πως φαίνεται ο άνθρωπος που έχει εγγόνια, είπε. Σκέφτηκα μέσα μου : Ο άνθρωπος που αγαπάει έμπρακτα.
Το βράδυ κουβέντα γύρω από το τραπέζι και ρακάκια. Είχα καιρό να απολαύσω τον αδελφό μου, τη γυναίκα του, τη φίλη μου τη Λία που για μια φορά ακόμα μας φιλοξενούσε στο διακοσάχρονο σπίτι της. Απλά, ανεπιτήδευτα, ξεκούραστα λόγια ειπωμένα από ανθρώπους που αγαπιούνται αλλά δεν προλαβαίνουν να το πουν ο ένας στον άλλον. Ρακάκια, μεζεδάκια, φρέσκο κρητικό τυρί στην δροσερή αυλή. Το παιδί να τρέχει γύρω γύρω, να πηδάει από αγκαλιά σε αγκαλιά να φωνάζει στη Λία : Λία το χωγιό θου είναι καταπλητικό. Πολύτιμες στιγμές, σπάνιες για μας τα ευσυνείδητα κι αφοσιωμένα στελέχη. Τα συνθηκολογημένα (?) …
Την άλλη μέρα, του Αγ. Δημητρίου, μαζέψαμε με το βαφτιστήρι μου αγριολούλουδα, δώρο για τη μαμά του. Φωτεινό χαμόγελο. Δόντια λαμπερά που λάμπουν απέναντι στα λουλούδια που σφίγγει το μικρό χεράκι. Η αρχέγονη χαρά της μητέρας μπρος στο παιδί της. Κι ύστερα, Αρχάνες. Ενα από τα βραβευμένα χωριά της Ευρωπαικής ένωσης. Και με πόσο απλό τρόπο. Πετάχτηκαν οι θλιβερές πλαστικές πινακίδες με το νεον. Εξοστρακίστηκαν οι πλαστικές καρέκλες. Γίναν όλα ξύλινα. Πινακίδες σεμνές, παραδοσιακές με μαύρες σιδερένιες βάσεις και ταμπέλες φιλοτεχνημένες στο χέρι. Αυλές και πεζόδρομοι γεμάτα λουλούδια. Μπουκαμβίλιες, αγιοκλήματα, κισσοί. Κι αυτό το ανατριχιαστικό μουσείο με ευρήματα από την Τρίτη π.Χ. χιλιετία. Τα κουφάρια των αρχαίων Κρητών κουλουριασμένα μέσα στους πίθους. Τα πατητήρια τους θρόνους τα λαγήνια. Σε τόσο μικρό χώρο πως μπορει να χωράει τόσο μεγάλη ανατριχίλα? Είναι η απόδειξη αυτό το μουσείο ότι οι Κρήτες ήταν ίδιοι και αιώνες πριν. Ασχολιόντουσαν με τη γη. Με το σταφύλι το ιερό, με την ελιά, το στάρι. Λυτρωτικές ασχολίες. Από τότε ως τώρα.
Στην πλατεία των Αρχανών, κουνέλι τηγανητό, αίγα κοκκινιστή, κολοκύθια τσιγαριαστά, βιλάνα στα ποτήρια. Ηλιος γύρω και στα σκαλάκια παιδιά να παίζουν. Μουστάκια γκρίζα στα διπλανά τραπέζια και βροντερές φωνές. Χέρια που σηκωνόντουσαν ψηλά και στόματα που φωνάζανε : «Εις υγεία πάντα γεια!» Κι αλλού: «Εγω μωρέ σας ήφερα επαέ να φάτε.» Απόδειξη ότι δεν την ονειρεύομαι την Κρήτη, υπάρχει. Την ακούνε κι άλλα αυτιά. Τη μυρίζουν κι άλλες μύτες και την γεύονται κι άλλα στόματα.
Το βράδυ βεγγέρα στο σπίτι. Ο Ζαχάρης. Άλλο ένα ζεστό καλοσώρισμα. Κάρβουνα και μπριζόλες. Πατάτες τηγανισμένες στο γκάζι σε παληό τηγάνι. Χοντροκομμένες. Μαρούλια από τον κήπο και κρεμμύδι καφτερό. Ο Ζαχάρης, πήγε κρυφά στο Καστέλι κι αγόρασε μια τούρτα για τη Δήμητρα. Εκπληξη , μαζί με τα φρέσκα λουλούδια στο κανάτι. "Δεν θα πούμε χρόνια πολλά, θα νομίζει ότι το ξεχάσαμε κι όταν έρθει η ώρα θα πεταχτώ εγώ δίπλα από την πίσω πόρτα και θα τα φέρω." Του χάλασαν την έκπληξη Η Ερασμούλα κι ο Λευτέρης που μπήκαν με τα δικά τους τ’ άνθια και την αγκαλιά τους για τη Δήμητρα. Κι έτσι τά φερε κι εκείνος όλα πριν το τραπέζι. Ηρθαν ακόμα κι ο παπάς με την παπαδιά, ο άλλος θείος της Λίας. Άνθρωποι καλοί, απλοί και ζεστοί κι αυτοί. Φάγαμε αγαπημένα, με γέλια και μαντινάδες. Κάθε τόσο έβγαζα την ψυχή μου έξω από την παρέα για να τους καμαρώσω. Για να τους δω από μακριά, να τους θυμάμαι για πάντα. Αυτό το «πανωραίο σόι» που είπε κάποτε ένας αγαπημένος μου φίλους για ένα άλλο σόι, μιαν άλλη χρονιά, σε ένα άλλο αγροτόσπιτο, μιαν άλλη γιορτή, που έμεινε ζωγραφισμένο στην ίδια καρδιά.
