Ιστορία μου, αμαρτία μου.

Αυτή τη φορά, δεν μπόρεσα να συμμετάσχω.
Οι συγκάτοικοί μου στο Hotel Memory, έγραψαν όμως!!!
Με θέμα την ιστορία ενός blogger που φέρει ένα από τα θανάσιμα αμαρτήματα και υποφέρει λόγω αυτού, που έθεσε, ο maitre του θέματος Γεώργιος Χοιροβοσκός.

Απολαύστε τους!

O come all ye faithfull...

prosklisi-2.indd
Originally uploaded by emotional anaemia.

Κρατάω στα χέρια μου την πρόσκληση και την αφίσα του μπαζάρ.

Βλέπω μπροστά μου τα γλυκά ντροπαλά μάτια του «αγγελάκι» του μπαζάρ Alien Lover. Ηρθε πριν περίπου 2 εβδομάδες, με αυτήν την αθωότητα που σου δίνει η νεότης. Είναι δεν είναι 20 χρονών. Γλυκό, απλό, συνεσταλμένο, μου άφησε το χαρτζιλίκι του για να ψωνίσω χριστουγεννιάτικα στολίδια για να πουληθούν στο μπαζάρ. Δεν μπορώ να ξεχάσω τα μάτια του.

Κάθε χρόνο, ο Θεός μου στέλνει πριν το μπαζάρ ένα αγγελάκι. Μου το στέλνει να καθίσει απέναντί μου στο γραφείο και να μου προσφέρει κάτι. Άλλοτε είναι πράγματα, άλλοτε είναι χρήματα. Ό,τι και να ‘ναι πάντως, είναι πάντα περιτυλιγμένο με τρυφερότητα και μόλις ανοίξεις το περιτύλιγμά του, το βλέπεις να κάθεται αναπαυτικά σε κατακόκκινα σύννεφα αγάπης. Δεν ξέρω γιατί ο Θεός τα στέλνει αυτά τα αγγελάκια, έχω όμως την υποψία, ότι τα στέλνει για να πάρω κουράγιο. Για να μην κουραστώ, για να μην σταματήσω για να μπορώ να συνεχίσω.

Φέτος μου ‘στειλε δύο. Εκτός από την Alien Lover, μου ‘στειλε κι ένα μικρό. Ένα οκτάχρονο ξανθό με μακριά κοτσίδα, από την Ουκρανία. Ας το πούμε Αλιόνα.
Η Αλιόνα, το αγγελάκι που ζωγραφίζει, ήρθε με του γονείς της στην Ελλάδα για μια καλύτερη τύχη. Οι άνθρωποι, γονάτισαν. Δεν άντεξαν να προσπαθούν συνέχεια χωρίς αποτέλεσμα. Γονάτιζαν δίπλα σε μπουκάλια βότκας. Τους καταλαβαίνω, τους συμπονώ. Αλλά σκέφτομαι και την Αλιόνα, που δεν θέλει να πηγαίνει στο σπίτι της. Δεν αντέχει τη μυρωδιά της βότκας. Εχτές, η γειτόνισσα, η Λία, πήρε την Αλιόνα, τη μαμά της και τον μικρό της αδελφό και τους έφερε στο κέντρο. Ανέλαβε να φέρνει κάθε Δευτέρα στο κέντρο την Αλιόνα, να κάνει ελληνικά, και μετά να κάνει ζωγραφική. Ο μικρός γλύκας, που δεν ξέρει λέξη ελληνικά, μου απάντησε με το γλυκύτερο και πιο ναζιάρικο ύφος του κόσμου, «Βανιούσα», όταν τον ρώτησε πως τον λένε. Η Αλιόνα, ενθουσιάστηκε με το κέντρο, με τα παιδιά, με τη δασκάλα της ζωγραφικής και ανυπομονεί να ξεκινήσει την επόμενη Δευτέρα. Σαν να έχει λίγο παραπάνω αίσθημα για μένα το φετινό μπαζάρ.

Τα κορίτσια του κέντρου που πάνε γυμνάσιο, έχουν ενθουσιαστεί με την ιδέα να εργαστούν στο μπαζάρ. «Τι ωραία που περάσαμε πέρσυ, κυρία!» «Κυρία, τι ωραία βραχιολάκια που είχε!» «Κυρία, εγώ ξέρω να πουλάω. Οι γονείς μου είναι μικροπωλητές και πουλάμε στα πανηγύρια χαλβά Φαρσάλων και καλαμπόκι.»
Θα τις γνωρίσετε. Είναι υπέροχες.

Όπως υπέροχοι, είστε και όλοι εσείς που έχετε προσφερθεί να εργαστείτε στο μπαζάρ ή να προσφέρετε είδη για πώληση. Όπως υπέροχο είναι κι αυτό που είμαι σίγουρη ότι θα πετύχουμε και φέτος. Να δώσουμε περισσότερο χαμόγελο σε παιδάκια σαν την Αλιόνα.

Σας περιμένω, με ανοιχτή αγκαλιά.

Κέρασμα λόγω εορτής

self explaining addiction
Originally uploaded by procsilas.

Χωρίς άλλο σχόλιο, κερνάω σήμερα μια πολύ - πολύ αγαπημένη μου συνταγή, που κάποιοι από σας την γνωρίζετε κι άλλοι την έχετε δοκιμάσει.
Το κέρασμα είναι από την καρδιά μου και προορίζετε ειδικά για chocoholics. Απολαύστε το.


Αμαρτωλή, μαύρη κι αλκοολική (τούρτα)

Υλικά

Για το παντεσπάνι:

1 1/2 κουταλάκι μαύρο ρούμι της Jamaica
¾ κουταλάκια στιγμιαίος καφές
2/3 κούπας αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
3 κουταλιές κακάο σκόνη
1/2 κουταλάκι σόδα
3 μεγάλα αυγά χωρισμένα
¾ κούπας ζάχαρη
¼ κουταλάκι κρεμόριο ή 1 κουταλάκι χυμός λεμονιού
¼ κ.γ. αλάτι

Για την κρέμα και την επικάλυψη:

4 κούπες κρέμα γάλακτος ζαχαροπλαστικής
¼ κούπας φρέσκο βούτυρο
¼ κούπας ζάχαρη
600 γρ. μαύρη σοκολάτα (με όσο γίνεται μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε κακάο)
ψιλοκομμένη
1/3 κούπας μαύρο ρούμι της Jamaica
2 κουταλάκια άρωμα βανίλιας

Σιρόπι:

¼ κούπας νερό
2 κουταλιές ζάχαρη
2 κουταλιές μαύρο ρούμι


Ετοιμασία
Ζεσταίνουμε σε χαμηλή φωτιά την κρέμα γάλακτος και το βούτυρο και τη ζάχαρη, μέχρι να λιώσει η ζάχαρη και η κρέμα ν’ αρχίσει να σιγοβράζει αργά και με μικρές μπουρμπουλήθρες χαρακτηριστικές της κολάσεως.
Κατεβάζουμε από την φωτιά.
Προσθέτουμε στην κρέμα 550 γρ. από την σοκολάτα και την ανακατεύουμε με περισσή ελαφρότητα μέχρι να λιώσει και να ομογενοποιηθεί.
Προσθέτουμε το ρούμι και τη βανίλια και ανακατεύουμε.
Ξεχωρίζουμε μια κούπα από το μίγμα της κρέμας σε χωριστό μπολ και προσθέτουμε σ’ αυτήν την υπόλοιπη σοκολάτα.
Μεταφέρουμε σεβαστικά την υπόλοιπη κρέμα σε δοχείο, την σκεπάζουμε με στοργή και τοποθετούμε στο ψυγείο για 6 ώρες έως μία μέρα.
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180° C.
Βουτυρώνουμε ένα ταψί 25 Χ 25 ή δύο στρογγυλά ταψάκια με διάμετρο 25 cm περίπου. Στρώνουμε τα ταψιά με χαρτί ψησίματος και το βουτυρώνουμε κι αυτό.
Λιώνουμε τον στιγμιαίο καφέ στο ρούμι και εισπνέουμε τους θεραπευτικούς ατμούς.
Κοσκινίζουμε, για τη χαρά του πράγματος, μαζί το αλεύρι, το κακάο (ο αδελφός μου το λέει κακάου) και τη σόδα και τα αφήνουμε ον δε σάιντ μέχρι να τα χρειαστούμε. Χτυπάμε τα ασπράδια μετά του κρεμορίου ή του λεμονιού και του άλατος σε μαρέγκα και σταδιακά προσθέτουμε το ¼ της κούπας ζάχαρη χτυπώντας σαδιστικά ώσπου η μαρέγκα να σφίξει και να γυαλίσει από την ηδονή. Αν την παραχτυπήσουμε και οργάσει, θα μας δώσει μεν τη χαρά της ικανοποίησης αλλά θα χάσει τη γυαλάδα της και θα στεγνώσει πράγμα το οποίο θα την καταστήσει άχρηστη και φτου κι απ’ την αρχή. Την αφήνουμε κι αυτήν ον δε σάιντ.
Χτυπάμε τους κρόκους με την υπόλοιπη ζάχαρη, για τρία περίπου λεπτά να σφίξουν και ν’ ασπρίσουν, προσθέτουμε το ρούμι με τον καφέ.
Ανακατεύοντας απαλά αλλά αποφασιστικά, προσθέτουμε στο μείγμα των κρόκων το 1/3 της μαρέγκας, κατόπιν το μισό μίγμα του αλευριού, συνεχίζουμε με άλλο 1/3 της μαρέγκας και το υπόλοιπο αλεύρι.
Τελειώνουμε με το τελευταίο τρίτο της μαρέγκας. Το μίγμα πρέπει να είναι κάπως ομοιογενές.
Το στρώνουμε στο ή τα ταψάκια και το πετάμε με χάρη στο φούρνο όπου το αφήνουμε για 18 λεπτά αν είναι 1 ταψί και περίπου 12 αν είναι 2.
Βγάζουμε το pain d’ Espagne από τον φούρνο, και ακουμπάμε το ταψί σε σχάρα να κρυώσει αλλά να μην πουντιάσει.
Κρυώνοντας θα μπει λιγάκι όπως τα μάλλινα πουλόβερ αν τα πλύνεις στο πλυντήριο.
Ζεσταίνουμε τη ζάχαρη με το νερό για το σιρόπι ώσπου να διαλυθεί. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε το ρούμι. Το σκεπάζουμε και το αφήνουμε
Την επόμενη μέρα… Αν έχουμε φτιάξει σιρόπι, (λέω αν γιατί εγώ ως Α.Α. δεν βάζω σιρόπι αλλά σκέτο ρούμι σε μεγάλη ποσότητα) βρέχουμε με αυτό τα δύο δισκάκια του παντεσπανιού από την κάτω μεριά που είναι πορώδης. Αν έχουμε φτιάξει ένα παντεσπάνι, το κόβουμε στα δύο οριζόντια και κάνουμε το ίδιο στα δύο μισά του (εγώ επειδή υποφέρω από τα νεύρα μου και το πολύ το κέντημα με οδηγεί στο tavor, φτιάχνω 2 παντεσπανάκια). Τοποθετούμε το ένα παντεσπάνι με την καλή στο δίσκο και τη βρεγμένη με το ρούμι πλευρά επάνω.
Βγάζουμε από το ψυγείο το μπολ με την πολλή την κρέμα και την τοποθετούμαι στο μίξερ όπου την χτυπάμε να γίνει σφιχτή σαν σαντιγύ και να στέκεται στο ύψος της η παλιομιγάδα.
Βγάζουμε και το μικρό μπολάκι και δοκιμάζουμε με ένα κουτάλι να ανακατέψουμε την κρέμα να δούμε αν η πυκνότητά της είναι τέτοια που απλώνεται. Αν όχι, τη ζεσταίνουμε ελάχιστα των ελαχίστων ίσα να απλώνεται, όχι να ρευστοποιηθεί. Απλώνουμε τα ¾ της σαντιγύ πάνω στο ένα παντεσπάνι και με μια φιγούρα που στα πανηγύρια της πατρίδας μας είναι γνωστή ως τάμπα τούμπα παραράμ, αναποδογυρίζουμε το έτερον παντεσπάνι με την βρεγμένη πλευρά πάνω στην κρέμα.
Απλώνουμε επ' αυτού την άλλη κρέμα, τη σκούρα. Με το υπόλοιπο της σαντιγύ στολίζουμε τα πλαινά του κεικ και με ότι περισσέψει το αντικείμενο του πόθου μας. Αν δεν έχουμε τέτοιο, το τρώμε με το κουτάλι από το μπολ ή το βάζουμε σε άλλο μπολ για πιο κυριλέ. ΔΕΝ το δίνουμε στο σκύλο, όσο κι αν εκλιπαρεί, γιατί θα χάσει το φως του από τη σοκολάτα και δεν ξέρει κι ακορντεόν.
Βάζουμε το γλυκό στο ψυγείο και το κόβουμε το νωρίτερο σε πέντε ώρες ή ιδανικά, την άλλη μέρα για να αναμιχθούν οι γεύσεις.