Οι πολλοί φύγαν με ευχές κι αγκαλιές και μείναμε οι εκδρομείς γύρω από τα μελαγχολικά μαύρα μάτια του Ζαχάρη που διηγιόταν με την καταπληκτική προφορά και την ζεστή βαθειά φωνή του, ιστορίες από την κατοχή του παππού της Λίας. Μα και τσαμπουκάδες για κορίτσια, και ακόμα ιστορίες με αρκούδες και γύφτους και σκύλους που κυνηγούσαν μόνοι. Νόμιζα ότι ήμουν στη χώρα των Θαυμάτων. Νόμιζα ότι ήμουν μέσα στο ντοκιμαντερ κι ότι έβλεπα με τα ίδια μάτια μου το ψηλό παππού με την γκυλόττα και το κρουσάτο μαντήλι να σφάζει το Γερμανό.
Παραμονή της Εθνικής γιορτής στην πλατεία της Αγ. Αικατερίνης της Σιναΐτισσας ρακάκι με μεζέ. Πλαστικό σημαιάκι και λαχείο αγορασμένο και μοιρασμένο στα τέσσερα. Ονειρα για 2 μέρες, μιας ζωής απαλλαγμένης προσωρινά από τον πονοκέφαλο της τσέπης. Και το απόγευμα – μα αλήθεια τι μελαγχολικά που βραδιάζει νωρίς- στα καζάνια. Που βγαίνει η τσικουδιά.
Καζανάρης ο Χαρίδημος Τζιμπιμπάκης. Στον Αρχάγγελο είναι το πρωτόγονο καζάνι. Εξω από το καστέλι. Σ’ ένα παράπηγμα χτισμένο με μπλόκια (που λένε οι Κρητικοί). Κουβαλήσαμε μια καζανιά στράφυλα. Ισα για να δούμε πως βγαίνει η τσικουδιά. Ρακή τη λένε οι Τούρκοι μού ‘πε ο κυρ Χαρίδημος. Το καζάνι του καίει ξύλα. Τα μοντέρνα με πυρηνάκι (που καίνε δηλαδή πυρήνα ελιάς με εξελιγμένο φλόγιστρο κάτω από το καζάνι) δεν βγάζουνε καλή ρακή. Πρώτα, βγαίνει λιγότερη κι έπειτα καθώς βράζουνε δυνατά τα στράφυλα αναπηδάνε και βάφουνε τη ρακή. Άλλη βγαίνει ροζ, άλλη κίτρινη… Μα ο κυρ Χαρίδημος, μάστορας καζανάρης, έχει τη φήμη ότι βγάζει εξαιρετική ρακή. Σκύβει πάνω από το καζάνι, οι φλόγες γλύφουν τα τοιχώματα και χαηδεύουν τα χέρια του. Στρώνει μέσα αστιβίδα (τα ξερόκλαρα του θάμνου για να μην κολλήσουν τα στράφυλα στο καζάνι και αρπάξει η τσικουδιά) από πάνω αδειάζει τα στράφυλα κι αν δεν έχουν καθόλου χυμό τους προσθέτει λίγο νερό. Το καζάνι του χωράει 129 κιλά στράφυλα. Το πολύ να τους βάλει μια ντενέκα νερό. Απ’ αυτά τα στράφυλα θα βγάλει 30 – 40 κιλά τσικουδιά.
Ο Ζαχάρης ψήνει στην θράκα κολιούς και φυτεύει στο χόβολη πατάτες να γίνουνε οφτές. Δίνει στο Βαγγελάκη πατάτα. Αυτός κλέβει και σταφίδες που ναι σε μια σακκουλιτσα στη μέση του τραπεζιού. Γεμίζει τις τσέπες τις φόρμας του. Τραβάει το πουκάμις του Ζαχάρη και του λέει με δυνατή φωνίτσα : « Κύλιε Δαχάλη, θ’ ευχαλιθτώ που μου δίνεις τόθο ωλαία και νόθτιμη πατατούλα» Κι αργότερα σε μένα. «Ο κύλιος Δαχάληθ μου εδωσε πχιαλάκι» παναπεί ψαράκι. Παναπεί το μικρό τρελλάθηκε μ’ αυτά που είδε στο καζάνι. Φύγαμε από το καζάνι χορτάτοι και γαμάτοι εντυπώσεις.
28η Οκτωβρίου. Επέτειος του «ΟΧΙ». Συννεφιά έξω και καταχνιά. Κανείς δεν έχει όρεξη. Κανείς δεν θέλει να μαζέψει πράγματα. Κανείς δεν θέλει να φύγει από την Κρήτη. Το πρωί, βρίσκουμε τα μπετονάκια με την τσικουδιά που μας άφησε ο Ζαχάρης για τον καθένα. Και μια κότα στο ψυγείο να φτιάξουμε πιλάφι. Μαγείρεψα. Στρώσαμε το τραπέζι. Σε λίγο ήρθε κι ο Ζαχαρίας. Τόλμησα κι έκοψα ένα μαρούλι από τον κήπο χωρίς να ρωτήσω. Το πράσινα φύλλα του μου θύμισαν την περασμένη άνοιξη. Τη ζωή που ξεπεταγόταν από τα σπλάχνα της Κρήτης όπως η χαρά από την καρδιά μου. Μα που πήγε όλη αυτή η χαρά? Την πήρε μαζί του το καλοκαίρι.
Κι άλλα αγκαλιάσματα. Θλιμμένα. «Να ‘ρχεσαι όποτε θέλεις. Το σπίτι δικό σου. Κι ας μην μπορεί η Λία. Και μόνη σου να ‘ρθεις.» «Λία είμαι πολύ θτενοχωλημένοθ. Δε θέλω να φύγουμε.»
Καράβι. Επιστροφή. 8 μπωφώρ. Ξαπλώνω. Αναρωτιέμαι πώς να είναι τα Χριστούγεννα το χωριό. Αχ να μπορούσα να έμενα πίσω…
Εσύ όπου κι αν πας σ’ όποιο ταξίδι, σε λάθος στάση θα κατεβείς.
Καλό χειμώνα αδέλφια. Δεν το κέρδισα το λαχείο. Ευτυχώς, μούμεινε η εκδρομή!

...................................

Ευχαριστώ.

2005-10-21T01:27:00.000-07:00

Διάβασα σήμερα το πρωί το άρθρο της κυρίας Κόχυλα στα Νέα.
Το βρήκα πάνω στο γραφείο μου μόλις μπήκα. Το είχε κατεβάσει ο Γιωργάκης μας από κάπου στον ιστό και μου το τύπωσε σε Α3, έγχρωμο. Να το δώ, να χαρώ. «Το έχω σώσει και στο δίκτυο», μου είπε. Φαίνεται, ότι δεν είναι μόνο για μένα σημαντικό, να δω το όνομά μου τυπωμένο σε εφημερίδα (και να μην είναι σε αγγελτήριο θανάτου,ή, ακόμα χειρότερα, σε προαναγγελία γάμου). Ευχαριστώ πολύ λοιπόν την κυρία Κόχυλα που με πρόσεξε και με τίμησε έτσι. Και συμφωνώ απόλυτα μαζί της, ότι υπάρχει μια «κάτω από το τραπέζι» γαστρονομική δραστηριότητα, που τη στεγάζει και την αγκαλιάζει εν πολλοίς ο ιστός.

Αυτό το αντάρτικο της γεύσης, εκφράζεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο από την ίδια την Julie Powell, στο blog της, The Julie/Julia Project στο οποίο με πρωτοέστειλε ο kuk και τον ευγνωμονώ γι αυτό.

"But I am strong. And I have had enough. Enough of the $40 olive oils and imported semolina flour and "please, Turkish oregano only." If I read one more dining guru gushing about "honest ingredients, treated with respect," I shall vomit, sir. And "Market Menus"? Dont get me started. The well-meant "food revolution" Alice Waters instigated some thirty years ago has metastasized horribly. The Victorians served Strawberries Romanoff in December; now we demonstrate our superiority by serving our organic, dewy heirloom strawberries only during the two-week period when they can be picked ripe off the vine at the boutique farm down the road from our Hamptons bungalow. People speak of gleaning the green markets for the freshest this, the thinnest that, the greenest or firmest or softest whatever, as if what they're doing is a selfless act of consummate care and good taste, rather than the privileged activity of someone who doesn't have to work for a living.

The more things change, the more they stay the same."

Και μου ‘ρχεται ειλικρινά να τη φιλήσω κάθε φορά που διαβάζω τις φράσεις «εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο», «φρεσκοτριμμένο πιπέρι», και «θαλασσινό αλάτι» σε ένα άρθρο, που απευθύνεται σε Ελληνες. Λες και υπάρχει Ελληνας που δεν έχει στο σπίτι του εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο και θαλασσινό αλάτι, ή λες και η ψαρόσουπα της μαμάς μου που έχει πιπέρι πούδρα, αγορασμένο χύμα από την Ευριπίδου, δεν είναι η καλύτερη ψαρόσουπα του κόσμου.

Οι κουζινομπλόγκερς ανά τον κόσμο, αναζητούν την περιπέτεια, δεν υπαινίσσονται ποτέ ότι έφτασαν, ξέρουν ότι ο δρόμος είναι μπροστά και το «ωραίο ταξίδι» τους περιμένει. Και είτε μαγειρεύουν απλά, είτε εξεζητημένα, είναι πάντα απλοί στην ουσία τους γιατί όπως λέει και η κυρία Κόχυλα, δεν περιμένουν ανταπόκριση στην προσφορά τους. Απλώς, δίνουν.

Ευχαριστώ είπα? Ευχαριστώ κυρία Κόχυλα.

Σας αρέσουν οι σούπες?

2005-10-12T03:44:00.000-07:00

Το ‘χω ξαναπεί, πως έχω ένα κόλλημα μ’ εκείνα τα φαγητά που στο μυαλό μου ταυτίζονται με την αφθονία. Είτε είναι κόκκοι (ρύζια, κους-κους, ζυμαρικά, όσπρια) είτε σούπες σε βαθειά μπωλ, υγρές απαλές, μαλακτικές του λαιμού και της ψυχής…

Το άλλο πράγμα που μ’ αρέσει, είναι τα παράδοξα χρώματα στα πιάτα. Αγαπώ το βελούδινο ρουμπινί χρώμα του ριζόττο ρουμπίνο, το λαμπερό χρυσό του ριζόττο μιλανέζε, την πανδαισία της παέλλιας, το φωτεινό πράσινο της μπιζελόσουπας, το σκούρο γαιώδες καφέ της σούπας με πορτσίνι.

Το πιάτο που θα σας προτείνω σήμερα, είναι συνδιασμός ένος λαμπερού χρώματος και η απαλή, εκ των έσω αγκαλιαστική αίσθηση μιας απαλής σούπας. Κολοκυθόσουπα.!!!!! Υγρός, ζεστός ήλιος σε βαθύ πιάτο.