Δυο θλιβερές σκέψεις

Oh, the horror
Originally uploaded by wiseacre photo.

1. Η σάρια, ο μουσουλμανικός θρησκευτικός νόμος, καταδικάζει τη γυναίκα σε θάνατο δια λιθοβολισμού, αν αυτή είναι παντρεμένη και πέσει θύμα βιασμού. Βλέπεται ο βιασμός της παντρεμένης θεωρείται μοιχεία. Και η μοιχαλίδα, τιμωρείται με θάνατο. Πόσο απέχει αυτό από τους καθημερινούς θανάτους της κοπέλλας στην Ευβοια?
2. Έχω ένα μικρό βαφτιστήρι. Πρωτάκι φέτος. Ως τώρα δυο πράγματα με φόβιζαν ως προς το παιδί. Τα ναρκωτικά και η προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειάς του με οποιοδήποτε τρόπο. Τώρα έχω αρχίσει να φοβάμαι όχι μόνο την περίπτωση να πέσει θύμα, αλλά και να γίνει θύτης. Πιστεύω βαθειά μέσα μου ότι οι υπέροχοι γονείς του θα αποτρέψουν κάτι τέτοιο. Όμως ξαφνικά συναισθάνθηκα την ευθύνη μου ως «μεγάλος» για τα παιδιά που μεγαλώνουν γύρω μου.

Εμείς φταίμε. Όλοι εμείς.

Δεν έχω λόγια.

Censorship
Originally uploaded by Abbey Wuthrich.

Τι να πω γι' αυτά?.

Μόνο το τσιτάτο του Αινσταίν : Δυο πράγματα είναι απέραντα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. και δεν είμαι σίγουρος για το πρώτο.

Κι εδώ που μένω, η Ελλάδα με πληγώνει.

Ψαρονέφρι με γλάσσο από σιρόπι σφενδάμου

Ψαρονέφρι με γλάσσο από σιρόπι σφενδάμου
Originally uploaded by emotional anaemia.

Για την συμπαθή μου Κλάρα Μπελ (έχει και δυο παιδάκια γιάλα-γιάλα) που με κέντρισε με αυτό το «ενίοτε» για τις συνταγές μου.

Χρειάζεστε 2 κομμάτια ψαρονέφρι γι αυτή τη συνταγή, κι ακόμα

Φασκόμηλο ξερό ή φρέσκο ψιλοκομμένο
1 κουταλιά βούτυρο
Αλάτι – πιπέρι
6 κ.σ. σιρόπι σφενδάμου
6 κ.σ. μηλόξιδο
2 κ.σ. μουστάρδα ντιζόν (αν τα παιδιά σας είναι μικρά, ίσως θέλετε μια πιο απαλή μουστάρδα)

Είναι απλό :

Τρίβετε τα ψαρονεφράκια με το εντελώς φτιαγμένο γι αυτά φασκόμηλο.
Ζεσταίνετε το βούτυρο σε δυνατή φωτιά κι όταν αρχίσει να αφρίζει, ρόδίζετε σ’ αυτό το άκοπο ψαρονέφρι καλά απ’ όλες τις πλευρές. Χαμηλώνετε τη φωτιά στο μέτριο κι αφήνετε το κρέας να ψηθεί γυρίζοντάς το που και που. Θα πάρει περίπου 10 λεπτά. Το αλατοπιπερώνετε.
Αποσύρετε το κρέας από το τηγάνι και το διατηρείτε ζεστό.
Ανακατεύετε σ’ ένα μπωλάκι το σιρόπι σφενδάμου με τη μουστάρδα να ομογενοποιηθούν κάπως.
Ζεσταίνετε το ξύδι μέσα στο τηγάνι που ψήσατε το ψαρονέφρι ώσπου να εξατμιστεί το αλκοόλ και να ενωθεί με τους χυμούς του ψησίματος.
Επαναφέρετε το κρέας στο τηγάνι και το καλύπτετε με το μείγμα σιροπιού – μουστάρδας. Το γυρίζετε μερικές φορές να γλασσαριστεί από παντού για κανένα δίλεπτο.
Αποσύρετε το κρέας από το τηγάνι, το κόβετε σε χοντρές ροδέλες και το γαρνίρετε με το γλάσσο.

Ταιριάζει πολύ με μια ζεστή πράσινη σαλάτα με φρέσκο βούτυρο (φασολάκια, σπαράγγια, βρυξελλάκια) και άγρι-όρυζο.
Πιείτε μαζί του κι ένα Gewürztraminer που είναι το αγαπημένο λευκό κρασί της Μάτζικας.

Σερβίρει 4 άτομα.

‘Cause I’m a supergirl and supergirls don’t cry…

drama queen
Originally uploaded by childish_david.

Βγήκα από το γραφείο μου εχτές το απόγευμα και μου ήρθε στη μύτη μια μυρωδιά Πάσχα. Μου κόπηκαν τα γόνατα. Για μερικά δευτερόλεπτα γύρισαν στο μυαλό μου ανακατεμένα αυτή η θλίψη της μεγάλης Παρασκευής, η νοσταλγία των μεγάλων ερώτων, ένας μικρός πονοκέφαλος δεξιά, η γεύση ενός φιλιού και μια χορδή που τεντώνεται από το πίσω μέρος τους δεξιού μου αυτιού μέχρι χαμηλά κάτω απ΄ την κοιλιά μου.
Ήταν απλώς τα λουλούδια μιας δίφορης νερατζιάς. Όταν γύρισα να τα ξαναμυρίσω, τίποτε από αυτά δεν ξανάρθε στο μυαλό μου. Μόνο εκείνη η πρώτη στιγμή λειτούργησε μέσα μου σαν ξυπνητήρι του ασυνείδητου. Και χάθηκα στην άνοιξη μ’ ένα λίγο νοσταλγικό και πονεμένο τρόπο.

Τη βλέπω τώρα από το παράθυρο του γραφείου μου αυτή τη φονική νερατζιά. Σκονισμένη, λουλουδιασμένη, στέκεται σαν κάτι ωραίες γυναίκες που έχουν αρχίσει να γερνάνε και φοβούνται πως δεν αρέσουν πια. Σαν εμένα, ίσως?

Η αλήθεια είναι πως αυτό τον καιρό συνειδητοποιώ κάθε μέρα το κόστος της ενηλικίωσης. Αργησα, έ! Μη με μαλώνετε. Οι μη έχοντες δικά τους παιδιά, έχουν την πολυτέλεια της διαρκούς εφηβείας. Είναι άλλο πράγμα να πονάει το αυτί του Κωστάκη και να τρέχεις στο Παίδων μες στη νύχτα, κι άλλο να ξενυχτάς γιατί έχεις την πολυτέλεια να απολαμβάνεις τη θλίψη μιας μοναχικής νύχτας. Στην πρώτη περίπτωση είσαι μαμά στη δεύτερη, παιδί. Και όσο δεν γίνεσαι η μαμά κάποιων άλλων, παραμένεις πάντα λίγο παιδί του εαυτού σου και προσπαθείς πάντα να τον κανακέψεις, να τον χαηδέψεις, να τον νανουρίσεις, ή … να πείσεις κάποιον άλλον να το κάνει.