Θα χρειαστειτε :

1 κιλό κολοκύθα
2 σκελίδες σκόρδο
1 κρεμμύδι ξερό
1 πράσσο
2 καρότα
Λίγη Μαραθόριζα (μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα εξωτερικά φύλλα του φινόκιο που θα κάνετε σαλάτα)
Ελαιόλαδο ή λίγο βουτυράκι (μια φορά, δεν πειράζει)
½ λίτρο ζωμό από κοτόπουλο, ή άλλο κρέας (εννοείται σπιτικό, αλλά αν θέλετε οπωσδήποτε κύβο, τσιμέντο να γίνει, δε μαλώνουμε)
Μπαχαρικά :
Ή αστεροειδή γλυκάνισο (πάει πολύ με τη μαραθόριζα)
Ή κύμινο
Ή κρόκο
Σε καμμία περίπτωση και τα 3 μαζί.
1 κουταλιά κρέμα γάλακτος πυκνή ή στραγγιστό γιαούρτι για κάθε πιάτο
Αλάτι-πιπέρι

Για πάμε γερά!

Καθαρίζουμε την κολοκύθα και την κόβουμε σε μικρά κομμάτια.
Σωτάρουμε στο βουτυράκι κατά προτίμηση, λαδάκι για τους φανατικούς των ειδών υγιεινής, το σκόρδο.
Προσθέτουμε το κρεμμύδι και το πράσσο ψιλοκομένα και σωτάρουμε ώσπου να γίνουν διαφανή.
Προσθέτουμε την κολοκύθα, τη μαραθόριζα και τα καρότα ψιλοκομμένα.
Σκεπάζουμε με ζωμό όλα τα λαχανικά και αφήνουμε τη σούπα να βράσει σε μέτρια φωτιά, ώσπου να μαλακώσουν πολύ όλα τα λαχανικά.
Αν χρησιμοποιήσουμε αστεροειδή γλυκάνισο, τον βάζουμε στην κατσαρόλα από την αρχή του βρασμού, σε ένα διχτάκι, για να μπορούμε να τον ψαρέψουμε.

Όταν τα λαχανικά μαλακώσουν, σουρώνουμε όλη τη σούπα σε σίτα και κρατάμε το ζωμό. Περνάμε τα λαχανικά από το μπλέντερ και ενσωματώνουμε στο ζωμό τον πουρέ τους.
Βάζουμε τη σούπα να πάρει μια τελευταία βράση. Σ’ αυτή τη φάση θα ρίξουμε τον κρόκο (περίπου 20 στήμονες) αν τον χρησιμοποιήσουμε, ή το κύμινο.
Σερβίρουμε τη σούπα σε βαθειά πιάτα ή μπωλ αδειάζοντας στο κέντρο τους μια κουταλιά πυκνή κρέμα γάλακτος ή γιαούρτι σακκούλας.
Συνοδεύουμε με τραγανά σκορδόψωμα.

Καλή όρεξη, καλή ζεστασιά, καλή παρηγοριά… καληνύχτα.

η ωραία Ανδριάννα στο μπαλκόνι της

2005-10-11T15:45:00.000-07:00

Girl on Balcony
David Magradze

Έχουν ειπωθεί τόσα πολλά για τους bloggers, από επώνυμους κι ανώνυμους, από εμάς κι από τους άλλους... τι να προσθέσω εγώ? Δεν ήθελα να μιλήσω γι αυτό το θέμα. Τα γράψανε οι εφημερίδες, κάποιοι από εμάς μαλώσανε μεταξύ τους για το ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο και για το ποιος είναι ποιος... Αλήθεια τι σημασία έχει?

Για μένα καμμιά. Αυτό που είναι για μένα οι bloggers, κι αυτό που είναι για μένα τα blogs, είναι ένα ζωγραφιστό μπαλκόνι. Στο μπαλκόνι αυτό, που θα μπορούσε να το έχει ζωγραφίσει ο Θεόφιλος, κάθονται οι bloggers, ο καθένας στο δικό του, βλέπουν τον κόσμο και μονολογούν. Είναι μόνοι. Εννοώ, μόνοι σ' αυτό το μονόλογο. Δεν περιμένουν απόκριση. Γι αυτό και η χαρά τους δεν κρύβεται όταν την βρουν. Όταν κάποιος τους απαντήσει. Καμμιά φορά, σαν γειτόνισσες μιλάνε με τα διπλανά μπαλκόνια, όμως κατ' ουσίαν είναι μόνοι. Συχνά, θαυμάζουν τις ωραίες αστραφτερές μπουγάδες της μιας γειτόνισσας, ή το καινούργιο φουστάνι της άλλης και το λένε. Όμως δεν βγαίνουν γι αυτό στο μπαλκόνι. Βγαίνουν για να πάρουν αέρα. Γιατί αν δεν μιλήσουν, θα σκάσουν. Κι έχουν έτσι μια ασφάλεια, που προκύπτει από αυτήν ακριβώς την μη ανάγκη της αναγνώρισης που τους χαρακτηρίζει.

Δεν είναι ψωροπερηφάνεια αυτή η στάση. Είναι επίγνωση οτι λένε το μακρύ τους και το κοντό τους και θα το λένε για πάντα what so ever και δεν τους αφορά τι θα πουν οι άλλοι. Σε μερικά blogs αυτό είναι πολύ προφανές. Δεν έχουν καθόλου την αγωνία της επισκεψιμότητας. Δεν αναζητούν κοινό. Κι ενώ είναι βέβαιο οτι τα κείμενά τους ανοίγουν βαθειά αυλάκια στις ψυχές όλων μας, εν τούτοις, ο σχολιασμός τους είναι μικρός. Γιατί? Μα γιατί όλοι εμείς, δυσκολευόμαστε πάντα να μιλήσουμε απέναντι στην αλήθεια. Και γιατί δεν έχει σημασία που εκφράζουν μια υποκειμενική αλήθεια, αυτή, είναι τόσο ειλικρινής και άμεση, τόσο αφοπλιστικά αληθένια αλήθεια, που απλώς μας αφήνει άφωνους.

Αυτή τη μοναξιά αγαπάω στους bloggers, αυτή την αλήθεια κι αυτή σας στέλνω να συναντήσετε σε όλα τα links μου και σε άλλο ένα .

Let me speak no more... αφού μόνο για συνταγές και καταπότια είμαι, τι τι θέλω τη φιλοσοφία?

Να βάλουμε όλοι ένα χεράκι?

2005-09-30T01:18:00.000-07:00

Έχω να σας πω πολλά.
Για το καταπληκτικό εστιατόριο που ανακάλυψα στο Γκάζι, την Τρελλή Πάπια.
Για τη μαρινάτα για κόκκινα κρέατα με μυρτιά.
Για το υπέροχο γκράφιτι που στόλισε το αμαξοστάσιο του ΗΛΠΑΠ απέναντι από το Γκάζι, Πειραιώς και Ερμού.
Για την πρόοδο της Μάγιας στην α’ δημοτικού.
Για την κίτρινη κολοκύθα και πώς να φτιάξετε ραβιόλια γεμιστά και γλυκιές κολοκυθόπιτες μ’ αυτήν.
Όμως μου έχει πέσει πολλή δουλειά μαζεμένη και πνίγομαι και τα μπλογκάκια μου αραχνιάσανε. Τελείως όμως.

Θ’ αφήσω λοιπόν όλα αυτά στην άκρη και θα τα μαζέψω να σας τα πω αναλυτικά με μια μικρή καθυστέρηση. Τώρα θέλω να σας ζητήσω βοήθεια.

Πριν δυο Δευτέρες συναντηθήκαμε οι εθελοντές των Δρόμων Ζωής και ορίσαμε τις δράσεις του φετεινού Χειμώνα. Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος θα οργανώσουμε ένα μεγάλο Χριστουγεννιάτικο Bazaar με σκοπό να μαζέψουμε τα χρήματα που χρειάζονται για να καλυφθούν οι βασικές μας λειτουργικές δαπάνες. Τα ενοίκια του κέντρου στο οποίο γίνονται τα μαθήματα και οι ομάδες ψυχολογικής στήριξης, καμμιά ΔΕΗ, τέτοια πράγματα.

Τι θέλω από σας?
2 Πράγματα :
Κατ’ αρχήν, αν έχετε οτιδήποτε που θα μπορούσε να πουληθεί στο μπαζάρ, κρύσταλλα, παλιά ρολόγια, παλιά βιβλία, καινούργια βιβλία, ένα πολύ καλό κομμάτι καθαρό και σιδερωμένο, ρούχο, ένα γλυκό, ένα κιλό μεζεδάκια, χριστουγεννιάτικα στολίδια, κοσμήματα που δεν φοράτε, ένα χειροτέχνημα, κεριά που δεν ανάψατε ποτέ και βαρεθήκατε να τα βλέπετε, θέλω να βάλετε το χέρι στην καρδιά και να μου το εμπιστευθείτε.
Έπειτα, αν θέλετε και μπορείτε να μας διαθέσετε 4 ώρες από τον χρόνο σας το Σαββατοκύριακο 10-11 Δεκεμβρίου για να στελεχώσετε το μπαζάρ, πάλι να βάλετε το χέρι στην καρδιά και να μου στείλετε ένα σχόλιο ή ένα μεηλάκι.
Τρίτον (αρχίζω να ακούγομαι σαν την Ισπανική Ιερά Εξέταση των Monty Pythons), σας παρακαλώ θερμά, να το κοινοποιήσετε σε φίλους σας.
Ενδεχομένως, να βάλετε ένα λινκάκι στη σελίδα σας.
Κοντολογίς, ζητώ από σας ό,τι θέλετε και ό,τι μπορείτε να προσφέρετε για να αποδείξουμε στους εαυτούς μας και τον κόσμο, όλοι μαζί, ότι δεν υπάρχουν πολιτιστικά σύνορα στην Ελλάδα. Ότι διεκδικούμε και πετυχαίνουμε για τους Έλληνες Μουσουλμάνους, όλα αυτά που η κοινωνία αρνείται να τους δώσει, αν και η πολιτεία τους τα προσφέρει.

Σφίξτε μας το χέρι, το έχουμε ανάγκη για να πάρουμε δύναμη.
Βοηθήστε μας όπως μπορείτε.
Ελάτε να μας γνωρίσετε.
Θα εκπλαγείτε.

Στο Γκάζι τα παιδιά ονειρεύονται.

Magica de Spell

Tagine αρνιού (παραδοσιακό του Δεκαπενταύγουστου)

2005-09-16T02:50:00.000-07:00

Ένα από τα καλύτερα φαγητά του καλοκαιριού που πέρασε ήταν αυτό.
Γενικώς φέτος το καλοκαίρι, δεν μαγείρεψα πολύ (μια και βρισκόμουνα en regime με σκοπό την απώλεια βάρους) και δεν έφαγα καλά και έξω, μια και στον Πόρο, αντίθετα με την περί του αντιθέτου άποψη που προσπαθούν να περάσουν οι διαφημίσεις, το φαί είναι απαίσιο σχεδόν παντού!