Βλέπεις, όλοι έχουμε ανάγκη από αγκαλιά και φροντίδα. Όλοι θα θέλαμε κάποιος να ασχολείται με τις ανάγκες μας. Και τι άλλο είναι οι σχέσεις αν όχι ένας διαρκής αγώνας κάλυψης αναγκών, πότε δικών σου, πότε του άλλου. Παιχνίδια εξουσίας, ποιος αγαπάει ποιον περισσότερο. Και πως το αποδεικνύει. Εγώ κάνω τα πάντα για σένα, κι εσύ τίποτε. Μα όχι, εγώ κάνω τα περισσότερα και δεν τα αναγνωρίζεις.

Νομίζω καμμιά φορά πως όλα αυτά πηγάζουν από το αδιέξοδο, ότι εκεί που ο τρόπος ζωής μας, μας πουσάρει διαρκώς μέχρι τα 35 ας πούμε, μετά συνειδητοποιούμε ότι τρέχαμε «για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη». Είσαι πιτσιρικάς, σε σπρώχνουν να πας σχολείο. Πας σχολείο, σε σπρώχνουν να το τελειώσεις. Μετά, πρέπει να σπουδάσεις. Μετά, να βρεις ένα καλό παιδί , να κάνεις οικογένεια. Μετά να κάνεις την οικογένεια. Όλα αυτά με διαφορετικά ενδιάμεσα στάδια. Μην κολλάτε στην ακριβή σειρά των γεγονότων. Και μετά έρχεται μια στιγμή, που τα έχεις κάνει όλα αυτά κι αναρωτιέσαι : τι διάτανο, αυτό ήταν όλο? Και τώρα, αυτή θα είναι η ζωή μου από δώ και πέρα? Και το ρίχνεις ανάλογα με την εποχή και το χαρακτήρα σου, άλλος στο βάλιουμ, άλλως στο Ζάναξ, άλλος στις γκόμενες, άλλος στο χρηματιστήριο, άλλος στην ψυχοθεραπεία, άλλος στις καλλιέργειες και τη γευσιγνωσία και ον έκαστος κατά διάνοιαν έχει.

Αμπελοφιλοσοφία, χμμ, ίσως. Μα η φιλία, είναι φιλία, θέλει ξενύχτι κι αμπελοφιλοσοφία, κατά πως τα λέει κι ο Νίκος. Και βέβαια το θέμα είναι, πως βρέθηκα στα 37 μου, να περνάω τη φάση «η Πολυάννα μεγαλώνει», αντί τη φάση, «μαμά γερνάω». Πήρα τη ζωή μου λάθος?

Έχω αρχίσει να διαπραγματεύομαι και το φόβο θανάτου. Άλλο κεφάλαιο αυτό. Εγώ που δεν έχω παιδιά, μήπως καταντήσω σαν τη γιαγιά στο καταπληκτικό νούμερο του Κοσμά Βίδου, που εγραψε για την επιθεώρηση «το τρέντυ θα σφυρίξει τρεις φορές»? Δείτε το και πείτε μου. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου βλέποντάς την καταπληκτική «Θεοπούλα» να το παίζει. Μήπως λοιπόν, γεράσω με μοναδική συντροφιά την μιας Νατάλιας, ή μιας Γκαλίνας?

Και τι θα μου έχει συμβεί τότε? Θα έχω περάσει μια ζωή όπου η μέρες εναλλάσσονται ίδιες για να καταλήξω σε γηρατειά ερημικά και ανιαρά? Λέω καμμιά φορά με τη γειτόνισσα να κάνουμε ένα τύπου «καταπίστευμα» για όταν γεράσουμε. Να το χρησιμοποιήσουμε για να ζήσουμε σε ένα σούπερ ντούπερ γηροκομείο με πολυτελείς συνθήκες όπου θα μας επιτρέπουν να οδηγούμε εκείνη τη Harley Davidson των ονείρων της κι εμένα το ακριβό διθέσιο των δικών μου, με μέσα ένα μικρό λευκό τερριέ των δυτικών χάιλαντς… Όσο μεγαλώνω, μικραίνουν οι σκύλοι μου.
Θα με κοροιδεύει ο Νεγρεπόντης, γελώντας τρανταχτά από τον τάφο του. Εσύ ήσουν που είχες εθνικό σου ύμνο το «οικονομία κάνε, να ‘χεις στα γηρατειά»?

Και τελικά, αυτή η δίφορη νερατζιά, γιατί μου μίλησε χτες το απόγευμα? Τι ήθελε να μου πει? Και, αυτή είναι και η μεγάλη μου απορία, θα εξακολουθήσει να μου μιλάει όταν θα είμαι 80, ή θα μου κόψει την καλημέρα? Κατά πως το βλέπω, μάλλον δεν θα μου την κόψει. Έχω διαλέξει, να ζήσω τη ζωή μου όπως έρθει. Να μην προγραμματίσω απολύτως τίποτε. Αυτός είναι ο τρόπος μου. Και ίσως αυτός είναι κι ο μόνος τρόπος για να μπορείς να μιλάς με τις νερατζιές. Κι ας μη σου λένε πάντα ευχάριστα. Ας σου φέρνουν πάντα ένα δάκρυ στο βρυσάκι. Το συγκρατείς και δεν το αφήνεις να φύγει. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι η ζωή είναι σκληρή, η καθημερινότητα αμείλικτη και δεν έχεις την πολυτέλεια των άσκοπων δακρύων. Δεν έχεις τελικά την πολυτέλεια της εφηβείας. Και το δικό σου πουκάμισο ήταν αδειανό. Αλλά δεν κλαις. Σκουπίζεις τα μάτια σου με την ανάποδη του χεριού, μπάζεις το σκύλο στ’ αμάξι και πας στο βασιλόπουλο, που δεν είναι του παραμυθιού, για ν αγοράσεις χαρτί υγείας, να μπορείς να σκουπίσεις τουλάχιστον τα δάκρυά σου και την μπουκωμένη σου μύτη στο σπίτι. Μα γιατί να κλάψεις? Δεν επιτρέπεται.
You’re a supergirl and supergirls don’t cry. Θα περάσει κι αυτό. Οι νερατζιές, θα ανθίσουν και του χρόνου…

Γεύμα μ' ένα νεκρό

Ode to Boatswain
Originally uploaded by Psycho Crow.

Το δωμάτιο ήταν πολύ σκοτεινό. Ασυνήθιστα σκοτεινό. Σαν οι βαθυκόκκινοι τοίχοι να σκούρηναν απότομα και σαν να έσβησαν τα φώτα κι αντικαταστάθηκαν από κεριά. Είχα φορέσει το λευκό μου φουστάνι το καλό.
Στα πόδια μου ίσια μπαλετάκια. Καθόλου μακιγιαζ. Το είχα χώσει στο μπαούλο μαζί με τα ψηλοτάκουνα. Ήθελα να είμαι ο μικρός μου εαυτός η αληθινή Αλίκη.

Η συνέχεια εδώ.

Μήπως απορείτε ποιος είναι ο Boatswain?
Διαβάστε αυτό :

A Memorial to Boatswain

by Lord Byron

Newstead Abbey,

November 30, 1808.

Near this spot Are deposited the Remains of one Who possessed Beauty without Vanity, Strength without Insolence, Courage without Ferocity, And all the Virtues of Man without his Vices. This Praise, which would be unmeaning Flattery If inscribed over human ashes, Is but a just tribute to the Memory of BOATSWAIN, a DOG Who was born at Newfoundland, May, 1803, And died at Newstead, Nov 18th, 1808.

When some proud son of man returns to earth,
Unknown to glory, but upheld by birth,
The sculptor's art exhausts the pomp of woe,
And storied urns record who rest below:
When all is done, upon the tomb is seen,
Not what he was, but what he should have been:
But the poor dog, in life the firmest friend,
The first to welcome, foremost to defend,
Whose honest heart is still his master's own,
Who labours, fights, lives, breathes for him alone,
Unhonour'd falls, unnoticed all his worth,
Denied in heaven the soul he held on earth:
While man, vain insect! hopes to be forgiven,
And claims himself a sole exclusive heaven.
Oh man! thou feeble tenant of an hour,
Debased by slavery, or corrupt by power,
Who knows thee well must quit thee with disgust,
Degraded mass of animated dust!
Thy love is lust, thy friendship all a cheat,
Thy smiles hypocrisy, thy words deceit!
By nature vile, ennobled but by name,
Each kindred brute might bid thee blush for shame.
Ye! who perchance behold this simple urn,
Pass on --- it honours none you wish to mourn:
To mark a friend's remains these stones arise;

I never knew but one, --- and here he lies.

Για τη Μελένια, διαβάστε εδώ.

9-10/12/06 Bazaar Δρόμων Ζωής : Αποστολή μας καλύτερα χαμόγελα!

Paint Face
Originally uploaded by kittynn.

Ένα από τα καλύτερα πράγματα που έχουν συμβεί στη ζωή μου, είναι η συνάντησή μου με τους Δρόμους Ζωής. Έμαθα πολλά πράγματα και πήρα πολλές εμπειρίες και κυρίως ανακάλυψα μέσα μου την πραγματική έννοια του εθελοντισμού. Από όλα όσα έχω ζήσει όμως μέσα στα τελευταία 3 χρόνια στους Δρόμους, η δυνατότερη εμπειρία μου είναι το ετήσιο Χριστουγεννιάτικο Bazaar, που διοργανώνουμε για την εξοικονόμηση πόρων για τους σκοπούς των Δρόμων Ζωής.

Τι να σας πω βρε παιδιά. Αυτό που κάνει αυτή την εμπειρία μαγευτική, είναι αυτή η απίστευτη συνέργεια ανθρώπων, που δεν τους γνωρίζεις, που δεν τους έχεις ξαναδεί, η ακούσει, και που μαζεύονται, όχι απλώς από όλες τις γωνιές της Αθήνας, αλλά και από όλη την Ελλάδα, για να μην πω και το εξωτερικό. Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι, προσφέροντας άλλος εργασία, άλλος πράγματα για το μπαζάρ, άλλος και τα δυο, έρχονται κοντά ο ένας με τον άλλον, κάνουν το μπαζάρ δική τους υπόθεση κάνουν σχέσεις μεταξύ τους κάνουν σχέσεις με τους υποστηρικτές, κάνουν σχέσεις με τα παιδιά κι ανακαλύπτουν τον εαυτό τους και τους άλλους μέσα από την σκληρή δουλειά που την εμπνέει η πίστη ότι ο κόσμος μπορεί ν’ αλλάξει.

Αυτή είναι και η δική μου πίστη. Σας το έχω ξαναπεί, πώς αν ποτέ υποψιαστώ πως αυτό δεν είναι αλήθεια θα γκρεμιστεί το μικρό μου σύμπαν. Δουλεύω λοιπόν εθελοντικά για να αποδείξω στον εαυτό μου πως δεν είμαι καταδικασμένη να ζω στην ανασφάλεια του καταναλωτισμού και στην παραίτηση του μέσου ελληναρά. Ότι ο μικρόκοσμός μου εξαρτάται από μένα κι ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που προσπαθούν για το μικρόκοσμό τους κι ότι όταν όλοι αυτοί οι μικρόκοσμοι αλλάξουν θα ξυπνήσουμε σε έναν αλλαγμένο, ομορφότερο κόσμο. Το βλέπω σαν ένα μικρό αντάρτικο στις γωνιές της πόλης. Άλλοι δουλεύουν για τα κοινωνικά αποκλεισμένα παιδιά, άλλοι για τα ορφανά, άλλοι για τα σπαστικά, άλλοι για τα παιδιά με αναπηρίες, άλλοι για τα άγρια πουλιά κι άλλοι για τους αδέσποτους σκύλους κι όλοι μαζί για τους εαυτούς τους. Αν το καλοσκεφτείτε, ο κόσμος είναι γεμάτος εθελοντές που πιστεύουν ότι μπορούν να τον αλλάξουν. Τι άλλο θέλει κανείς για να γεμίσει η ψυχή του ελπίδα και κουράγιο?

Έτσι και στο μπαζάρ μας. Είναι γεμάτο από εθελοντές που έρχονται μόνο γι’ αυτό, δουλεύουν μόνο γι αυτό και υπογραμμίζουν μ’ αυτόν τον τρόπο την εμπιστοσύνη τους στο έργο των Δρόμων Ζωής. Είναι μια μεγάλη γιορτή του αληθινού εθελοντισμού που δεν έχει καμμία σχέση με τον εθελοντισμό των Ολυμπιακών και της Γιουροβίζιον. Είναι μια γιορτή με ψυχοθεραπευτική δράση, που επιβάλλεται άπαξ ετησίως για να διατηρηθεί το χαμόγελο λαμπερό. Τι να σου κάνει μετά η ΑΙΜ? Αν η δική της αποστολή είναι καλύτερα χαμόγελα, τότε η δική μας τι είναι? Τα περισσότερα και ωραιότερα χαμόγελα που έχω δει μαζεμένα τα έχω δει στα δυο μπαζάρ που έχω ζήσει ως τώρα.

Σας προσκαλώ λοιπόν να τα δείτε κι εσείς φέτος. Το μπαζάρ μας θα γίνει το δεύτερο Σαββατοκύριακο του Δεκέμβρη κι έχουμε πολύ δουλειά για να το οργανώσουμε και να το φτιάξουμε. Σας προσκαλώ να μας βοηθήσετε. Με ποιο τρόπο? Κατ’ αρχην δηλώστε συμμετοχή στην ομάδα εθελοντών του μπαζάρ. Από μισή ώρα εργασίας ή ένα πακέτο καραμέλλες, έως δυο μέρες εργασίας ή 5 ταψιά καρυδόπιτα, 5 παλιά ή καινούργια βιβλία, 8 cd ή ένα φορτίο χριστουγεννιάτικα στολίδια, ό,τι και να θέλετε να προσφέρετε είναι ευπρόσδεκτο και πολύτιμο. Κι αν δεν θέλετε να δούμε τα μάτια σας και δεν έχετε πρόχειρο κόσκινο να φορέσετε, θα σας πούμε που να στείλετε τη βοήθειά σας. Η ακόμα, μπορείτε να επισκεφτείτε το μπαζάρ incognito, όπως ταξιδεύαν παλιά οι ευγενείς. Εμένα μου αρκεί να το δείτε εσείς. Να νοιώσετε αυτή την εμπειρία της αγάπης και της προσφοράς, που μια φορά το χρόνο συμπυκνώνονται σε κάτι ορατό.

Παρακινήθηκα να γράψω αυτό το κείμενο από δύο e-mail που έλαβα την περασμένη εβδομάδα από δύο ανθρώπους που δεν τους έχω δει ποτέ στη ζωή μου και που δεν υπήρχε τρόπος να ξέρουν ότι ορίστηκε η ημερομηνία για το φετινό μπαζάρ. Την Ειρήνη και την Εύη. Μου έγραψαν για να μου πουν ότι θέλουν να συμμετέχουν στο μπαζάρ μας φέτος και με συγκίνησαν πολύ. Τις ευχαριστώ και τις περιμένω όπως κι εσάς.

Ο κόσμος αλλάζει. Ελάτε να τον αλλάξουμε μαζί.

Magica de Spell

Γαστρομανία.

Pomme de Granada
Originally uploaded by The Department.

Διαβάζω τον Αθήναιο περίπου 4 χρόνια.
Τον τελευταίο χρόνο γνωριστήκαμε και τον θεωρώ πια φίλο μου.
Σπάω το ρόδι μου στο χτεσινό γαστρονόμο και του εύχομαι καλή τύχη και ή συνεργασία του να έχει συνέχεια.
Είμαι πάντα περήφανη για τους φίλοπυς μου, αλλά να, ωραίο δεν είναι να καμαρώνεις κιόλας πως οι φίλοι σου προκόβουν επαξίως, σε μια χώρα που η αξιοκρατία είναι άγνωστη λέξη?

Συγχαρητήρια Αθήναιε, και σ' ανωτερα. Αντε και με την ευχή μας στο Larrousse Gastronomique, το Bon Apetit, το Gourmet, ό,τι θέτε τέλος πάντων. Αν κι εμένα η ευχή μου είναι να σας καλοπαντρέψω, το δηλώνω.

Μάκια

Είναι γλυκό το φαί της αμαρτίας.

apple
Originally uploaded by tamjpn.

Τα μήλα δεν με έπεισαν ποτέ ως αμαρτωλά φρούτα. Αντιθέτως τα θεωρούσα ανέκαθεν τα αθωότερα των αθώων. Επιπλέον, δεν υπήρξαν ποτέ αγαπημένα μου φρούτα. Σπάνια τρώω ωμά μήλα και τις περισσότερες φορές μέσα σε πράσινες σαλάτες.

Μ’ αρέσει όμως πολύ να τα μαγειρεύω. Κι επειδή την περασμένη εβδομάδα έφαγα σε μια από τις πιο αγαπημένες μου και ίσως την γνησιότερη τραττορία της Αθήνας, τον Κλαύδιο, μου ‘ρθαν ξανά γεύσεις ζυμαρικών με φρούτα. Όχι άσχετα. Το πιάτο που διάλεξα ήταν faggotini alle pere. Μικρά δηλαδή πουγκάκια γεμιστά με αχλάδι και καρύδι.

Σας δίνω την ακόλουθη πολύ εύκολη συνταγή που μου είναι πολύ αγαπημένη και την βρίσκω εξαιρετική για τη μετάβαση στο φθινόπωρο. Μέσα σ’ αυτή του σουρεαλιτέ που ζούμε, 30 βαθμοί έξω και χειμωνιάτικα στις βιτρίνες, πρέπει να υπάρχει και κάτι να μας καλμάρει τα νεύρα, να μας στρογγυλέψει τη γεύση και να μας σπρώξει λίγο στην αμαρτία, που με τη δροσιά, είναι όσο να πεις και λιγότερο κουραστική και πιο ευφάνταση.

Πάστα με μήλο, καρύδι και κρόκο

Θα χρειαστείτε
500 γρ pipe rigate
200 γρ παντσέτα κατά το δυνατόν άπαχη
2 – 3 κ.σ. σούπας ελαιόλαδο
½ κούπας λευκό κρασί
1 φακελάκι τριμμένο κρόκο κοζάνης
1 μήλο
καρύδι χονδροκοπανισμένο

Κόβετε την παντσέτα σε κύβους και τη ροδίζετε στο λάδι. Προσθέτετε το μήλο καθαρισμένο και κομμένο κι αυτό σε κύβους και το ροδίζετε κι αυτό. Μπανιάρετε με το κρασί και ανεβάζετε τη θερμοκρασία για να εξατμιστεί το αλκοόλ. Διορθώνετε τη γεύση με αλάτι και πιπέρι και προσθέτετε τον κρόκο.
Βράζετε τα ζυμαρικά όπως πρέπει να είναι για να σέβονται τον εαυτό τους και τα ανακατεύεται με τη σάλτσα μήλου. Σερβίρετε στα πιάτα και πασπαλίζετε τα ζυμαρικά με το καρύδι.

Σας προτείνω να απεγκλωβιστείτε από τη σχέση ζυμαρικών – τυριού και να δοκιμάσετε αυτή τη συνταγή χωρίς τυρί. Αν δεν διανοείστε τα ζυμαρικά σας χωρίς τριμμένο τυρί, χρησιμοποιείστε Parmiggiano ή Grana. Οποιοδήποτε άλλο τυρί θα κουκουλώσει εντελώς τα φίνα αρώματα αυτού του πιάτου.

Απολαυστικό Φθινόπωρο σας εύχομαι.

Μόλις έλαβα ένα προσκλητήριο...

... για το γάμο του Πάνου και της Αθηνάς.