Μια μέρα μόνο αποφάσισα ότι θα μαγειρέψω ένα καλό φαγάκι και θα το ρίξω εντελώς έξω θερμιδικώς πως και αυτή ήταν της Παναγίας. Αποφάσισα λοιπόν να μαγειρέψω ένα πιο γιορτινό κρέας και σκέφτηκα το αρνάκι. Πριν φύγω βεβαίως από την Αθήνα, είχα προνοήσει η πονηρή, να κάνω τις δέουσες προμήθειες σε μπαχαρικά και άλλα τινά μη ευρισκόμενα ευκόλως στην αγνή ελληνική ύπαιθρο.

Ανάμεσα σ’ αυτά αγόρασα μια πάστα από το Carrefour, που λέγεται Lemon Tagine και η μάρκα της είναι al Fez, μια μάρκα γνωστή σε όσους καταγίνονται με την βορειοαφρικάνικη κουζίνα. Λοιπόν αυτό το πραματάκι (είναι ένα μικρό βαζάκι στα ράφια με τα έθνικ τρόφιμα) είναι θαυματουργό. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα για πιάτα τύπου Μαροκινά, γιατί περιέχει τις σωστές αναλογίες μπαχαρικών, που αν δεν είσαι ντόπιος συνήθως τις χάνεις. Το πόσο δυνατή θα είναι η γεύση το ρυθμίζεις με την ποσότητα της πάστας που χρησιμοποιείς, αλλά η ισορροπία των μπαχαρικών μεταξύ τους είναι εξασφαλισμένη. Φυσικά εγώ την κουτσουκέλα μου την έκανα. Γιατί έχοντας προμηθευτεί και αστεροειδή γλυκάνισο από την Αθήνα, τον χρησιμοποίησα, όχι μόνο για το απαλό γλυκό του άρωμα, αλλά κυρίως για την υπέροχη λουλουδάτη όψη που έδωσε στο τελικό πιάτο.

Το άλλο πρόβλημα που τυχόν αντιμετωπίσετε, είναι το πανελλήνιο πρόβλημα γνωστό με την διακριτική ονομασία «χασάπης». Ο χασάπης στην Ελλάδα, είναι ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος νομίζει ότι έχει επιφορτιστεί με το βαρύ όσο σημαντικό καθήκον να καταστρέψει ολοσχερώς το κρέας πριν σας το δώσει. Παίρνει λοιπόν τον μπαλντά και ρημάζει το κρέας έτσι ώστε να εξασφαλίσει τα εξής :
Να μην έχει αφαιρέσει τις πέτσες.
Να έχει θρυμματίσει τα κόκκαλα σε μέγεθος κεφαλής καρφίτσας.
Να έχει καταντήσει το κρέας ίδιο με το αποτέλεσμα δαγκώματος ύαινας.
Με αυτόν τον τρόπο, ξυπνάει μέσα σας τον άνθρωπο – κυνηγό και σας φέρνει πιο κοντά στη φύση. Επίσης, έχει καταστήσει το κρέας πλήρως άνοστο, ώστε να μην φάτε πολύ και παχύνετε.
Εμένα λοιπόν με έριξε η μαύρη μοίρα μου (μάνα κακομοίρα μου) σε χασάπικόν τι του Γαλατά Τροιζηνίας. Μπαίνω στο χασάπικο, του οποίου είμαστε πελάτες τα τελευταία 20 χρόνια τουλάχιστον και λέω στην χασάπισσα :
-Ένα αρνίσιο μπουτάκι παρακαλώ.
-Να σας το κόψω?
-Θα ήθελα να μου αφαιρέσετε το κόκκαλο.
-Δυστυχώς κοπέλλα μου (προσέξτε τον ενικό της ασχετίλας, θα το αναλύσω σε άλλο ποστ το μεγάλο αυτό θέμα) δεν μπορώ να σε εξυπηρετήσω. Δεν ξέρω να βγάζω το κόκκαλο και έχει και πολύ δουλειά.
-Καλά, μπορείτε τουλάχιστον να μου το καθαρίσετε επειδή εσάς είναι καλύτερο το μαχαίρι σας?
Λαμβάνει τον μπαλντά, αφαιρεί το 1/3 του λίπους και το βάζει μέσα στο χασαπόχαρτο, να ζυγιστεί, μην τυχόν και χάσει 30 λεπτά από τα 50 ευρώ (σας θυμίζω ότι είναι 17.000 Δρχ) που πλήρωσα για το κρέας.
Παίρνω το μπουτάκι μου και φεύγω χωρίς να κάνω σκηνή, γιατί ο γιος της είναι ερωτευμένος με την αδελφή μου εδώ και δυο χρόνια χωρίς ανταπόκριση, έχω τραγουδήσει άπειρες φορές το «μες στη χασάπικη αγορά ένα χασαπάκι» και δεν θέλω να κόψω κάθε ελπίδα του παιδιού, ούτε να γίνω εμπόδιο στην εξέλιξη του ειδυλλίου.
Γυρίζω στο σπίτι, αποφασισμένη ότι θα κόψω το κρέας όπως αξίζει σε ένα ακριβό κομμάτι και ένα πιάτο αξιώσεων.

Ηθικόν δίδαγμα : ή βρείτε έναν καλό χασάπη και κάντε του ό,τι χάρη σας ζητήσει που να μην θίγει τον ηθικό σας κώδικα, έτσι ώστε να μπορείτε εσείς να του ζητήσετε να κόψει το κρέας όπως το θέλετε, ή αγοράστε ένα πολύ καλό, επαγγελματικό μαχαίρι, και μάθετε να το κόβετε μόνοι σας. (Εγώ έχω ευαίσθητο ηθικό κώδικα κι επιπλέον τα νεύρα μου κι έτσι επένδυσα σε μαχαίρια.)