Πάντα είχα στο μυαλό μου τον γάμο σαν την πιο αισιόδοξη απόφαση στη ζωή των ανθρώπων.
Πριν από το materialistic δώρο μου, τους στέλνω αυτό, με την ευχή ν' αγαπιούνται πάντα όπως το νερό με το νούφαρο.

"Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι. Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.
Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. Πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.
Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει."

Η ώρα η καλή.

Magica de Spell

Ήταν καιρός για μια ανακαίνιση!

Doors, originally uploaded by Today is a good day.

Εδώ και πολλούς μήνες, ήθελα να αλλάξω το template του blog μου.
Να ξαναφτιάξω τα links, να αλλάξω χρώματα, αρώματα, αίσθηση στο χώρο.

Φυσικά το διαρκές μου εμπόδιο, η δουλειά, δε μου έδωσε την ευκαιρία. Και τώρα, που είναι Αύγουστος, που όλοι σας λείπετε διακοπές και κάνετε βουτιές και μακροβούτια, βρήκα τον καιρό να καθαρίσω, να ξεσκονίσω, να φρεσκάρω λίγο το χώρο.

Ελπίζω να σας αρέσει.
Ελπίζω να έχω και το χρόνο να γράφω πιο συχνά. Εχω να σας πω αρκετά. Από το πιο ενδιαφέρον παλαιοπωλείο που βρήκα στο Γύθειο, μέχρι το πιο κλασσάτο και πιο ωραίο χωριό της νησιωτικής Ελλάδας.
Κι ελπίζω και το τετραήμερο που έρχεται να μου δώσει αφορμές να γράψω για την Άνδρο.

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.

Να μού 'στε καλά, αδέλφια!

Magica de Spell

Υ.Γ. Μήπως μπορεί να με βοηθήσει κάποιος να βάλω την φωτογραφία μου κοντά στον τίτλο του Blog? Θα του οφείλω αιώνια ευγνωμοσύνη. Και θα του φτιάξω και μια τούρτα!!!!

Μεζεδάκι γενεθλίων

Δέκα λεπτά πριν φύγω από το γραφείο, σας καλώ για ένα μεζεδάκι, βιαστικό.
Όλους. Και κυρίως εκείνους που όλα αυτά τα χρόνια μου γράφουν στο προσωπικό μου μέηλ κάτι αναπάντεχα γράμματα, γεμάτα αγάπη κι αισιοδοξία.
Ανθρώπους που επιλέγουν να μη μιλήσουν φωναχτά, να ψυθιρίσουν στο αυτί μου, ότι συμφωνούν ή ότι διαφωνούν με κάτι και , όπως μυστικά και ήσυχα, να φυσήξουν μέσα στην καρδιά μου το αεράκι της φιλίας.

Θυμάμαι ανθρώπους που ποτέ δεν σχολίασαν ούτε ένα γραπτό μου, που ποτέ δεν σχολίασαν ούτε μια συνταγή μου, να μου γράφουν για να μου πουν ότι μ’ έχουν ανάμεσα στους δικούς τους ανθρώπους. Ότι σ’ ένα κείμενο μου, καθρέφτισαν κάτι από τη δική τους πραγματικότητα. Ή, τι τιμή για μένα, ότι με εμπιστεύονται στην επιλογή μου να στηρίξω το έργο των Δρόμων Ζωής και ότι θέλουν να το κάνουν κι ίδιοι κάτι για αυτό το έργο.

Θέλω να φωνάξω ευχαριστώ σε όλους πολύ δυνατά και ν’ ανοίξω διάπλατα την αγκαλιά μου, να τους βάλω όλους μέσα. Τα γράμματά τους είναι για μένα πανάκριβα δώρα. Είναι πολύτιμα. Τα φυλάω στην καρδιά μου.

Όπως και την αγάπη, όλων των άλλων φίλων, των λίγο πιο ομιλητικών, που γνώρισα στον ιστό και που μου έδειξαν την αγάπη τους με πολλούς τρόπους.

Αν μπορούσατε να έρθετε σπίτι μου απόψε, και να πιούμε ένα ρακάκι σπιτικό, θα σας τράτταρα μια πολύ απλή συνταγή του ποδαριού. Από αυτές που ξεπηδάνε απ’ τα τηγάνια την ώρα που ήρθανε απρόσκλητοι επισκέπτες και που θες οπωσδήποτε να τους βγάλεις κάτι από το χέρι σου, κι όχι σουβλάκια.
Καλοκαιρινή φτωχοσυνταγή αλλά μυρωδάτη κι αγαπημένη. Σας την κερνάω ελπίζοντας ότι αν ερχόμουνα εγώ σπίτι σας, ίσως να με κερνούσατε τυρί, ντομάτα και βρεμένο παξιμάδι, όπως τους πιο δικούς σας ανθρώπους. Τους πιο αγαπημένους.

Κολοκυθοφρουτάλια.

3-4 κολοκυθάκια από φιλικό κήπο
3-4 κρεμμυδάκια φρέσκα
2-3 κλωνάρια φρέσκου δυόσμου.
4 αυγά
Λίγο γάλα
Αλάτι και πιπέρι.

Κόβετε σε ροδέλλες τα κολοκυθάκια. Ομοίως και τα κρεμμυδάκια. Ψιλοκόβετε το δυόσμο.
Σωτάρετε το κρεμμυδάκι και το κολοκύθι σε ελαιόλαδο, ώσπου να μαραθούν ελαφρά. Δεν χρειάζεται να τηγανιστούν πολύ.
Χτυπάτε τα αυγά. Προσθέτετε το γάλα κι συνεχίζετε λίγο το χτύπημα. Προσθέτετε αλάτι και πιπέρι.
Αδειάζετε το μείγμα των αυγών στο τηγάνι με τα κολοκυθάκια.
Όταν η φρουτάλια ψηθεί από τη μια μεριά, την αναποδογυρίζετε.
Σερβίρετε όσο είναι ακόμα ζεστή, σε πολύ αγαπημένους με χωριάτικη σαλάτα και ρακή, ή λευκό κρασί παγωμένο.

Να με χαίρεστε και να σας χαίρομαι κι εγώ.

Μεταφοραί – Μετακομίσεις.

ο γιώργος κι εγώ τα πρώτα χρόνια της γνωριμίας μας


Μια ανεξήγητη στενοχώρια έχω από χτες και την απέδωσα στο PMS, ίσως εμφανώς επηρεασμένη από την Ελένη. Τέλος πάντων, εγώ όταν έχω στενοχώριες παίρνω τηλέφωνο τον ελπήνορα. Η απαλή του φωνή και η τρυφεράδα του, είναι μαλακτικά της ψυχής και πάντα με παρηγορεί. Πάντα με κάνει να πιστεύω ότι είμαι ακουμπισμένη σ’ ένα μαλακό ροζ μαξιλάρι, όταν του μιλάω.

Σήμερα όμως, στα κοφτο-μακαρονάκι-απανωτά –τηλεφωνήματά μας, μ’ έξυσε λίγο. Κάτι μου είπε για τη χαρά και κατάλαβα ότι ναι, η χαρά, η απλή ανεπιτήδευτη χαρά, ο all time classic χαβαλές, και τα μεγάλα τρανταχτά γάργαρα γέλια μου λείπουν πολύ.

Από νησάκι σε νησάκι της ψυχής πηδώντας, έφτασα μέσα σε μισή ωρίτσα να καταλάβω τι μου έφταιγε. Φεύγει ο αδελφός μου από την Αθήνα. Μετακομίζει. Όχι μακριά σε μια σχεδόν γειτονική πόλη, αλλά φεύγει. Ως σήμερα, ζούσαμε σε απόσταση 5 λεπτών με τα πόδια. Αλλά ας τα πάρω από την αρχή.

Ο Γιώργος είναι δυο χρόνια μικρότερός μου. Τον ξέρω όλη μου τη ζωή. Είναι ο κολλητός των κολλητών μου. Δεν ταιριάζουμε σε όλα. Θα έλεγα μάλιστα ότι είμαστε εντελώς διαφορετικοί. Όμως, αυτή η συνενοχή του μοιράσματος. Αυτή η μοκέτα της ασφάλειας και της απόλυτης αγάπης πάνω στην οποία περπατήσαμε 35 χρόνια, μας κάνει να γελάμε με το παραμικρό. Ακόμα και στη δουλειά μας τη σκληρή κι αδυσώπητη και κλέφτρα δουλειά μας, γελάμε. Γελάμε πηγαίνοντας στο εργοστάσιο, γελάμε γυρίζοντας από πελάτες ή πηγαίνοντας σε υπεργολάβους. Γελάμε όταν μας τρώει το άγχος για μεγάλες συμβάσεις, κι όταν κρυφά και συνενοχικά βρίζουμε τον πατέρα μας. Γελάμε, και κοροιδεύουμε τον κόσμο. Κι είναι τόσο λυτρωτικό αυτό το γέλιο και ήταν τόσο δίπλα μου μέχρι σήμερα, που αυτή τη στενοχώρια της αλλαγής, της απώθησα πολύ ως σήμερα. Τόσο που δεν την είχα δει.

Και πόσο ξαφνιαστικό είναι όταν μια λύπη που δεν την ήξερες βρίσκεται στην καρδιά σου. Μια λύπη που λογικά δεν στέκει γιατί η απόσταση είναι μικρή. Γιατί με το αυτοκίνητο είσαι εκεί σε μια ώρα και βουτάς στη θάλασσα. Γιατί, γιατί, γιατί, η λογική έχει απαντήσεις για όλα. Όμως η ψυχή, έχει το δικό της δρόμο κι αυτό είναι πολύ δύσκολος και μακρύς. Κι αναρωτιέμαι πότε είπα τελευταία φορά στον αδελφό μου πόσο τον αγαπάω. Κι αναρωτιέμαι αν το καταλαβαίνει πόσο τον έχω ανάγκη και πόσο ο απλός τρόπος που αντιμετωπίζει την ζωή, είναι το βαρίδι που δεμένο στον αστράγαλο μου με κρατάει σ’ επαφή με την πραγματικότητα. Πως είναι η γείωση που με προστατεύει από του κεραυνούς. Μάλλον δεν του τα έχω πει ποτέ όλα αυτά και μάλλον δεν θα του τα πω γιατί θα με πιάσουν τα κλάμματα και δεν θα μου βγαίνει λέξη.

Γι αυτό τα λέω σε σας. Μήπως κι εσείς δεν κλαίτε τόσο εύκολα κι αποφασίσετε να πείτε στους δικούς σας αγαπημένους, όχι γιατί πλησιάζει ένα τέλος αλλά γιατί αντέχετε και θέλετε, πόσο τους αγαπάτε.
Όσο για μένα, ο Γιώργος μετακομίζει αύριο, που είναι τα γενέθλιά μου. Ίσως αυτό να μου προξενεί λίγο περισσότερη θλίψη, ίσως όμως να είναι κι ένας τρόπος για να συμβάλλει στην ενηλικίωσή μου, που άργησε 19 χρόνια.

Πασχαλιές μέσα από τη νεκρή γη

Ξύπνησα μ’ ένα δάκρυ σήμερα.
Είναι από αυτές τις μέρες, που το εφηβάκι μέσα μου αρνείται πεισματικά να κλείσει το στόμα του. Μια μαχαιριά μέσα στην καρδιά μου χάσκει εδώ και δώδεκα χρόνια.
Το εφηβάκι ξέρει ότι ο θάνατος είναι οριστικός. Δεν έχει καταλάβει όμως ότι δεν είναι πάντα τέλος. Κι όλο κλαίει σπαρακτικά κάθε τέτοια μέρα, γιατί νομίζει πως τέτοια μέρα θάφτηκε η ομορφιά και το ήθος.
Όταν ο λαχειοπώλης τα’ ουρανού κύτταξε τον καθρέφτη είδε μέσα του μια συνουσία. Στα μάτια μου, ήταν η ένωση της ομορφιάς και του ήθους. Σας το λέω με μεγάλο σπαραγμό. Έχασα την ελπίδα μου στις 15 Ιουνίου του 1994.

Πέθανε ο Μάνος.

Για μας που είμαστε απλώς μονάδες του πληθυσμού αυτής της γης, που δεν συμμετέχουμε στην ιστορία της, δεν την διαμορφώνουμε, το να χαθεί ο οδηγός μας είναι οριστική κι ανυπέρβλητη απώλεια. Για κάποιο λόγο πίστευα ότι ο Μάνος θα ζούσε για πάντα. Ότι δεν θα πέθαινε ποτέ. Ούτε ο θάνατος του κυρίου Νίκου δεν με υποψίασε. Κλείνοντας τα μάτια του ο Γκάτσος δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου ότι θα τα κλείσει κι ο Μάνος. Ο Μάνος ήταν η ομορφιά. Ήταν το ήθος. Η ομορφιά και το ήθος δεν πεθαίνουν.

Πεθαίνουν όμως. Και μείναμε μόνοι μας. Μέσα στο θηρίο της ασχήμιας και με κανένα χορό έτοιμο να το ποδοπατήσει. Το θηρίο έγινε ο βασιλιάς και μετατρέπει σιγά – σιγά τα πάντα γύρω του σε ασχήμια. Και μέσα σ’ αυτή την ασχήμια, καλούμαστε, όχι απλώς να επιβιώσουμε, αλλά να ζήσουμε. Να ζήσουμε με περηφάνια κι αξιοπρέπεια. Δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες…

Το έργο του Μάνου, εξακολουθεί όμως να υπάρχει. Κι έτσι η ψυχή του, η αισθητική του, το καλλιτεχνικό του ήθος, εξακολουθούν να δείχνουν έναν δρόμο, σ’ όποιον θέλει να τον δει. Φοβάμαι μόνο τη μέρα, που το έργο του θα παίζεται μόνο σε επετείους. Μόνο αυτό φοβάμαι. Τη σκύλευση αυτής της μοναδικής κληρονομιάς από τους παραγοντίσκους που ο ίδιος αγνοούσε επιδεικτικά. Την ιδιοποίηση του δώρου του, από αυτούς που λιγότερο τον αγάπησαν. Το είπε εξ’ άλλου ο ίδιος :

«Αυτά όλα που σας διηγήθηκα είναι τα τραγούδια μου. Καθώς καταλαβαίνετε δεν τα έγραψα για να διασκεδάσετε. Τα έγραψα για να τα’ ακούσετε και για να κάνετε δικό σας ό,τι σας ταίριαζε ή ό,τι σας αρμόζει. Τα’ άλλα αφήστε τα για τους άλλους και ό,τι περισσεύει για μένα. Γιατί πρέπει να ομολογήσω πως τα τραγούδια μου τα ‘γραψα για να συμπληρώσω τα κενά της προσωπικής μου ζωής. Γι’ αυτό και η ευαισθησία μου στον τρόπο που τα αποδέχεστε. Προσοχή! Μη με πληγώσετε παίρνοντας αυτό που σας ανήκει.»

Ξύπνησα μ’ ένα δάκρυ σήμερα. Μια μοναξιά. Μια ψύχρα.

Αγάπη μου, είμαστε ένοχοι. Αγάπη μου, και λίγοι.

sad look, originally uploaded by Agron.

Το έγκλημα στη Βέροια, δεν είχε ένα θύμα. Είχε έξι.
Δεν είχε έναν ξένο. Είχε έξι.
Τους ξένους, τόχω ξαναπεί, τους παράγει η κοινωνία.
Η έννοια του ξένου είναι μια έννοια κατασκευασμένη Από αυτούς που έχουν την ανάγκη να νοιώθουν «οικείοι» ενώ οι άλλοι τους βλέπουν σαν ξένους.

Η ανάγκη του ανθρώπου να ξεχωρίζει, να είναι καλύτερος, να είναι τέλειος, προκύπτει από την ανάγκη του για ασφάλεια. Ομοίως και η ανάγκη του ανήκειν. Έτσι ένας άνθρωπος που ανήκει στους καλύτερους, έχει ο καημένος, την ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Είμαι τέλειος, άρα είμαι στο απυρόβλητο. Κανείς δεν μπορεί να με αγγίξει. Είμαι ασφαλής. Ανήκω στους πολλούς, άρα θα με προστατέψουν, άρα είμαι ασφαλής. Η ασφάλεια είναι η ισχυρότερη συναλλακτική αξία στη χώρα των συναισθημάτων. Με τον ίδιο τρόπο που οι άνθρωποι σκοτώνουν για τα χρήματα με τον ίδιο ακριβώς σκοτώνουν για την ασφάλεια.

Φτηνή ψυχολογοδιάρροια? Ίσως. Για μένα όμως τα θύματα είναι 6. Είναι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας των ξένων, ο Αλεξ, που βαφτίστηκε ξένος γιατί βοήθησε κι η ταυτότητα των γονέων. Είναι όμως και οι ανήλικοι δράστες, που τους έκανε ξένους η υποκριτική κοινωνία μιας εκάστης Βέροιας. Είναι τα παιδιά αυτά που ίσως να ησύχαζαν περισσότερο αν αυτά είχαν βιολογικά σκοτωθεί, παρά τώρα που σκότωσαν βιολογικά, έχοντας τα ίδια μετατραπεί σε νεκροζώντανους άγουρους δολοφόνους.

Είναι ανάγκη να αρθρώσω ποιοι είναι οι πραγματικοί δολοφόνοι? Να το πω κι ας πέσει χάμω. Οι γονείς τους, οι δάσκαλοί τους οι αναίσχυντοι «σημαντικοί άλλοι» στις ζωές τους. Εσείς. Εγώ. Όλοι όσοι, τάχα εμβρόντητοι παρακολουθούμε το χαμό τους αγγέλου από τους δαίμονες. Σας θυμίζω, ότι οι δαίμονες, είναι πεπτωκότες άγγελοι.

Ναι υπάρχει ρατσισμός, υπάρχει ξενοφοβία. Όχι απλώς δεν την αρνούμαι, αλλά προσπαθώ έμπρακτα στη ζωή μου να την νικήσω. Όμως, ας μην καταπίνουμε την καμήλα και διυλίζουμε το κουνούπι. Η παιδική βία, απόρροια της αδιαφορίας και της διάτρησης του κοινωνικού ιστού, είναι το μείζον θέμα σ’ αυτήν την περίπτωση. Ο ρατσισμός ήταν η αφορμή για ένα φόνο που τα παιδιά θα τον έκαναν έτσι κι αλλιώς. Και οι πραγματικοί ένοχοι, οι γονείς τέρατα, οι δάσκαλοι τέρατα, οι γείτονες τέρατα, πρέπει να τιμωρηθούν. Αυτοί χρειάζονται σοφρωνισμό και αναμόρφωση. Αυτοί πρέπει να πληρώσουν το χαμό του άγγελου. Αυτοί που δεν έδωσαν την ελάχιστη αγάπη στα παιδιά που την χρειάζονταν, την ώρα που την χρειάζονταν, για να μείνουν άγγελοι.

Και επιτέλους, αυτή η κτηνωδία, ας γίνει μάθημα σε όλους. Σ’ αυτούς που κάνουν παιδιά να ξέρουν ότι η τεκνογονία είναι δόσιμο απόλυτο και δέσμευση παντοτινή και αυταπάρνηση και προσφορά χωρίς αντάλλαγμα. Αλλιώς να μην κάνουνε παιδιά. Και σε όλους μας, είτε έχουμε, είτε δεν έχουμε παιδιά, ότι τα παιδιά όλου του κόσμου, μας έχουν ανάγκη έμπρακτη. Ότι η συμμετοχή μας είναι απαραίτητη.