Ανήμερα της Παναγίας και αφού γυρίσαμε από την εκκλησία σαν καλοί Χριστιανοί, λαμβάνω το καλό μου το μαχαίρι (που αντικειμενικά δεν είναι και τόσο καλό αλλά ήταν εντελώς καινούργιο) και με υπομονή και σάλιο (πιπέρι στο στόμα, κακό κορίτσι) χωρίζω το μπουτάκι μου στους μυς που το απαρτίζουν και όλους μαζί από το μηριαίο οστούν. Μου πήρε λίγο χρόνο παραπάνω αλλά το κρέας μου ήταν καθαρό από λίπος και έτοιμο να μαγειρευτεί διατηρώντας τους χυμούς και την γεύση του, για την οποία και το αγόρασα.

Τι χρησιμοποίησα :

1 κιλό ψαχνό από μπουτάκι αρνιού
1 κιλό καρότα
1 ματσάκι μαϊντανό
4 κ.γ. πάστα Lemon Tagine
1 κρεμμύδι λεπτοκομμένο (όχι λιώμα)
4 σκελίδες σκόρδο
10 αστεράκια γλυκάνισου
1 σακουλάκι κουκουνάρι (δυστυχώς τυποποιημένο)
2 κούπες κους – κους
2 κ. σ. βούτυρο καλής ποιότητας
3-4 κ.σ. ελαιόλαδο
αλάτι προαιρετικά

Πως το έφτιαξα :

Αφού χώρισα το κρέας στους μυς του, έκοψα περίπου 1 κιλό από αυτό σε μικρά φιλετάκια πάχους περίπου 2 εκατοστών
Σωτάρησα στο ελαιόλαδο το κρεμμύδι και το σκόρδο και λίγο πριν γίνει το κρεμμύδι διαφανές, προσέθεσα το κρέας, έτσι ώστε η εγκάρσια πλευρά των φιλέτων να σωταριστεί.
Προσέθεσα την Lemon Tagine και γύρισα τα φιλετάκια κι από την άλλη να ροδίσουν καλά.
Προσέθεσα τα καρότα κομμένα σε ροδέλλες και τα ανακάτεψα πολύ καλά με το κρέας. Ομοίως τον αστεροειδή γλυκάνισο.
Πρόσεθεσα χλιαρό νερό όσο να σκεπάζει σχεδόν το φαγητό και μόλις πήρε βράση, χαμήλωσα την φωτιά αρκετά και το άφησα σκεπασμένο να δουλεύει για την ωραία μου πάρτη.
Όταν το φαγητό ήταν σχεδόν έτοιμο, προσέθεσα το κουκουνάρι και τον μαϊντανό πολύ ψιλοκομμένο. Σ’ αυτή τη φάση δοκιμάστε το και προσθέστε αν θέλετε αλάτι και πιπέρι.

Ετοίμασα το κους κους όπως λένε οι οδηγίες του πακέτου και του έβαλα και το βουτυράκι.

Σε μεγάλη πιατέλα άπλωσα το κους κους σε ωραίο βουναλάκι και γύρω γύρω τοποθέτησα τα κομμάτια του κρεατος. Στόλισα το κους κους με τα καρότα και τον γλυκάνισο και το ράντισα με τη σάλτσα του φαγητού.

Το σερβίρισα αμέσως .

Το συνοδέψαμε παράδοξα : με Πέτρινες Πλαγιές Παλυβού (Μαλαγουζιά-Chardonnay), ξεφεύγοντας από τα στερεότυπα περί κόκκινου κρασιού για το κόκκινο κρέας, επειδή η σάλτσα δεν είχε ίχνος ντομάτας και το βουτυρένιο στρογγυλό στόμα του Chardonnay, βρήκα ότι αγκάλιαζε στοργικά το λιπαρό από τη φύση του και αρωματικό από τη θέση του αρνάκι μου.

Ελπίζω πραγματικά να σας αρέσει και να το ευχαριστηθείτε με καλόφαγη παρέα, αλλά όχι πολυπληθή. Από αυτό το φαγητό, πρέπει να φας πολύ!

Μικρή αγγελία (στα πλαίσια του redecorating).

2005-09-12T05:24:00.000-07:00

Ζητείταi graffity artist με τρυφερή γραφή για graffity με θέμα ένα πολύχρωμο εξωτικό βυθό.
Διατίθενται 3 τοίχοι (εξωτερικοί) διαστάσεων περίπου 1,50 Χ 2μ. υ.
Θέλω χρώμα, τρυφερότητα, αγάπη για τα ψάρια, και αρκετή λεπτομέρεια.
Αποστείλατε mail : emotional_anaemia@yahoo.gr.
Θα με ενδιέφερε να δω δείγματα δουλειάς των υποψήφιων.

Magica redecorating.

2005-09-12T05:09:00.000-07:00

Πρωτομπήκα σ’ αυτό το σπίτι το Δεκέμβρη του 2001.
Βιάστηκα να το τελειώσω και να μπω μέσα. Ήταν μια περίοδος αλαζονείας. Είχα (και ξόδευα) πολλά χρήματα, η δουλειά μου πήγαινε καλά, είχα ένα καινούργια αστικό διαμέρισμα στο κέντρο, ήμουν 32 χρονών. Ένοιωθα, καβάλα στ’ άλογο. Όλος ο κόσμος, ήταν δικός μου. Φόρτωσα το έχειν μου σε μια νταλίκα και τσουπ, έφτασα.
Ήθελα να κάνω Χριστούγεννα στο καινούργιο σπίτι. Λες και δεν θα ξαναερχόντουσαν Χριστούγεννα… Ανυπόμονη πάντα. Βιαστική.