Δίπλα μου, σ’ ένα μικρό στενάκι μεταξύ Θησείου και Πετραλώνων, ζει μια ωραία, ήσυχη οικογένεια με 3 παιδιά. Ο πατέρας της οικογένειας, μαζεύει κάθε τόσο τα παιδιά της γειτονιάς, και τους μαθαίνει μπάσκετ στο λόφο του Φιλοπάππου. Είναι χαρά Θεού να βλέπεις την αγάπη και το σεβασμό που του έχουν τα παιδιά και την φροντίδα του ίδιου να ξεχειλίζει από τα στενά όρια του διαμερίσματός του και να αγκαλιάζει και τα παιδιά των γειτόνων. Για όλα τα παιδιά είμαστε υπεύθυνοι. Για όλα. Όλα είναι δικά μας. Και τα λάθη τους, λάθη μας.

Με πολύ βαθειά θλίψη και ενοχή


Magica de Spell

Αδέξια αφήγηση μιας ενδιαφέρουσας ιστορίας.

banksy old street
Originally uploaded by Stew Dean.

Για την Ειρήνη, το Σπύρο και όλους όσους ζητούν να μάθουν περισσότερα για τους Δρόμους Ζωής.

Η ιστορία ξεκίνησε πριν από περίπου 10 χρόνια. Την ξεκίνησαν ο Κώστας και η Μάτα Βαρλά με μια παρέα φίλων, στην προσπάθειά τους, αρχικά, να ανιχνεύσουν μέσα τους ποιότητες και δυνατότητες της ανθρώπινης φύσης. Ένα σεμινάριο συνταξιούχων κοινωνικών λειτουργών για τα παιδιά των φαναριών κι ένας δάσκαλος, τους έδειξαν το δρόμο για το Γκάζι.

Η πρώτη επαφή με τα παιδιά, έγινε συμπτωματικά τέτοια εποχή πριν10 χρόνια. Στη γιορτή του σχολείου. Λίγο μετά μια δεύτερη προσέγγιση έγινε στο καφενείο της γειτονιάς, με του γονείς, τους πατεράδες των παιδιών.

Προέκυψε ότι κάποια από αυτά τα παιδιά, ήταν παιδιά τουρκόφωνων οικογενειών Ελλήνων Μουσουλμάνων από την Κομοτηνή. Η ακτημοσύνη και η φτώχεια, είχε στείλει τις οικογένειες να ζήσουν στην Αθήνα. H οικογενειακή και κοινωνική δομή έφερνε σε επαφή τα παιδιά με την Ελληνική γλώσσα, μόλις στην ηλικία των 4-5 ετών που έβγαιναν στο δρόμο να παίξουν με ελληνόφωνα παιδιά. Η τόσο μικρή επαφή όμως με την ελληνική γλώσσα, καθώς επίσης και η αδυναμία των γονέων να αντιληφθούν την ανάγκη και το όφελος της εκπαίδευσης, είχε σαν αποτέλεσμα τα παιδιά να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις του σχολείου. Έτσι, μη βγάζοντάς τα πέρα με μια «ξένη γλώσσα» εγκατέλειπαν το σχολείο πολύ νωρίς.

Η ιδέα της Μάτας και του Κώστα, ήταν να μαζευτούν μερικοί εθελοντές και να βοηθήσουν τα παιδιά στα μαθήματα του σχολείου. Πόσο απλό είναι, έ! Έτσι κι έγινε, που λένε και στα παραμύθια. Οι γονείς των παιδιών, δικαιολογημένα δύσπιστοι τους ανέκριναν κανονικά πριν πάρουν την απόφαση να τους καλέσουν στο σπίτι για να βοηθήσουν τα παιδιά στα μαθήματα του σχολείου. Φυσικά, τότε αποκαλύφθηκε το μέγεθος του προβλήματος, όταν ανακάλυψαν στην πράξη ότι ένα παιδί που πήγαινε Πρώτη γυμνασίου, με δυσκολία διάβαζε ένα κείμενο για τη Δευτέρα δημοτικού. Όμως για κάθε πρόβλημα, υπάρχει τουλάχιστον μία λύση. Κι έτσι εκείνη η πρώτη παρέα κάλεσε τους Γιατρούς του Κόσμου, οργάνωσαν ομαδικούς εμβολιασμούς στο καφενείο, ενημερώσεις σε θέματα υγείας, επισκέψεις σε εθελοντές οδοντιάτρους, μια τεράστια προσπάθεια, που απέφερε καρπούς. Κι όλα αυτά έγιναν με πολύ πολύ αργά και προσεκτικά βήματα. Κύριο μέλημα των εθελοντών ήταν να μη διαταραχτεί η ισορροπία της κοινότητας, να μην προσβάλλουν συνήθειες, κοινωνικές και οικογενειακές δομές και να έχει η προσπάθειά τους διάρκεια.

Η Μάτα θυμάται ακόμα τη φράση που άκουσε τότε στην αρχή από το στόμα ενός παιδιού : «Εμείς, κυρία, δεν πάμε γυμνάσιο.» «Και ποιος θα σ’ εμποδίσει?» …Τα μάτια του παιδιού έδωσαν την απάντηση, ίσως για πρώτη φορά σκέφτηκε το παιδί αυτό ότι η εκπαίδευση ήταν δικαίωμα και το είχε.

Λίγο αργότερα, γράφτηκε το πρώτο παιδί στο Γυμνάσιο. Και τότε, γύρισε η βόλτα για το Γκάζι. Φάνηκε καθαρά πια η ανάγκη για ένα χώρο δραστηριοποίησης των εθελοντών κι έτσι πήραν μορφή οι Δρόμοι Ζωής και δημιουργήθηκε το κέντρο επικοινωνίας. Τα πρώτα 3 νοίκια ήταν προσφορές φίλων, μαζί με ότι έπιπλο, βιβλίο, παιχνίδι και χρωματιστό μολύβι είχαν διαθέσιμο. Το Σεπτέμβριο του 2000, όταν άνοιξαν οι πόρτες του κέντρου, τα παιδιά είχαν φτάσει πριν τους εθελοντές. Η μικρή, τότε, Μελτέμ χαρούμενα ένα βράδυ είπε ρυθμικά μια φράση που έγινε και είναι σλόγκαν εμψύχωσης για όλους, «Στο Γκάζι ο κόσμος αλλάζει». Όταν καλέσανε για πρώτη φορά ένα από τα παιδιά μας στο πάρτι χριστιανού συμμαθητή του κι αυτό έβαλε τα καλά του και πήγε κρατώντας κι ένα δωράκι, είδαμε την πρώτη μικρή σχισμή σ’ ένα κατεστημένο που θα έπρεπε να καταρρεύσει για όλους μας. …..και για την συνέχεια της ιστορίας, το παιδί που πρώτο πήγε σε πάρτι με το δωράκι του φέτος έχοντας τελειώσει τη Σιβιτανίδειο (ηλεκτρολόγος) ελπίζει ότι θα συνεχίσει τις σπουδές του στα Τ.Ε.Ι

Την συνέχεια την ξέρετε. Έξι χρόνια συνεχούς παρουσίας στο Γκάζι, κάθε μέρα, με φροντίδα όχι μόνο τα μαθήματα του σχολείου, αλλά την επίλυση καθημερινών προβλημάτων, την ενασχόληση με την σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών, την επαφή τους με των πολιτισμό και την πλήρη ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους.
Αυτή τη στιγμή τα πράγματα έχουν ως εξής.

Η φετινή σχολική χρονιά ήταν μια χρονιά μεστή από προσπάθεια και επιτυχίες. Όλες αυτές τι προσπάθειες τις υλοποίησαν τα 58 παιδιά του κέντρου και οι 70 ενεργοί εθελοντές του. Ξεκινώντας την σχολική χρονιά, είχαμε 5 παιδιά στο Λύκειο, 18 παιδιά στο Γυμνάσιο και 35 παιδιά στις τάξεις του Δημοτικού. Στο πλαίσιο του «λίγο καλύτερα», εκτός από τα υποστηρικτικά μαθήματα για το σχολείο, φέτος οργανώσαμε και κάποιες ιδιαίτερες δραστηριότητες. Μια από τις πιο σημαντικές είναι η καθιέρωση μεσημβρινών μαθημάτων ανάγνωσης για τα παιδιά της α’ και β’ δημοτικού. Η επιτυχία των μαθημάτων ήταν αξιοσημείωτη κι έτσι τώρα τα παιδιά μπορούν να περάσουν στην επόμενη τάξη, χωρίς να αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην ανάγνωση που θα δυσκολεύουν τη μελέτη και την πρόοδό τους. Παράλληλα καθιερώθηκε συνάντηση όλων των παιδιών μια φορά το δίμηνο, συνάντηση που προσέφερε στη λειτουργία του κέντρου σημαντική ώθηση, μια και δόθηκε η ευκαιρία στα παιδιά να πουν την γνώμη τους για τη λειτουργία του κέντρου επικοινωνίας.

Εκτός από τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες, προσπαθήσαμε να αναλάβουμε και πολιτιστικές δράσεις. Σε μια προσπάθεια εξοικείωσης των παιδιών με το θέατρο, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν 5 θεατρικές παραστάσεις. Επιπλέον παρακολούθησαν και δύο κινηματογραφικές ταινίες. Στο πλαίσιο αυτών των δραστηριοτήτων επισκεφτήκαμε την Ακρόπολη και το Αρχαιολογικό Μουσείο. Στον τομέα του αθλητισμού πολύ σημαντική στιγμή της χρονιάς ήταν και η δημιουργία δύο ομάδων ποδοσφαίρου από 18 παιδιά του κέντρου που συμμετέχουν σε ποδοσφαιρικά τουρνουά.

Η ομάδα του πυλού έφερε στην επιφάνεια κρυφά ταλέντα, ενώ ξεκίνησε και μια δεύτερη «υποστηρικτική ομάδα» για τις γυναίκες.



Όλα αυτά τα πράγματα έχει σημασία να τονιστεί, ότι γίνονται όλα από εθελοντές. Όλα , μα όλα. Δεν έχουμε λάβει ποτέ καμμία επιχορήγηση ή χρηματοδότηση και τα έσοδά μας πηγάζουν από τις συνδρομές των υποστηρικτών μας και το Χριστουγεννιάτικο Bazaar που κάνουμε κάθε χρόνο το οποίο υποστηρίζεται από μια αφοσιωμένη ομάδα εθελοντών και πάρα πολλούς υποστηρικτές, ιδιώτες καθώς και εταιρείες που μας στηρίζουν προσφέροντάς μας τα προϊόντα που διαθέτουμε. Γι αυτό και οι Δρόμοι Ζωής τιμήθηκαν με το βραβείο «νησίδες ποιότητας» για την εθελοντική τους προσφορά.

Δεν έχω να σας πω άλλα.
Ήθελα να κάνω λίγο περισσότερο σαφές ποιοι είναι οι Δρόμοι Ζωής που σας λέω τόσο συχνά. Αυτό πάντως που εμένα με γοήτευσε σ’ αυτή την προσπάθεια είναι ακριβώς ο εθελοντισμός. Ο αληθινός εθελοντισμός. Ότι οι άνθρωποι που απαρτίζουν τους Δρόμους, είναι αφοσιωμένοι στους συνανθρώπους τους και δεν νομίζουν ότι καθάρισαν με την φιλανθρωπία δίνοντας απλώς χρήματα για τους «λιγότερο τυχερούς». Δίνουν το υστέρημα του χρόνου τους και το πλεόνασμα του ψυχικού τους πλούτου για να είναι δίπλα σ’ αυτόν που τους χρειάζεται. Και τον αντιμετωπίζουν σαν ισότιμο. Όχι σαν ευεργετημένο. Σαν φίλο.

Αυτά τα λίγα, για να περιγράψω μια εμπειρία ζωής, που όλα τα βιβλία και όλα τα ταξίδια του κόσμου, δεν στη δίνουν. Κάθε φορά που πάμε στο κέντρο επικοινωνίας φεύγουμε πλουσιότεροι. Υπάρχει καλύτερος λόγος για να πηγαίνουμε?

Καληνύχτα Ιρφάν. Αυτός ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ?

Ήταν η γειτόνισσα στο τηλέφωνο.
- Έχω να σου πω ένα πολύ δυσάρεστο νέο.
- Το περίεργο θα ήταν να έχεις να μου πεις ευχάριστω.
Έχω τις κλειστές μου αυτόν τον καιρό. Πνίγομαι στη δουλειά, δεν παίρνω ανάσα. Όλα μου φαίνονται βουνό.
- Το νέο που θα σου πω, είναι πραγματικά δυσάρεστο.
- Τι έγινε ρε?
- Ο Ιρφάν. Παύση. Πέθανε.

Οι λέξεις βγήκαν από το στόμα της με τον ίδιο τρόπο που βγαίνουν πάντα. Όπως πάντα βγαίνουν οι λέξεις από τα στόματα τον ανθρώπων. Θέλω να πω, όσο κι αν θλίβεσαι, όσο κι αν κομπιάζεις, οι λέξεις δεν αλλάζουν. Είναι πάντα ίδιες. Κυλάνε από το στόμα αποστασιοποιημένες. Γεννήθηκε, πέθανε. Αλλάζει το ύφος, αλλάζει η εκφορά, αλλάζεις εσύ. Ο τρόπος που προφέρεις δεν αλλάζει. Και απορείς με το πόσο εύκολα βγαίνει από το στόμα σου η λέξη «πέθανε». Πόσο μακριά είσαι από το οριστικό, το αμετάκλητο, το αξεπέραστο. Πόσο μικρός και μόνος και αμήχανος.














Τον είχα πάρει στην αγκαλιά μου. Τον είχα κρατήσει. Ήταν ελαφρύς σαν φτεράκι. Ήταν μικρός. Πολύ μικρός. Τα ματάκια του μεγάλα κι ορθάνοιχτα. Του έκαναν εντύπωση τα ξύλινα βραχιόλια μου, τα κόκκινα νύχια μου, η καρφίτσα που φορούσα στο πέτο. Ότι ήταν μεγάλο γυαλιστερό και με έντονο χρώμα. Του μιλούσα με τη φωνή που μιλούσα στα μωρά και τα ζώα. Στη Μελένια, στην Μάγια στο βαφτιστήρι, στα κουτάβια, στα πολύ μικρά μωρά. Με καταλάβαινε. Μου γελούσε. Το χεράκι του ήταν πολύ δυνατό. Έπιανε το χέρι μου και το κρατούσε δυνατά.

Η μαμά του, 20 χρονών. Η ίδια, ένα κοριτσάκι. Άλλοτε απελπισμένη, άλλοτε πεισματικά αφοσιωμένη στον αγώνα να επιβιώσει το μωρό που γέννησε. Σαν η ζωή που του έδωσε να μην ήταν όλη. Να ήταν μέρος. Ένα όχι αρκετό μέρος. Κι έβαζε κι άλλη από τη δική της. Συνέχεια. Έβαζε ζωή για να συμπληρώσει του Ιρφάν. Όμως το δοχείο δε γέμιζε. Αντίθετα, άδειαζε.

Θυμάμαι πέρσυ, που είχαμε ξεκινήσει τις προσπάθειες να μαζέψουμε χρήματα για την εγχείρηση. Ήταν ένα μικρό διάστημα, στο οποίο άνθισε η ελπίδα. Οι φίλοι μου, οι γονείς οι συγγενείς, οι υποστηρικτές των Δρόμων Ζωής, έδωσαν ό,τι μπορούσαν. Ένας φίλος έδωσε ένα μεγάλο ποσό. Πολύ μεγάλο. Δεν ήθελε να ξέρει τ’ όνομά του κανείς. Τι να του πω? Τι να πω στους άλλους? Φίλοι, τα χρήματά σας δεν φτάσανε για πάντα. Φτάσανε για ένα χρόνο. Τόση ζωή δώσανε. Κι όσα και να ήτανε τόση θα δίνανε. Το δοχείο δεν γεμίζει με λεφτά. Δεν γεμίζει με τίποτε.

Καταλαβαίνω τώρα, ότι δεν ήμουν προετοιμασμένη γι αυτό. Το έλεγαν όλοι. Το παιδί είναι ανεγχείρητο. Όμως εγώ δεν άκουγα αυτό που έλεγαν. Δεν το μετέφραζα σωστά. Δεν καταλάβαινα «το παιδί θα πεθάνει». Καταλάβαινα θα ζήσει όπως είναι». Δεν ήθελα να πεθάνει. Μου φαινόταν άδικο. Ο θάνατος όμως δεν είναι ποτέ δίκαιος ή άδικος. Απλώς είναι. Και οι προσπάθειες της Αισέ, οι ελπίδες μου, οι βοήθειά σας, πέσανε στο κενό. Δεν μου φαίνεται λιγότερο άδικο τώρα. Απλώς έχω καταλάβει, ότι ακόμα κι όταν ξέραμε ότι δεν έπαιρνε επέμβαση, εξακολουθούσαμε να ελπίζουμε. Γιατί χωρίς ελπίδα, δεν γίνεται προσπάθεια. Γιατί χωρίς προσπάθεια δεν γίνεται τίποτε.

Η ελπίδα μα συντηρεί στη ζωή. Η ελπίδα μας κάνει να πιστεύουμε ότι ο κόσμος αλλάζει. Ο Θεός ξέρει πόσο το πιστεύω αυτό. Είναι η αλήθεια με την οποία πορεύομαι. Αν ένα πρωί ξυπνήσω και δω ότι ο κόσμος δεν αλλάζει, δεν θα έχει νόημα η ζωή μου. Και αυτή η αποτυχημένη προσπάθεια με κλόνισε. Μ’ έριξε στα γόνατα. Μου ‘δειξε ότι δεν έχω τον έλεγχο σε τίποτε. Έχω μόνο την ελπίδα και τα χέρια μου να δουλέψω. Και την ελπίδα. Κι άλλη ελπίδα. Κι ένα όραμα που κυνηγάω από παιδί με ματωμένα γόνατα. Προσπαθούμε κι ελπίζουμε. Έχω μια ανάγκη να το λέω συνέχεια. Να το πω χίλιες φορές. Προσπαθούμε κι ελπίζουμε. Ελπίζουμε το ισοζύγιο να είναι στο τέλος θετικό. Να είναι λιγότερες οι αποτυχίες από τις επιτυχίες.

Με τσάκισε. Με συνέτριψε αυτός ο θάνατος. Μ’ έκανε κομμάτια.
Προσπαθώ να θυμηθώ τη χαρά που ένοιωθα το βράδυ της Κυριακής, όταν τέλειωσε η γιορτή. Την ώρα που ήθελα να δοξάσω τον Θεό για την ευλογία αυτή που είδα. Τα μάτια των παιδιών γελαστά. Τα παιδιά στα πόστα τους. Δίπλα μας. Δίπλα στους εθελοντές. Να δουλεύουν γι αυτό που όλοι πιστεύουμε. Ότι ο κόσμος αλλάζει. Δυστυχώς, όχι για σένα, Ιρφάν μου.
Μικρέ μου τρυφερούλη, με τα μικρά δαχτυλάκια, τα μεγάλα μάτια και τα χλωμά μάγουλα.

Ζητείται, ξανά, ελπίς.

Καληνύχτα Ιρφάν. Και δεν θα σου πω, «αυτός ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει ποτέ».
Ότι μπορώ, θα το αλλάξω εγώ. Και θα στο αφιερώσω. Και θα σε θυμάμαι. Θα φωτίζεις το δρόμο μου. Το Δρόμο της Ζωής μου.

Καληνύχτα.

Πρόσκληση σε γιορτή!!!!

Η γιορτή αυτή στην οποία θα μου δώσετε μεγάλη χαρά αν έρθετε, είναι η σημαντικότερη εκδήλωση των Δρόμων Ζωής, στη διάρκεια του έτους. Είναι η στιγμή ακριβώς, που όλοι, υποστηρικτές, εθελοντές, φίλοι και απλοί παρατηρητές, έχουμε την ευκαιρία να δούμε τα αποτελέσματα της συλλογικής μας προσπάθειας.

Εννοείται πως η είσοδος είναι δωρεάν.

Σας περιμένουμε με λαχτάρα.


Magica de Spell