Έλεγα και ξανάλεγα, ότι όποιος έμπαινε σ’ αυτό το σπίτι, αδιάφορο αν θα του αρέσει ή όχι, θα καταλαβαίνει ότι μπήκε στο σπίτι της Magica (τότε με λέγαν αλλιώς βέβαια…) Ήμουν περήφανη (γιατί άραγε?) για το ολόμαυρο πλακάκι της κουζίνας, το μπάνιο της κρεβατοκάμαράς μου με τη γιαπωνέζικη πόρτα, τους φραουλί καναπέδες μου, την γυάλινη πόρτα της κουζίνας, την γκαζιέρα. Όμως, χωρίς να το καταλάβω βουτιόμουνα στη θλίψη. Σιγά – σιγά, χωρίς να παίρνω πρέφα τι συμβαίνει…

Το μίσησα το σπίτι. Ηρθανε χρόνοι δίσεκτοι και με βούτηξε στα χρέη. Ήταν κοντά στους γονείς μου, που αντιπαθούσα από παιδί. Δεν είχε χώρο για τα βιβλία μου μια και δεν υπήρχαν χρήματα για βιβλιοθήκη και τα στρίμωξα όλα σε μια ντουλάπα. Η ραπτομηχανή μου πήγε στο υπόγειο. Η ψυχή μου έγινε άνω κάτω. Και τέλος, το αγαπημένο μου σκυλί, ο άγγελος του Θεού μεταμφιεσμένος σε σκύλο, η προικισμένη μου, αγαπημένη Μελένια, πέθανε. Πέθανε σε μια στιγμή που δεν το περίμενα και με βρήκε απροετοίμαστη την ώρα που έπινα καφέ στο Θησείο. Δίπλα μου. Τότε το μίσος μου για το σπίτι γιγαντώθηκε. Ξεχείλισε από τα παράθυρα, χύθηκε έξω και επεκτάθηκε και στη γειτονιά. Δεν ήθελα να πηγαίνω στο Θησείο ούτε γι αστείο.

…………………

Φέτος μ’ έπιασε μια μανία να το φτιάξω. Κάτι σε : ή αυτό ή εγώ. Δεν γινότανε να το αφήσω να επικρατήσει επάνω μου και να με στοιχειώνει κατ’ αυτό το σαρωτικό τρόπο! Ως εδώ και μη παρέκει. Εξ’ αλλου, όπως κατάλαβα εκ των υστέρων, το σπίτι αυτό, ήταν η Magica του 2001. Όχι η Magica του 2005, αν με εννοείτε. Θα σε βάλω λοιπόν κι εγώ σπιτάκι στο κρεβάτι του Προκρούστη και θα σε φέρω στα μέτρα μου. και θα ξεκινήσω από τα πολύ βασικά.
Εν πρώτοις μεσούντος του καλοκαιριού, έβαλα μπαλκόνι στην κουζίνα. Εννοείται, παράνομο. Τέτοια θα λέμε τώρα? Το έβαλα που λέτε και μόλις γύρισα από τις διακοπές, σαν χαρούμενο πουλάκι, του πέρασα σκοινί του απλώματος, από το ακριβό, και άπλωσα τις μπουγάδες μου για να του δείξω ποιος κάνει κουμάντο.
Την ίδια εποχή, έκοψα μια αισχρή μεταλλική πέργκολα που ο απατεώνας ο εργολάβος έβαλε στην βεράντα μου, κι έβαλα τέντα.
Παράγγειλα βιβλιοθήκη στον καλύτερο ξυλουργό του κόσμου, παράγγειλα και γραφείο και ετοιμάστηκα για να φτιάξω επιτέλους το δωμάτιο που θα στεγάσει τα βιβλία μου και ενίοτε την ραπτομηχανή μου. Το μόνο που ήθελε ήταν ένα βάψιμο. όχι για καθαριότητα, για αλλαγή σκηνικού.

Την περασμένη Παρασκευή, που λέτε, πήγα στην Καλλιθέα κι αγόρασα 5 λίτρα κερασί χρώμα και δυόμιση βανίλια. Αγόρασα και ρολλά και πινέλα και σκαφάκι, και στόκο και σπάτουλες και γυαλόχαρτο. Και το Σάββατο μόλις ξύπνησα, έπιασα δουλειά. Μου βγήκε το λάδι. Ξεθεώθηκα. Μου πονάνε όλα τα κόκκαλα. Ακόμα κι αυτό που στηρίζει το φτερό της ουράς. Ακόμα και το ράμφος. Όμως τώρα, έχω ένα δωμάτιο γρανίτα κεράσι με κρέμα βανίλια μ’ ένα μικρό lit de repos που θα ξαπλώνω να βλέπω τα βιβλία μου, να τα ξαναγνωρίσω και να με ξαναγνωρίσουν. Έχω ένα δωμάτιο κρυφό, για να γαζώσω κουρτίνες για το σπίτι του Λεμονοδάσους, και να ράψω στο χέρι στριφώματα από στενές φούστες. Έχω ένα δωμάτιο που θα μου θυμίζει το καλοκαίρι, όλο το χειμώνα. Κι αυτό, είναι μόνο η αρχή.

Μόλις ο κύριος Σπύρος φέρει τη βιλιοθήκη και τακτοποιηθούμε, σκέφτομαι να κάνω την κρεβατοκάμαρα arabesque, με τοίχους στο χρώμα του σαφράν, του σιναπιού, της κανέλλας και του αστεροειδούς γλυκανίσου και ριχτάρια στο χρώμα του δαμάσκηνου. Σεντόνια σταφυλιά βουργουνδί, και μεγάλα μαξιλάρια.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, η κουζίνα, εφορμά στο υπόλοιπο σπίτι.
Μήπως αυτή, είναι η Magica του 2005?